2014 - വാര്‍ഷിക കണക്കെടുപ്പ്!

ഒരു കൊല്ലം പോയ പോക്കേ! രണ്ടായിരത്തി പതിനാല് എന്ന് തികച്ച് പറയുന്നതിന് മുമ്പേ വര്‍ഷം തീര്‍ന്നു പോയ പ്രതീതി. കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് വര്‍ഷങ്ങളായി ഒരു കണക്കെടുപ്പ് പോസ്റ്റ് പോലും ബ്ലോഗില്‍ ഇടുന്നില്ല. ഇത്തവണ അതായി കളയാം എന്ന് വെച്ചു.

അനുഭവങ്ങള്‍ വെച്ച് ഒരു വര്‍ഷത്തെ അളക്കുക എന്നത് എന്നെ സംബന്ധിച്ച് പ്രയാസമുള്ള കാര്യമാണ്. അങ്ങനെ ഓര്‍ത്തിരിക്കാനും മാത്രം സംഭവങ്ങള്‍ ഒന്നും അങ്ങനെ ഉണ്ടാവാറില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ഈ കൊല്ലം അങ്ങനെയൊന്ന് നടന്നത് ജെ4എഫ് മീറ്റ് ആയിരുന്നു. ഓര്‍ക്കുട്ടില്‍ വെച്ച് കൂട്ടുകൂടിയ ഒരു പറ്റം സിനിമാ സ്നേഹികള്‍, ഓര്‍ക്കുട്ടിനെ ഗൂഗിള്‍ മറന്നപ്പോള്‍ മെല്ലെ മെല്ലെ ഫേസ്‌ബുക്കില്‍ ചേക്കേറി. വിദേശത്ത് നിന്ന് വരുന്ന അംഗങ്ങളെ ഊറ്റുക എന്ന പണി ഇതിന് മുമ്പും മീറ്റ് എന്ന പേരില്‍ ഞങ്ങള്‍ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍ അന്നൊന്നും പോകാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഇത്തവണ സാഹചര്യങ്ങളും സമയവും ഒത്ത് വന്നപ്പോള്‍ പോയി. എന്നെ കൊണ്ടാവുന്ന പോലെ ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം അഡ്‌മിന്റെ ചീട്ട് കീറി..! ഏതായാലും സംഭവം ജോറായി.

പിന്നെ ഒരു രാമേശ്വരം യാത്ര. അനിയന്മാരൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് - അപ്പൂപ്പന്റെ ചിതാഭസ്മം ഒഴുക്കാന്‍ പോയതാണെങ്കിലും - ഞങ്ങള്‍ അടിച്ച് പൊളിച്ചു! പാമ്പന്‍ പാലം നേരില്‍ കണ്ടത് ഒരു വലിയ അത്ഭുതമായിരുന്നു. അത് പോലെ, അമല്‍ നീരദിന്റെ സ്വന്തം ധനുഷ്‌കോടി. ചുമ്മാ ഒരു ക്യാമറയുമായി ഇറങ്ങിയാല്‍ മതി, എങ്ങനെ പടമെടുത്താലും കിടിലം! രാമേശ്വരം യാത്രയെ കുറിച്ച് ബ്ലോഗില്‍ ഒരു കുറിപ്പ് ഇടണം എന്നൊക്കെ കരുതിയിരുന്നു. പിന്നെ എന്തോ ആ ശ്രമം അങ്ങ് ഉപേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു, മടി തന്നെ കാ‍ര്യം.

ബ്രസീ‍ലിന്റെ തോല്‍‌വി! എനിക്ക് ബ്രസീലിനോട് വിരോധമോ, ജര്‍മ്മനിയോട് ആരാധനയോ ഇല്ല. എന്നാലും ഒരു വേള്‍ഡ് കപ്പ് സെമി ഫൈനലില്‍ തീപാറുന്ന പോരാട്ടം പ്രതീക്ഷിച്ച്, ചെറുതായി ഉറക്കപ്പിച്ച്, ടീവിക്ക് മുന്നിലിരുന്നതാണ്. 5 മിനിറ്റ് കൊണ്ട് ജര്‍മ്മനി സകല ഉറക്കവും പമ്പ കടത്തി. വെളുപ്പിനെ രണ്ട് മണിക്ക് ഫോണ്‍ ഒക്കെ ചുമ്മാ കിടന്ന് ചിലച്ചു - വാട്സ് അപ്പ്, ഫേസ്‌ബുക്ക് എല്ലാം അഞ്ച് മിനിറ്റ് കൊണ്ട് ആക്‍ടീവ് ആയി. ഒരൊന്നൊന്നര ഞെട്ടല്‍ ആയിരുന്നു അത്.

അത്രക്കൊക്കെയെ ഉള്ളൂ ഓര്‍മ്മിക്കാനുള്ള ജീവിതാനുഭവങ്ങള്‍. പിന്നെ ഉള്ളത് നമ്മള്‍ കൈ വെയ്ക്കുന്ന ബാക്കി മേഖലകളാണ്.

ബ്ലോഗില്‍ ഒരു പോസ്റ്റ്. കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം അത് പോലുമില്ലായിരുന്നു എന്ന അവസ്ഥ ആയിരുന്നത് കൊണ്ട് തമ്മില്‍ ഭേദം തൊമ്മന്‍ എന്ന നിലക്ക് ഈ കൊല്ലം ഭേദം.

വായിച്ച പുസ്തകങ്ങള്‍. എണ്ണത്തില്‍ കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷത്തെക്കാള്‍ മോശം. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ഒരു ലക്ഷ്യം വെച്ചിരുന്നു. ഇത്തവണ അതില്ലാതെ ഇരുന്നതിന്റെ കാണാനുണ്ട്. Goodreads നോക്കിയപ്പോ ആകെ എന്റെ പേരിലുള്ളത് നാലെണ്ണം. അതേതായാലും സത്യമല്ല. ഏതൊക്കെയോ ഞാന്‍ അതില്‍ കൂട്ടിയിട്ടില്ല.

കണ്ട സിനിമകള്‍. തിരുവനന്തപുരത്ത് നിന്ന് ആലപ്പുഴയില്‍ വന്നതിന്റെ കാണാനുണ്ട്. ഓരോ പടങ്ങള്‍ ഒന്നും ഇറങ്ങുന്നത് പോലും അറിയുന്നില്ല. മലയാളം സിനിമകള്‍ ഇതിനു മുമ്പുള്ള രണ്ട് കൊല്ലവും 20-ന് മേല്‍ തീയറ്ററില്‍ നിന്ന് കണ്ടിരുന്നു. ഇത്തവണ അതുണ്ടായില്ല. കണ്ടതില്‍ അപ്പോത്തിക്കിരി, മുന്നറിയിപ്പ് ഒക്കെ ഒരു ക്ലാസ് എന്ന് പറയാമെങ്കിലും എനിക്ക് പിടിച്ചത് ബാംഗ്ലൂര്‍ ഡേയ്‌സ്, ഓം ശാന്തി ഓശാന, 1983 എന്നീ സിനിമകളാണ്. യൂ സീ ദി ഐറണീ ഹിയര്‍. മൂന്നിലും നിവിന്‍ പോളി ആണ് നായകന്‍.. :D തമിഴില്‍ കത്തിയും ഹിന്ദിയില്‍ പി.ക്കെയും (വാനരസേനക്കാര് വല്ലതും ഇവിടുണ്ടോ ആവോ) എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട നായകന്മാര്‍ ഗംഭീരമാക്കി. നോളന്റെ ഞെട്ടിക്കുന്ന വിഷ്വത്സുമായി Interstellar-ഉം നന്നായി. ആദ്യം കണ്ടപ്പോള്‍ പകുതിയും മനസിലായില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ഇപ്പോള്‍ എല്ലാം മനസിലായോ എന്ന ചോദ്യം ആരും ചോദിക്കരുത്.

ക്രിക്കറ്റിനെക്കാള്‍ ഫുട്‌ബോളിനെ സ്നേഹിച്ച് തുടങ്ങിയ വര്‍ഷം എന്ന് ധൈര്യമായി പറയാം. സാധാരണ ഇംഗ്ലീഷ് പ്രീമിയര്‍ ലീഗ് മാത്രമാണ് കാണാറ്. ഈ കൊല്ലം വേള്‍ഡ് കപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ.. പതിവ് പോലെ വേള്‍ഡ് കപ്പ് സമയത്ത് തുടങ്ങിയ മൂത്ത ഫുട്ബോള്‍ ഭ്രാന്ത് പിന്നങ്ങോട്ട് പോയില്ല. വേള്‍ഡ് കപ്പ് കഴിഞ്ഞു. വീണ്ടും പ്രീമിയര്‍ ലീഗ്. കൂടെ ദാ വരുന്നു സൂപ്പര്‍ ലീഗ്. ബ്ലാസ്‌റ്റേഴ്‌സ് കീ... ജയ്! പതിയെ തുടങ്ങിയ സൂപ്പര്‍ ലീഗ് പുരോഗമിക്കുന്തോറും മികച്ച നിലവാരത്തിലേക്കെത്തി. തകര്‍പ്പന്‍ സെമി ഫൈനല്‍ പ്രകടനത്തിലൂടെ ബ്ലാസ്റ്റേഴ്സും ഒരു വേള്‍ഡ് ക്ലാസ് ഗോളുമായി സുശാന്ത് മാത്യുവും മറക്കാനാവാത്ത ആദ്യ സീസണ്‍ സമ്മാനിച്ചു.

ജോലി പതിവ് പോലെയൊക്കെ അങ്ങനെ പോകുന്നു. പല മുഖങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും കാണുന്നു. അങ്ങനെയങ്ങനെ പോകുന്നു.

ഇനി 2015. എന്താകുമോ എന്തോ.. വീട്ടുകാര്‍ പെണ്ണു കെട്ടിക്കാന്‍ അതിശക്തമായ ശ്രമങ്ങള്‍ നടത്തുന്നുണ്ട്. ഞാനും നിര്‍ബന്ധിക്കുന്നുണ്ട്. അതിഭയങ്കരമായ ഒരു വര്‍ഷമാണ് വരാന്‍ പോകുന്നത് എന്ന പ്രതീക്ഷയില്‍ ഞാന്‍ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നു. എന്തൊക്കെ കാണണം, എന്തൊക്കെ കേള്‍ക്കണം.. എന്തായാലും, വിജയ് പറയുന്ന പോലെ

I am waiting!

റെഡ് || RED

വിവേക് തന്റെ വാച്ചില്‍ നോക്കി. മണി വൈകുന്നേരം 5.55. ഇല്ല. ഇന്ന് 6 മണിക്കുള്ള ക്യാബ് കിട്ടുന്ന ലക്ഷണമില്ല. ജോലി ഇനിയും ഒത്തിരി ബാക്കിയുണ്ട്. ധൃതിയില്‍ ചെയ്‌താല്‍ ചിലപ്പോള്‍ നാളെ പണി കിട്ടിയെന്നിരിക്കും. അത് കൊണ്ട് വേണ്ട. ഇന്ന് ഏഴരയുടെ വണ്ടിക്ക് പോകാം. വീടിനടുത്തുള്ള സ്‌റ്റോപ്പില്‍ ഇറങ്ങാന്‍ പറ്റില്ല. എന്നാലും സാരമില്ല, അച്‌ഛനെ വിളിച്ചാല്‍ മതി. സ്‌കൂട്ടറില്‍ വന്ന് വിളിച്ചോളും. വീട്ടിലേക്ക് ഒന്ന് വിളിക്കണം. അച്‌ഛന്‍ ഇന്ന് സമയത്ത് എത്തുമോ എന്നറിയണമല്ലോ. ഓഫീസില്‍ എന്തൊക്കെയോ പ്രധാന ജോലിയുണ്ടെന്ന് അച്‌ഛന്‍ ഇന്നലെ പറഞ്ഞത് അവനോര്‍ത്തു.

അവന്റെ മൊബൈല്‍ ബെല്ലടിച്ചു - നിഷ. രണ്ട് മാസം മുമ്പായിരുന്നു അവളുമായുള്ള വിവാഹ നിശ്ചയം. ഇനി രണ്ടര മാസം കൂടെ കഴിഞ്ഞാല്‍ കല്ല്യാണം. വിവേക് ഫോണ്‍ എടുത്തു.

“ഇല്ലടോ.. ഓഫീസില്‍ തന്നെയാ.. മ്.. പണിയുണ്ട് ഒരുപാട്.. അതെ.. ഏഴരേടെ ക്യാബിന് പോകാനാ പ്ലാന്‍.. താന്‍ ഫോണ്‍ വെക്ക് ഇപ്പോ.. ഇനീം കത്തി വെച്ചാല്‍ എനിക്ക് ഏഴരയ്‌ക്കും ഇറങ്ങാന്‍ പറ്റില്ല.. മ്.. മ്.. ശരീ.. വിളിച്ചിരിക്കും.. പോരേ.. ഇറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് ഉറപ്പായും വിളിക്കും..”

അവന്‍ ഫോണ്‍ വെച്ചു. ബാറ്ററി ഇനി 40 ശതമാനം മാത്രം. ഇതാണ് ഈ സ്‌മാര്‍ട്ട് ഫോണുകളുടെ കുഴപ്പം. എന്ത് പെട്ടെന്നാണ് ചാര്‍ജ്ജ് തീരുന്നത്. അവന്‍ അപ്പോള്‍ തന്നെ അമ്മയെ വിളിച്ച് വരാന്‍ വൈകുമെന്ന് പറഞ്ഞു. അച്‌ഛന്‍ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. അത് കൊണ്ട് വിളിക്കാന്‍ വരുമായിരിക്കും. ഏതായാലും പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ ഒരുപാട് പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല, ഏഴേകാല്‍ ആയപ്പോഴേക്കും ജോലി ഒക്കെ ഒതുങ്ങി. അവന്‍ പതിയെ ബാഗും എടുത്ത് കമ്പനിയുടെ വെളിയിലേക്ക് നടന്നു. വണ്ടി വരുമ്പോള്‍ കയറാമല്ലൊ. നിഷയോട് പറഞ്ഞതാണ് ജോലി തീരുമ്പോള്‍ വിളിക്കാമെന്ന്. അവന്‍ അവളുടെ നമ്പര്‍ ഡയല്‍ ചെയ്‌തു.

അല്‍‌പ സമയത്തിനകം വണ്ടി എത്തി. അവളോട് സംസാരിച്ച് കൊണ്ട് തന്നെ അവന്‍ വണ്ടിയില്‍ കയറി, 40 മിനിറ്റ് യാത്രയ്‌ക്ക് ശേഷം ബസില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോഴും അവന്‍ അവളുമായി സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.

“എടാ.. ഞാന്‍ ദേ ബസ് ഇറങ്ങി.. ഈ സാധനം എപ്പോ വേണമെങ്കിലും ഓഫ് ആയി പോകും. ഞാന്‍ അച്‌ഛനെ വിളിക്കട്ടെ. എന്നെ വന്ന് പിക്ക് ചെയ്യാന്‍ പറയണം. ചെന്നിട്ട് ഇവനെ കുത്തി വെ‌യ്‌ക്കണം. രാത്രി വിളിക്കാം ഞാന്‍.. ഓക്കേ? അപ്പോ ശരി.. റ്റാറ്റാ..”

അവന്‍ ഫോണ്‍ നോക്കി ഏത് നിമിഷവും ഇത് ഓഫ് ആകും. അവന്‍ അച്‌ഛനെ വിളിച്ചു. റോഡില്‍ തല്‍ക്കാലം വണ്ടികള്‍ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അത് കൊണ്ട് അവന്‍ വേഗം റോഡ് മുറിച്ച് കടന്നു. ഇതേ സമയം തന്നെ അച്‌ഛ്നെ ലൈനില്‍ കിട്ടി.

“അച്‌ഛാ.. ഞാന്‍ ദേ പി.എം.ജി ജംഗ്‌ഷനില്‍ എത്തി. ഒന്ന് വിളിക്കാന്‍ വാ.. ഹലോ.. ഹലോ..” ചാര്‍ജ്ജ് തീര്‍ന്ന് ഫോണ്‍ ഓഫ് ആയി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അച്‌ഛന്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് കേട്ടോ ആവോ.. എന്തായാലും നടക്കുക തന്നെ.

നടന്ന് തുടങ്ങിയതേ ഉള്ളായിരുന്നു. പിറകില്‍ നിന്ന് വളരെ വേഗത്തില്‍ നടന്നു വന്ന ഒരാള്‍ തോളില്‍ ശക്തിയായി തട്ടി കടന്ന് പോയി. ഒരു നിമിഷം ബാലന്‍സ് തെറ്റിയ പോലെ തോന്നിയെങ്കിലും ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. അയാള്‍ തിരിഞ്ഞ് നിന്ന് “സോറി” എന്ന് പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് നടന്ന് പോയി. എന്നാല്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും അയാള്‍ അവനെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയാണ് പോയത്. അതെന്താണെന്ന് ഒരു നിമിഷം അവന്‍ സംശയിച്ചെങ്കിലും പെട്ടെന്ന് മുന്നില്‍ കണ്ട കാഴ്‌ച അവന്റെ മനസില്‍ നിന്നും ആ തോന്നല്‍ മാറ്റി.

“ഹേയ്..” എന്നലറി കൊണ്ട് അവന്‍ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു.

*** *** ***

വിജയകൃഷ്‌ണന്‍ വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ തന്റെ സ്ഥിരം ചായയും പഴം‌പൊരിയും കഴിച്ച ശേഷം തിരിച്ച് സീറ്റിലെത്തി. മുന്നിലിരുന്ന ഫയലിന്റെ കെട്ടഴിച്ചു. ജോലി ചെയ്യാന്‍ ആരംഭിച്ചപ്പോള്‍ തന്നെ അയാള്‍ക്ക് മനസിലായിരുന്നു - ഇന്ന് ഇനി ഒന്നും നടക്കില്ല എന്ന്. ഒരിക്കലും ഒരു അലസനായ ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍ ആയിരുന്നില്ല അയാള്‍. ഇന്ന് അയാള്‍ ജോലി ചെയ്യാന്‍ കഴിയാത്ത സാഹചര്യം ഉണ്ടാവാന്‍ കാരണം ഒരു സ്വപ്‌നമായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ രണ്ട് മാസത്തിനിടയ്‌ക്ക് - കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ മകന്റെ വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചതിനു ശേഷം, അയാള്‍ തുടര്‍ച്ചയായി കണ്ട് വരുന്ന ഒരു സ്വപ്‌നം.

ആ സ്വപ്‌നത്തിന്റെ തുടക്കം അയാള്‍ ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാല്‍ എല്ലാ തവണയും കൃത്യമായി ഒരു ഭാഗത്ത് നിന്നും അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു. ഒരു റോഡിലൂടെ അയാള്‍ ഓടുകയാണ്. അയാളുടെ മുമ്പിലായി തന്നെ ഭാര്യയും ഭാവി മരുമകളും ഓടുന്നു. അവര്‍ കരയുന്നുണ്ട്. എന്തോ വിളിച്ച് പറഞ്ഞ് കൊണ്ടാണ് അവര്‍ ഓടുന്നത്. എന്നാല്‍ ഒരു കാറ്റിന്റെ ശബ്‌ദമല്ലാതെ അവര്‍ എന്താണ് പറയുന്നത് എന്ന് അയാള്‍ക്ക് കേള്‍ക്കാന്‍ സാധിക്കുന്നില്ല. മഴ പെയ്‌ത് തോര്‍ന്നതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങള്‍ റോഡില്‍ കാണാം. അങ്ങിങ്ങായി വെള്ളം കെട്ടി കിടക്കുന്നു. ഓടുന്നതിനിടയില്‍ അയാള്‍ ഇരുവശത്തുമുള്ള വെള്ളം നോക്കി. പിന്നെ നേരെ നോക്കുമ്പോള്‍ കാണുന്നത് തന്റെ ഭാര്യയും മരുമകളും ഒരിടത്ത് നില്‍ക്കുന്നതാണ്. ഓടി അവരുടെ അടുത്തെത്തിയ അയാള്‍ കാണുന്നത് കെട്ടികിടക്കുന്ന ചെളി വെള്ളത്തില്‍ കിടക്കുന്ന സ്വന്തം മകനെയാണ്. അവന്റെ ദേഹത്തെ ഒരു മുറിവില്‍ നിന്നും ചോര, അടുത്തുള്ള ഒരു ചെടിയുടെ ചുവട്ടിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തുന്നു. ആ ചെടിയുടെ ഇലകള്‍ വാടി നിന്നിരുന്നു.

ഇത്രയും ആകുമ്പോഴേക്കും അയാള്‍ ഉണര്‍ന്നിരിക്കും. സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ക്ക് നിറമില്ലെന്ന് എവിടെയോ വായിച്ചിരുന്നു. എന്നാല്‍ ചോരയുടെ നിറം അയാള്‍ വ്യക്തമായി ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഭിത്തിയിലെ ക്ലോക്കില്‍ സമയം അഞ്ചടിച്ചപ്പോള്‍ തന്നെ അയാള്‍ തന്റെ കസേരയില്‍ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു. നഗരത്തിലെ തിരക്കിലൂടെ തന്റെ സ്‌കൂട്ടര്‍ ഓടിക്കുമ്പോഴും അയാളുടെ മനസ് പല ചിന്തകളില്‍ ആയിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രിയിലേതും കൂടെ കൂട്ടി ഇത് എത്രാമത് തവണയാണ് ഒരേ സ്വപ്‌‌നം തന്നെ കാണുന്നത്? ഒരാള്‍ ഒന്നിലേറെ തവണ ഒരേ സ്വപ്‌നം തന്നെ കണ്ടാല്‍ അത് ഫലിക്കുമോ? തന്റെ മകന് എന്തെങ്കിലും ആപത്ത് വരാനിരിക്കുന്നോ?

ഏകദേശം ആറു മണിയോടെ വിജയകൃഷ്‌ണന്‍ ഓഫീസില്‍ നിന്ന് തിരിച്ച് വീട്ടിലെത്തി. അയാളുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ ഭാര്യ സുലോചനയ്‌ക്ക് മനസിലായി. എന്തോ പ്രശ്‌നമുണ്ടെന്ന്. അതിന്റെ കൂടെ “മോന്‍ എത്തിയോ?” എന്നൊരു ചോദ്യവും കൂടിയായപ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് അത് പൂര്‍ണ ബോധ്യമാവുകയും ചെയ്‌തു. ആറ് മണിക്ക് അവന്‍ ഓഫീസില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങുകയല്ലേ ഉള്ളൂ എന്ന് പറഞ്ഞ് സുലോചന ചായ എടുക്കാന്‍ പോയി.

ശരിയാണല്ലോ.. അത് തനിക്കും അറിയാവുന്ന കാര്യമാണ്. പിന്നെയെന്തിന് ഇങ്ങനെയൊരു മണ്ടന്‍ ചോദ്യം. മനസില്‍ ഇപ്പോഴും ആ വൃത്തികെട്ട സ്വപ്‌നം തന്നെയാണ്. അതാവാം ആവശ്യമില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങള്‍. ശരീരം വിയര്‍ക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി അയാള്‍ക്ക്. ഫാന്‍ ഇട്ട് വിജയകൃഷ്‌ണന്‍ കസേരയില്‍ കണ്ണുമടച്ച് ഇരുന്നു. ഭാര്യയുടെ മൊബൈല്‍ ശബ്‌ദിക്കുന്നത് അയാള്‍ കേട്ടു. പക്ഷെ ഇരുന്നിടത്ത് നിന്ന് അനങ്ങാന്‍ പോയില്ല. സുലോചന ചായയുമായി എത്തി. “നിങ്ങടെ മോന് നൂറായുസ്സാ.. അവനാ ഇപ്പോ വിളിച്ചത്. അവന്‍ വൈകുമെന്ന് പറഞ്ഞു. നമുക്കൊന്ന് മാര്‍ക്കറ്റില്‍ പോയാലോ?”

വിജയകൃഷ്ണന്‍ കണ്ണ് തുറന്നു. ചായ വാങ്ങി കുടിച്ചു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ എഴുന്നേറ്റ് പോയി കുളിച്ചു. സുലോചന എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ കസേരയില്‍ ഇരുന്നു. ഏഴ് മണി കഴിഞ്ഞു. പതിവില്ലാതെ വീടിന് വെളിയില്‍ നില്‍ക്കുന്ന വിജയകൃഷ്‌ണനെ കണ്ടാണ് സുലോചന പുറത്തിറങ്ങിയത്. “ഇതെന്താ ഈ നേരത്ത് പതിവില്ലാതെ ഇവിടെ?”
“വിവിയെ കാണുന്നില്ലല്ലോ? ഞാന്‍ അവനെ നോക്കി നിന്നെന്നേയുള്ളൂ”
“അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ നേരത്തെ പറഞ്ഞത് നിങ്ങള്‍ കേട്ടില്ലേ? അവന്‍ ഇന്ന് താമസിക്കും എന്ന് വിളിച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നു”
“ഓഹോ.. നീ പറഞ്ഞിരുന്നോ? ഞാന്‍ കേട്ടില്ല.. എന്നാലും ഇവന്‍ എന്തിനാണ് ഇത്ര വൈകി ഒക്കെ ഓഫീസില്‍ ഇരിക്കുന്നത്?”
“ഇന്നെന്ത് പറ്റി?”
“ഒന്നുമില്ല..”
“അല്ല.. എന്തോ ഉണ്ട്.. “
“ഇല്ലെന്നേ..”
“ഞാന്‍ നിങ്ങളെ കാണാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് കൊല്ലം കുറേയായി..”
“അത് പിന്നെ..” സുലോചനയോട് കാര്യം പറയണോ? എന്തിന് അവളെ കൂടി വിഷമിപ്പിക്കണം? ഒരു നുണ പറയാം.. “അത് പിന്നെ.. ഇന്ന് ഒരു മരണ വാര്‍ത്ത കേട്ടു. ഒരു പഴയ സ്‌നേഹിതന്റെ മരണം. ആക്‍സിഡന്റ് ആയിരുന്നത്രേ.. സംഭവം കഴിഞ്ഞിട്ട് രണ്ട് മൂന്ന് ദിവസമായി. ചടങ്ങുകള്‍ എല്ലാം കഴിഞ്ഞുവത്രേ..”
“അതിന്?”
“അല്ല.. ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് എന്റെ..”
“ഓരോന്ന് ആലോചിച്ച് കൂട്ടുന്നത് കണ്ടില്ലേ? നിങ്ങള്‍ക്കിതെന്തിന്റെ കുഴപ്പമാ? വന്നേ ഇവിടെ നിന്ന് മഞ്ഞ് കൊള്ളാതെ..”

ഇനി നിന്നിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് മനസിലായത് കൊണ്ട് വിജയകൃഷ്ണന്‍ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. അയാള്‍ പെട്ടിയില്‍ നിന്നും ഓഫീസ് കടലാസുകള്‍ എടുത്ത് തന്റെ ജോലിയില്‍ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ഓഫീസില്‍ ഇരുന്നിട്ട് ഒന്നും നടന്നില്ല. വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ കഴിയും എന്നായിരുന്നു പ്രതീക്ഷ. ഏകദേശം ഒരു എട്ടരയോട് അടുപ്പിച്ച് വിജയകൃഷ്ണന്റെ ഫോണ്‍ അടിച്ചു - Vivek Calling... വിജയകൃഷ്ണന്‍ ഫോണ്‍ എടുത്തു.

“അച്‌ഛാ.. ഞാന്‍ ദേ പി.എം.ജി ജംഗ്‌ഷനില്‍ എ..” എന്ന് മാത്രം.. ഫോണ്‍ കട്ട് ആയി. അവന്‍ ഓടുകയായിരുന്നോ? അണച്ചത് പോലെ തോന്നിയോ? ഇനി എനിക്ക് മാത്രം ഉണ്ടാ‍യ തോന്നലാണോ? വിജയകൃഷ്ണന്‍ തിരികെ വിളിച്ചെങ്കിലും ഫോണ്‍ സ്വിച്ച് ഓഫ് ആണെന്ന സന്ദേശം ലഭിക്കുകയാണുണ്ടായത്. വിവി പി.എം.ജി ജംഗ്‌ഷനില്‍ എത്തിയിരിക്കാം. എന്തായാലും പോവുക തന്നെ.

വിജയകൃഷ്ണന്‍ തന്റെ സ്‌കൂട്ടര്‍ എടുത്ത് പി.എം.ജി ജംഗ്‌ഷനിലേക്ക് തിരിച്ചു. ഓഫീസ് ടൈമില്‍ അത്യാവശ്യം തിരക്കുള്ള റോഡാണിത്. എന്നാല്‍ ഒരു ഏഴ് മണി കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ വാഹനങ്ങള്‍ കുറവായിരിക്കും. പവര്‍ കട്ട് സമയമാണോ എന്തോ, വഴിയിലൊക്കെ ആകെ ഒരു ഇരുട്ട് പോലെ തോന്നി വിജയകൃഷ്‌ണന്. അവന്‍ നടന്ന് തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവും. അത് കൊണ്ട് അയാള്‍ റോഡിലും ശ്രദ്ധിച്ചാണ് സ്‌കൂട്ടര്‍ ഓടിച്ചത്. റോഡില്‍ അവനെ കണ്ടതേയില്ല. ജംഗ്‌ഷനില്‍ എത്തി. അവിടെയും വിവേകിനെ കാണാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. വിജയകൃഷ്ണന്‍ തന്റെ ഫോണ്‍ എടുത്ത് വീണ്ടും വിവേകിനെ വിളിച്ചു. അത് സ്വിച്ച് ഓഫ് തന്നെ.. തന്റെ മകന്‍ എവിടെ?? ഇവനിതെവിടെ പോയി? റോഡില്‍ കുറച്ച് മാറി കിടന്ന ചില്ലുകള്‍ അയാളുടേ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത് അപ്പോഴാണ്. പരിഭ്രമത്തോടെ അയാള്‍ ചുറ്റും നോക്കി. എന്നാല്‍ അവിടെയെങ്ങും ആരെയും കാണാനുണ്ടായിരുന്നില്ല.

*** *** ***
തിരക്കേറിയ നഗര വീഥിയിലൂടെ ആ വാന്‍ പതിയെ മുന്നോട്ട് യാത്ര തുടര്‍ന്നു. വണ്ടി ഓടിച്ചിരുന്ന ആളിനെ റോഡിലെ ട്രാഫിക്ക് വല്ലാതെ അലോസരപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അയാള്‍ ഇടയ്ക്കിടെ തന്റെ വാച്ചില്‍ നോക്കുന്നതില്‍ നിന്ന് കൂടെയിരുന്ന സഹായിക്കും അത് മനസിലായി.

“നമ്മള്‍ എങ്ങോട്ടാ അണ്ണാ?” അയാള്‍ ചോദിച്ചു.

“ഒരു വര്‍ക്കുണ്ട്.” ഗൌരവം വിടാതെ ഡ്രൈവര്‍ പറഞ്ഞു. ചോദ്യ ഭാവത്തില്‍ ഇരുന്ന തന്റെ സഹായിയെ നോക്കി അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു, “ഒരു ലോണ്‍ കേസ് ആണ്. ഐ.റ്റി പാര്‍ക്കിലെ ബാങ്ക് വക കൊട്ടേഷന്‍. ഒരു പയ്യന്‍ ലോണ്‍ എടുത്തു. ഇപ്പോള്‍ മുതലുമില്ല, പലിശയുമില്ല എന്ന അവസ്ഥയാണ്. 2 മാസത്തെ സാവകാശം കൂടെ വേണമെന്നാ അവന്‍ ബാങ്കുകാരോട് പറഞ്ഞത്. എന്നാല്‍ അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ ആശാന്‍ വേറൊരു ജോലിയിലേക്ക് ചാടാ‍ന്‍ റെഡി ആയി ഇരിക്കുകയാണത്രെ. ഒരാഴ്ചയ്ക്കകം അവന്‍ സ്ഥലം വിടും. അതിനു മുമ്പ് കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു തീരുമാനം ആകണമെങ്കില്‍ നമ്മള്‍ വിചാരിക്കണം. എന്താ?”

“അത് പിന്നെ പറയാനുണ്ടോ?”

“പിന്നെ ഒരു കാര്യം. ചോര പൊടിയരുത്. അങ്ങേയറ്റം ഒരു അടി. അതിനപ്പുറം ഒന്നും വേണ്ട എന്നാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഇതെന്താവുമോ എന്തോ? ഉപദേശിച്ച് ലോണ്‍ അടപ്പിക്കാന്‍ ആണെങ്കില്‍ വല്ല പള്ളീലച്ഛനേം വിളിച്ചാല്‍ പോരെ..“

"അണ്ണന്‍ വെഷമിക്കാതെ.. നമുക്ക് നോക്കാം. അതിരിക്കട്ടെ, ആരാ‍ ആള്?”

ഈ സമയം വണ്ടി പി.എം.ജി ജങ്ഷനില്‍ എത്തിയിരുന്നു. വണ്ടി മെയിന്‍ റോഡില്‍ നിന്നും അല്പം ഉള്ളിലേക്ക് ഒതുക്കി നിര്‍ത്തി, ഡ്രൈവര്‍ തന്റെ വാച്ചില്‍ നോക്കി. എന്നിട്ട് തന്റെ സഹായിക്ക് മറുപടി നല്‍കി, “കൃത്യം 7.30ന് ഐ.ടി. പാര്‍ക്കില്‍ നിന്നും അവന്റെ കമ്പനി വക വണ്ടി വിട്ടിട്ടുണ്ട്. ഈ ജങ്ഷനില്‍ ആണ് അവന്‍ ഇറങ്ങുന്നതെന്നും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോള്‍ മണി 8.10. അവിടുന്ന് വണ്ടി വിട്ട സമയം വെച്ച് അവന്‍ എത്താറാവുന്നു.”

റോഡിലൂടെ പോകുന്ന വണ്ടികള്‍ അവര്‍ക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. ഒരു മിനി ബസ് അവിടെ നിര്‍ത്തിയത് അയാളുടെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടു.

“എടാ.. അതൊരു കമ്പനി വണ്ടിയാണ്. ഒരുത്തന്‍ ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. നീ ഈ ഫോട്ടോ നോക്ക്..” തന്റെ ഫോണില്‍ നിന്നും ഇരയുടെ ഫോട്ടോ അയാള്‍ തന്റെ സഹായിയെ കാണിച്ചു. “നീ വേഗം ചെല്ല്.. ഇതവന്‍ തന്നെയാണോ എന്ന് നോക്കിയിട്ട് വാ”

അവന്‍ വേഗം തന്നെ വണ്ടിയില്‍ നിന്നുമിറങ്ങി തന്റെ നേരെ വരുന്ന ആ യുവാവിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. തന്നെ കടന്ന് പോകുമ്പോള്‍ ഒരു മിന്നായം പോലെ അയാളുടെ മുഖം കണ്ടെങ്കിലും അത് തങ്ങള്‍ തേടുന്ന ആള്‍ തന്നെയാണോ എന്ന് അവന് ഉറപ്പിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അവന്‍ തിരിഞ്ഞ് അയാളെ പിന്തുടര്‍ന്നു. മനഃപൂര്‍വ്വം അയാളുടെ തോളില്‍ തട്ടി മുന്നോട്ട് നടന്നു. അറിയാതെ പറ്റിയതാണെന്ന വ്യാജേന തിരിഞ്ഞ് നോക്കി ക്ഷമ പറയുന്നതിനിടയില്‍ അയാളുടെ മുഖം വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി അവന്‍ ഉറപ്പ് വരുത്തി.

*** *** ***
വിവേക് കണ്ണ് തുറന്നു. വെളുത്ത സീലിങ്ങ്.. കറങ്ങുന്ന കറുത്ത നിറമുള്ള ഫാന്‍. ഭിത്തിയും വെള്ള നിറത്തില്‍ തന്നെ. മൂക്കിലേക്ക് തുളച്ച് കയറിയ ഡെറ്റോളിന്റെ മണം താന്‍ ഇപ്പോള്‍ ഒരു ആശുപത്രിയില്‍ ആണെന്ന കാര്യം അവനെ ഓര്‍മിപ്പിച്ചു. താന്‍ എങ്ങനെ അവിടെ എത്തിയെന്നും.. ജങ്ഷന്‍.. തോളില്‍ തട്ടി കടന്ന് പോയ ഒരാള്‍.. ഒരു ബൈക്കിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റ്....

വിജയകൃഷ്ണന്‍ നിസഹായനായി വെയ്‌റ്റിങ്ങ് ഷെഡ്ഡിലെ ബെഞ്ചില്‍ ഇരുന്നു. പി.എം.ജിയില്‍ എത്തി എന്ന് അവന്‍ പറഞ്ഞത് ഞാന്‍ കേട്ടതാണ്. പിന്നെ അവന്‍ ഇതെവിടെ പോയി? വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടുന്നുമില്ല. വീട്ടില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങിയിട്ടാണേല്‍ അര മണിക്കൂറില്‍ കൂടുതല്‍ ആയിരിക്കുന്നു. കാണാഞ്ഞപ്പോള്‍ സുലോചന വിളിച്ചിരുന്നു. വിവിയുടെ വണ്ടി വഴിയില്‍ ട്രാഫിക്ക് ബ്ലോക്കില്‍ പെട്ട് കിടക്കുകയാണെന്ന് അവളോട് കള്ളം പറഞ്ഞു. കുറച്ച് സമയം കൂടി ആ കള്ളം നിലനില്‍ക്കും. എന്നിട്ടും കണ്ടില്ലെങ്കില്‍ അവള്‍ വീണ്ടും വിളിക്കും.. ഞാന്‍ എന്ത് പറയും? അവന്റെ സുഹൃത്തിനെ വിളിച്ചിരുന്നു. അയാള്‍ ഇന്ന് നേരത്തെ ഇറങ്ങിയത്രെ. വണ്ടിയില്‍ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആരെയെങ്കിലും വിളിച്ച് ചോദിച്ച ശേഷം തിരിച്ച് വിളിക്കാം എന്നവന്‍ പറഞ്ഞു.

“ഇപ്പോള്‍ എങ്ങനെയുണ്ട്?”

“ഐയാം ഫൈന്‍ സിസ്റ്റര്‍..“ ഡ്യൂട്ടിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന നഴ്സിനോട് വിവേക് പറഞ്ഞു, “.. എനിക്ക് ഒരു ഹെല്‍‌പ് ചെയ്യാമോ?”

അവന്‍ കൃത്യമായി ജങ്ഷനില്‍ ബസ് ഇറങ്ങിയെന്നാണ് ബസില്‍ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നവര്‍ പറഞ്ഞത്. അതെനിക്കും അറിയാവുന്നതാണല്ലോ. അവന്‍ എന്നെ ഫോണില്‍ വിളിച്ചതാണ്. പിന്നീട് അവന് എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്നാണ് എനിക്ക് അറിയേണ്ടത്. ഈ പരിസരത്തെങ്ങും ആളനക്കമേ ഇല്ലല്ലോ.. ആരോടാണ് ഞാന്‍ ഒന്ന് ചോദിക്കുക? പൊലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോയാലോ? അത് തന്നെയായിരിക്കും നല്ലത്. അയ്യോ, ഫോണ്‍ ബെല്ലടിക്കുന്നല്ലോ? ഇത് സുലോചനയാവുമോ? അവളോട് ഞാന്‍ എന്ത് പറയും? ങേ, ഇത് അവള്‍ അല്ലല്ലോ? വേറെ ഏതോ ഒരു നമ്പര്‍. “ഹലോ” വിജയകൃഷ്ണന്‍ ഫോണ്‍ എടുത്തു.

“ഹലോ.. അച്ഛാ. ഞാനാ വിവി”

“ഹൊ! വിവി.. നീ എവിടെയാ?”

“മെഡിക്കല്‍ കോളേജ് ഹോസ്‌പിറ്റലില്‍. അച്ഛന്‍ ഒന്ന് ഇവിടം വരെ വരാമോ?”

“എടാ. എന്ത് പറ്റി?”

“ഒന്നുമില്ല. വാ. വന്നിട്ട് പറയാം.”

വിജയകൃഷ്ണന്‍ പിന്നെ വൈകിച്ചില്ല. നേരെ വണ്ടി ആശുപത്രിയിലേക്ക് വിട്ടു. അവിടെ എത്തുന്നത് വരെ വിവേകിന് എന്ത് പറ്റി എന്നുള്ള ആധിയായിരുന്നു അയാളുടെ മനസില്‍. എന്നാല്‍ ആശുപത്രിയുടെ മുന്നില്‍ തന്നെ വിവേക് നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്ക് വളരെ ആശ്വാസം തോന്നി. വിവേക് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനുമായി സംസാരിച്ച് നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. വിജയകൃഷ്ണന്‍ വണ്ടി അവരുടെ അരികില്‍ കൊണ്ട് ചെന്ന് നിര്‍ത്തി.

“ദാ.. എന്റെ അച്‌ഛന്‍ എത്തിയല്ലോ” വിവേക് കൂടെ നിന്ന ആള്‍ക്ക് അച്‌ഛനെ പരിചയപ്പെടുത്തി. “അച്‌ഛാ.. ഇത് ബാലന്‍. ഇയാളുടെ ഫ്രണ്ടിന് ഒരു ആക്സിഡന്റ് ഉണ്ടായി ജങ്ഷനില്‍ വെച്ച്. പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടാളും കൂടെ ഇവിടെ കൊണ്ട് വന്നു.”

“എന്താ പറ്റിയത്?” വിജയകൃഷ്ണന്‍ ചോദിച്ചു.

“ഒരു ബൈക്ക് വന്ന് തട്ടിയതാ..” മറുപടി പറഞ്ഞത് ബാലനാണ്, “.. ഞങ്ങള്‍ രാത്രി ഒന്ന് കറങ്ങാന്‍ ഇറങ്ങിയതാ. ജങ്ഷനിലെ എ.റ്റി.എമ്മില്‍ എനിക്ക് പോകണമായിരുന്നു. അവന്‍ റോഡില്‍ നിന്ന് ഒതുക്കിയേക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞ് ആ ചെറിയ റോഡിലേക്ക് വണ്ടി ഇറക്കി നിര്‍ത്തി. ഞാന്‍ വരാന്‍ വേണ്ടി കാറില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി നിന്നെന്ന് തോന്നുന്നു. ഏതായാലും ഇടിച്ച ഉടനെ കണ്ടത് കൊണ്ട് വേഗം തന്നെ ഇവിടെ എത്തിക്കാന്‍ പറ്റി. സാറിന്റെ മോനാണ് സഹായിച്ചത്.“

“റോഡില്‍ തലയിടിച്ച് വീണത് കൊണ്ട് കുറച്ച് ബ്ലഡ് പോയിരുന്നു. ഭാഗ്യത്തിന് എന്റെയും അയാളുടെയും ബ്ലഡ് ഗ്രൂപ്പ് ചേരുമായിരുന്നു.” വിവേക് കൂട്ടിചേര്‍ത്തു.

“നിനക്കൊന്ന് വിളിച്ച് പറയാന്‍ വയ്യാരുന്നോ വിവി?” വിജയകൃഷ്ണന് ദേഷ്യം വന്നു.

“ഫോണ്‍ ഓഫ് ആയി പോയച്‌ഛാ.. “ വിവേക് തല ചൊറിഞ്ഞു, “ഞാന്‍ അവളോട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു“

“ശരി ശരി.. ഇപ്പോ എങ്ങനെയുണ്ട് ഫ്രണ്ടിന്?”

“കുഴപ്പമില്ലെന്നാണ് ഡോക്‍ടര്‍ പറഞ്ഞത്. തലയ്‌ക്ക് പരിക്കുണ്ടെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പ്രശ്‌‌നമുണ്ടാകാനുള്ള സാധ്യത കുറവാണ്.” ബാലന്‍ പറഞ്ഞു.

“വിവി, ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങിയിട്ട് ഒരു മണിക്കൂറില്‍ കൂടുതലായി. അമ്മയ്‌ക്ക് കാര്യങ്ങള്‍ ഒന്നും അറിയില്ല..”

“നിങ്ങള്‍ പൊയ്‌ക്കോളൂ.. ഇവിടെ പ്രശ്‌നമൊന്നുമില്ല. ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ വിളിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. ആരെങ്കിലുമൊക്കെ ഉടനെ എത്തും”, ഇത് കേട്ട ബാ‍ലന്‍ പറഞ്ഞു.

“എന്നാല്‍ പിന്നെ അങ്ങനെയാവട്ടെ.. എപ്പോഴെങ്കിലും കാണാം. ബൈ” വിവി ബാലനോട് യാത്ര ചോദിച്ചു.

വിവേകിനേയും വിജയകൃഷ്‌ണനേയും യാത്രയാക്കിയ ശേഷം ബാലന്‍ തന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെയാണ് അയാള്‍ക്ക് ബോധം തെളിഞ്ഞത്. ഡോക്‍ടര്‍ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു. ഒരുപാട് ചോര പോയെങ്കിലും ഒരുപാട് ക്ഷതമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കുറച്ച് നാള്‍ കൊണ്ട് എല്ലാം ഭേദമാകും.

“ഇന്നലെ രാത്രി എന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ട് വന്ന ആ ചെറുക്കന്‍ നമ്മുടെ കക്ഷിയല്ലെന്ന് നിനക്ക് ഉറപ്പാണോ?”

“അതെ അണ്ണാ‍.. ഞാന്‍ ശരിക്കും കണ്ടതല്ലേ..”

“മ്.. എടാ.. ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞത് നീ കേട്ടല്ലോ.. ഞാനിവിടുന്ന് ഇറങ്ങാന്‍ കുറച്ച് ദിവസം പിടിക്കും. അത്രയും നാള്‍ നമുക്ക് കാത്തിരിക്കാനില്ലെന്ന് നിനക്കറിയാമല്ലോ.. വണ്ടിക്കകത്ത് എന്റെ ഫോണ്‍ ഉണ്ടാവണം. അതിലുണ്ട് മറ്റവന്റെ പടം. നീ വേണം ഈ പണി പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍.”

“ശരി അണ്ണാ.. ഞാന്‍ ഇപ്പോ തന്നെ പോയേക്കാം..” ഇത്രയും പറഞ്ഞ് ബാലന്‍ വേഗം അവരുടെ വണ്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. വണ്ടിയില്‍ അണ്ണന്റെ ഫോണ്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതില്‍ ബാലന്റെ ലക്ഷ്യവും...

പാറ്റ

രാവിലെ കൃത്യം 6 മണിക്ക് തന്നെ അയാള്‍ ഉറക്കമുണര്‍ന്നു. പുതിയ താമസസ്ഥലത്തിന്റെ പരിചയക്കുറവോ, ജോലിയിലെ തന്റെ ആദ്യദിനമായതിന്റെ ആ ഒരു ആവേശമോ, അല്ലെങ്കില്‍ ഇവ രണ്ടും ചേര്‍ന്നത് കൊണ്ടോ ആവാം അയാള്‍ ആ സമയത്ത് ഉണര്‍ന്നത്. മെല്ലെ കണ്ണു തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോള്‍ കണ്ടത് കറങ്ങുന്ന ഫാന്‍ ആണ്. താന്‍ വീട്ടിലല്ല എന്ന് ക്രീം നിറത്തിലുള്ള ആ ഫാന്‍ അയാളെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തി. ചെറിയൊരു ശബ്‌ദത്തോടെ തന്റെ മുറിയില്‍ കറങ്ങിയിരുന്ന കറുത്ത ഫാനിനെ അയാള്‍ ഒരു നിമിഷം ഓര്‍ത്തു. പിന്നെ ദൈവത്തെയും.

ആദ്യ ദിവസം ഒരു കാരണവശാലും വൈകരുത് എന്ന നിര്‍ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് അധിക നേരം കട്ടിലില്‍ അയാള്‍ കിടന്നില്ല. മുറിയിലെ ഒരേയൊരു മേശയുടെ മുകളില്‍ വെച്ചിരുന്ന ബാഗില്‍ നിന്നും പ്രഭാത കൃത്യങ്ങള്‍ക്കാവശ്യമായ വസ്തുവകകളുമായി അയാള്‍ കുളിമുറിയില്‍ കയറി. തലേന്ന് വൈകുന്നേരം അടുത്തുള്ള ചെറിയ ടൌണില്‍ നിന്നും വാങ്ങിയ ചുവന്ന ബക്കറ്റും മഗ്ഗും അയാള്‍ക്ക് ഗുഡ് മോര്‍ണിങ്ങ് പറഞ്ഞു.

കുളി കഴിഞ്ഞ് ബക്കറ്റില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന വെള്ളത്തില്‍ തന്റെ തോര്‍ത്ത് മുക്കി പിഴിഞ്ഞ് അയാള്‍ ഉടുത്തു. എന്നിട്ട് ആ വെള്ളം കമഴ്ത്തിയതും, ബക്കറ്റിന്റെ അടിയില്‍ നിന്നും ശരവേഗത്തില്‍ ഒരു പാറ്റ അയാളുടെ കാലിലേക്ക് ഓടി കയറിയതും ഒരുനിമിഷം കഴിഞ്ഞു! പെട്ടെന്നുണ്ടായ ആക്രമണത്തില്‍ ഞെട്ടിയ അയാള്‍ ഒരുവിധത്തില്‍ പാറ്റയെ തട്ടി മാറ്റി കുളിമുറിയുടെ പുറത്തെത്തി. പെട്ടെന്നുണ്ടായ ആക്രമണത്തില്‍ ഞെട്ടിയ പാറ്റ ഇനി ഒരു ആക്രമണം ഉണ്ടാവുന്നതിന് മുമ്പ് തന്റെ സുരക്ഷിത താവളമായ ബക്കറ്റിനടിയിലേക്ക് ഓടി കയറി. അതായിരുന്നു അവരുടെ ആദ്യത്തെ കണ്ടുമുട്ടല്‍!

ഓഫീസില്‍ പോകാന്‍ തയ്യാറായി കഴിഞ്ഞാണ് താന്‍ ഒരുപാട് നേരത്തെയാണല്ലോ എന്നയാള്‍ ഓര്‍ത്തത്. ഇനിയും ഒരു മണിക്കൂര്‍ കൂടെ കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങിയാലും ഭക്ഷണം ഒക്കെ കഴിച്ച് കൃത്യസമയത്ത് ഓഫീസിലെത്താം. കുറച്ച് സമയം കൂടെ ഉറങ്ങാമായിരുന്നു എന്ന് അയാള്‍ നഷ്‌ടബോധത്തോടെ ഓര്‍ത്തു. പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ അയാള്‍ മുറിയില്‍ ചുമ്മാതെയിരുന്നു. കുളിമുറിയിലെ പാറ്റയെ പറ്റി അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു. ഒരൊറ്റ ചവിട്ടിന് തീര്‍ക്കാനെ ഉള്ളൂ. അതിനെ കൊന്നു കളയണോ? വേണ്ട. ഭൂമിയില്‍ ഒരുറുമ്പിനെ വേദനിപ്പിച്ചാല്‍ പോലും മരണശേഷം കിട്ടിയേക്കാവുന്ന ശിക്ഷയെ കുറിച്ച് പണ്ടൊരു കഥ വായിച്ചതായി അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു. അതില്‍ എത്രത്തോളം സത്യമുണ്ടെന്നറിയില്ല, എങ്കിലും എന്തിനു വെറുതെ ഒരു റിസ്‌ക്ക് എടുക്കണം?

മുറിയില്‍ ഇരുന്നിട്ട് പ്രയോജനമില്ലെന്ന് മനസിലായ അയാള്‍ പതിയെ പുറത്തിറങ്ങി. തന്റെ താമസസ്ഥലത്തിന് അടുത്തുള്ള ചായക്കടയില്‍ ചെന്ന അയാള്‍ അവിടെ കിടന്ന പത്രം വായിച്ച് സമയം കളഞ്ഞു. പിന്നെ ഭക്ഷണവും കഴിച്ച് കൃത്യമായി ഓഫീസില്‍ പോയി. വൈകുന്നേരം തിരിച്ചെത്തിയ ശേഷം ഒന്ന് മേലുകഴുകി അയാള്‍ വീണ്ടും കട്ടിലില്‍ വന്നിരുന്നു. വൈകിട്ട് പാറ്റയെ കണ്ടില്ലല്ലോ എന്നയാള്‍ വെറുതെ ഓര്‍ത്തു.പിന്നെ തന്റെ ആദ്യ ദിനത്തെ പറ്റിയും. അപ്പോഴാണ് അയാള്‍ക്ക് രസകരമായ ഒരു തോ‍ന്നല്‍ ഉണ്ടായത്. രാവിലെ കുളിമുറിയില്‍ പാറ്റ, ഓഫീസില്‍ പുതിയതായി താന്‍.. രണ്ട് പേരും പുതിയ ആളുകളുമായി ഇടപെട്ടു. തനിക്ക് തോന്നിയ ആദ്യത്തെ അമ്പരപ്പും അത്ഭുതവും തന്നെ കണ്ടപ്പോള്‍ പാറ്റയ്‌ക്കും തോന്നിയിരിക്കുമെന്നയാള്‍ വെറുതെ വിചാരിച്ചു. അങ്ങനെ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ച് അയാള്‍ ഉറങ്ങി.

ദിവസങ്ങള്‍ കടന്ന് പോയി. ഇതിനിടയില്‍ പുതിയ സ്ഥലത്തിനും സാഹചര്യങ്ങള്‍ക്കും അനുസൃതമായ ഒരു ദിനചര്യ അയാള്‍ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തു. കുളിക്ക് ശേഷം ബക്കറ്റ് കമഴ്ത്തുമ്പോള്‍ അയാള്‍ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധാലുവായി. ബക്കറ്റ് ഒരല്‍‌പം ഉയര്‍ത്തി പാറ്റയ്‌ക്ക് ഓടി മാറിയിരിക്കാന്‍ അവസരം കൊടുത്ത ശേഷമാണ് ഇപ്പോള്‍ അയാള്‍ വെള്ളം കളയുന്നത്. ആദ്യത്തെ പരിചയക്കുറവിന് ശേഷം പുതിയ ആള്‍ അപകടകാരിയല്ലെന്ന് മനസിലാക്കിയ പാറ്റ തന്റെ വീടായ കുളിമുറിയില്‍ അങ്ങിങ്ങ് ഓടി നടന്നു. അപരിചിതന് ആവശ്യത്തിനുള്ള സ്വകാര്യത നല്‍കിയ പാറ്റ അയാള്‍ കുളിക്കുമ്പോള്‍ ബക്കറ്റിനടിയില്‍ വിശ്രമിച്ചു.

തന്റെ ഓഫീസ് ജീവിതത്തിലും ആദ്യത്തെ അമ്പരപ്പും പകപ്പും മറികടന്ന അയാള്‍ മെല്ലെ മെല്ലെ അന്തരീക്ഷവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങി. സ്വതവേ അല്‍‌പം പതുങ്ങിയ സ്വഭാവക്കാരനാകയാല്‍ സുഹൃത്തുക്കളെ നേടിയെടുക്കാന്‍ അയാള്‍ വിഷമിച്ചു. ക്രമേണ തന്റെ ജോലിയിലും അയാള്‍ പരിചയം നേടിയെടുത്തു. മറ്റ് ജീവനക്കാര്‍ പരദൂഷണം പറയുമ്പോള്‍ അയാള്‍ തന്റെ ജോലിത്തിരക്കിനിടയില്‍ വിശ്രമിച്ചു.

ദിവസങ്ങള്‍ മാസങ്ങളായി. പാറ്റ തന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലും ഇപ്പോള്‍ പുറത്തിറങ്ങി നടക്കുന്നുണ്ടല്ലോ എന്നയാള്‍ ഓര്‍ത്തു. ഒന്ന് രണ്ട് തവണ ചുമ്മാ ഓടി വന്ന് കാലില്‍ കയറാനും ശ്രമം നടത്തി. അപ്പോഴൊക്കെ ശക്തിയായി കാലിട്ടടിച്ചും, ചാടി മാറിയുമൊക്കെ അയാള്‍ അതില്‍ നിന്നും രക്ഷ നേടി. താന്‍ സൌഹൃദം സ്ഥാപിക്കാന്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ എന്തിനാണ് അപരിചിതന്‍ ഒരു ഭ്രാന്തനെ പോലെ പെരുമാറുന്നത് എന്ന് പാറ്റ ഓര്‍ത്തു. സ്വതവേ അന്തര്‍മുഖനായ അയാള്‍ക്ക് ഓഫീസില്‍ ജാടയും തലക്കനവും ഉള്ള ഒരു മുരടന്‍ എന്ന പേര് ലഭിച്ചു. അതിനാല്‍ തന്നെ, അയാള്‍ സൌഹൃദം സ്ഥാ‍പിക്കാന്‍ പലരേയും സമീപിച്ചെങ്കിലും ഒരതിര് വിട്ട് ആരും അയാള്‍ക്കൊപ്പം കൂടിയില്ല. തന്നെ പറ്റി ആളുകള്‍ എന്ത് പറയുന്നു എന്നറിയാത്ത അയാള്‍, എന്ത് കൊണ്ട് ഈ ഓഫീസില്‍ ഉള്ള എല്ലാവരും ഇങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്ന് ഓര്‍ത്തു.

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം, അയാള്‍ കുളിമുറിയില്‍ ഞെട്ടിക്കുന്ന ഒരു കാഴ്‌ച കാണാനിടയായി. പതിവ് പോലെ കുളി കഴിഞ്ഞ് ബക്കറ്റ് കമഴ്ത്താന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് പാറ്റ അതിനടിയില്‍ ഇല്ല എന്നയാള്‍ മനസിലാക്കിയത്. കുളിമുറിയില്‍ പരതിയപ്പോള്‍ ഒരു മൂലയ്‌ക്ക് അയാള്‍ പാറ്റയെ കണ്ട്. അതവിടെ മലര്‍ന്ന് കിടന്ന് കൈകാലിട്ടടിക്കുകയായിരുന്നു. വേദനയോടെ അയാള്‍ കുറച്ച് നേരം അത് കണ്ടു നിന്നു. പാറ്റയുടെ ആ അവസ്ഥയില്‍ താന്‍ എന്തിന് ദുഃഖിക്കുന്നു എന്ന് അയാള്‍ അപ്പോള്‍ ആലോചിച്ചതേയില്ല. എന്നാല്‍ താന്‍ ഓഫീസിലേക്ക് വൈകും എന്ന് പെട്ടെന്നോര്‍ത്ത അയാള്‍ പാറ്റയെ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ച് വേഗം പോകാന്‍ തയ്യാറായി.

പുതിയ കമ്പനിയിലെ ഏറ്റവും നശിച്ച ദിവസത്തിലേക്കാണ് താന്‍ പോകുന്നതെന്ന് അയാള്‍ അപ്പോള്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ഓഫീസില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ തന്നെ സംഗതി അയാള്‍ക്ക് മനസിലായി. രണ്ട് മൂന്ന് മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് ചെയ്‌ത ഒരു കാര്യം ഒരു വലിയ തെറ്റില്‍ കലാശിച്ചതായി അയാള്‍ മനസിലാക്കി. അന്ന് ഒരു പുതുമുഖം ആയിരുന്നു അയാള്‍. ആ ജോലിയില്‍ അന്ന് സഹായിച്ച മറ്റ് ചിലര്‍ അയാളെ കണ്ട ഭാ‍വം കാണിച്ചില്ല. മാനേജര്‍ കുറെ വഴക്ക് പറഞ്ഞ് വേഗം എല്ലാം ശരിയാ‍ക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അതിന്റെ ഭാഗമായി അയാള്‍ അന്ന് മുഴുവനും അതിന്റെ പിന്നാലെ തന്നെ ആയിരുന്നു.

രണ്ട് മൂന്ന് ദിവസത്തേക്ക് അയാള്‍ക്ക് ഭാരിച്ച ജോലികളായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ദിവസം വന്ന തെറ്റ് തിരുത്താന്‍ കുറേ നേരം പോയി. ആ സമയത്ത് പതിവ് ജോലികളില്‍ ചിലത് നടന്നില്ല. അങ്ങനെയൊരു ആപത്ഘട്ടത്തില്‍ അയാളെ സഹായിക്കാന്‍ ആരും വന്നതുമില്ല. ഒടുവില്‍ എങ്ങനെയൊക്കെയോ അയാള്‍ അതൊക്കെ ശരിയാക്കിയെടുത്തു. അന്ന് വൈകുന്നേരം അയാള്‍ ആശ്വാസത്തോടെ തന്റെ മുറിയിലെത്തി മേലുകഴുകാന്‍ കയറിയപ്പോള്‍ പാറ്റ അയാളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അന്ന് മലര്‍ന്ന് കിടന്ന് കാലിട്ടടിച്ച ശേഷം അപ്പോഴായിരുന്നു അയാള്‍ പാറ്റയെ പിന്നീട് കണ്ടത്. പാറ്റ‌യ്‌ക്ക് കുഴപ്പമൊന്നും പറ്റിയില്ല എന്ന് കണ്ടതോടെ അയാള്‍ക്കും സന്തോഷമായി. അയാള്‍ പാറ്റയെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

അന്ന് ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നപ്പോള്‍ അയാള്‍ പാറ്റയെ കുറിച്ചോര്‍ത്തു. തനിക്കൊരു ആപത്ത് വന്നപ്പോള്‍ പാറ്റയെ കണ്ടില്ലല്ലോ. എല്ലാ പ്രശ്‌നങ്ങളും തീര്‍ന്നപ്പോള്‍ പാറ്റ വരികയും ചെയ്‌തു. കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലൊന്നും കുളിക്കുമ്പോള്‍ താന്‍ പാറ്റയെ ഓര്‍ത്തിരുന്നില്ല എന്നയാള്‍ ഓര്‍ത്തു. പാറ്റ തന്റെ ഭാഗ്യചിഹ്നമാണോ എന്നയാള്‍ സംശയിച്ചു. മലര്‍ന്ന് കിടന്ന് കൈകാലിട്ടടിച്ച പാറ്റയെ കണ്ടതാണല്ലോ തന്റെ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ക്ക് കാരണം.. പാറ്റ സന്തുഷ്‌ടനാണെങ്കില്‍ തനിക്ക് ജോലിയില്‍ യാതൊരു പ്രശ്‌നവും ഉണ്ടാകില്ല എന്നയാള്‍ വിശ്വസിച്ചു. അപ്പോള്‍ ഇനി മുതല്‍ പാറ്റയ്‌ക്ക്  അപകടം വരാന്‍ ഒരവസരവും ഉണ്ടാകരുതെന്ന് അയാള്‍ മനസില്‍ കരുതി. അഥവാ പാറ്റ അപകടത്തില്‍ പെട്ടാല്‍ സഹായിക്കേണ്ടത് തന്റെ കടമയാണെന്ന് അയാള്‍ തീരുമാനിച്ചു. സ്‌നേഹിതരില്ലാത്ത തനിക്ക് ഈ നഗരത്തില്‍ ദൈവമായിട്ട് കൊണ്ട് തന്ന സുഹൃത്താണ് പാറ്റ എന്നയാള്‍ സ്വയം ബോധ്യപ്പെടുത്തി.

കുറച്ച് ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ഓഫീസില്‍ പുതിയതായി ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ജോലിക്ക് വന്നു. അവള്‍ എല്ലാവരോടും എന്ന പോലെ അയാളോടും വളരെ നന്നായി പെരുമാറി. അയാളുടെ സ്വഭാവം അറിയാതിരുന്നതിനാലാവാം, അവള്‍ അയാളുമായി സൌഹൃദത്തിന് തയ്യാറായി. താമസിയാതെ അവര്‍ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളുമായി. പുതിയ സുഹൃത്തിലൂടെ അയാളെ ഓഫീസിലെ ബാക്കിയുള്ളവരും തിരിച്ചറിയാന്‍ തുടങ്ങി. തങ്ങള്‍ വിചാരിച്ച പോലെ ഒരു ജാടയല്ല അയാളെന്ന് മറ്റ് സഹപ്രവര്‍ത്തകരും മനസിലാക്കി. അതോടെ അയാളുടെ ഓഫീസ് ജീവിതം പതിവിലും രസകരമായി മാ‍റി. എന്നും മുറിയില്‍ വന്ന ശേഷം അയാള്‍ കുളിമുറിയില്‍ എത്തി പാറ്റയെ തിരക്കും. കുളിക്കുന്നതിനിടയിലും മറ്റും പാറ്റയോട് വിശേഷങ്ങള്‍ പറയും. അയാള്‍ ഇല്ലാത്ത സമയം പല സ്ഥലങ്ങള്‍ ചുറ്റിയടിച്ച പാറ്റ ചില സുഹൃത്തുക്കളെ ഒക്കെ കണ്ടെത്തി. ഓരോ ദിവസത്തെ വിശേഷങ്ങള്‍ പാറ്റയും അയാളോട് പറയാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാല്‍  തന്റെ സുഹൃത്ത് താന്‍ പറയുന്നതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ തനിക്ക് മനസിലാവാത്ത ഏതോ ഭാഷയില്‍ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നത് പാറ്റയെ ഒരല്‍‌പം വിഷമിപ്പിച്ചു.

ദിവസങ്ങള്‍ വീണ്ടും കടന്ന് പോയി. അയാള്‍ അന്ന് മുറിയിലെത്തി. വളരെ സന്തുഷ്‌ടനായിരുന്നു അയാള്‍. ഇന്ന് അവള്‍ തന്നെ വിവാഹം കഴിക്കാന്‍ സമ്മതമാണെന്ന് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ കുറച്ച് നാളുകളുടെ പ്രണയ ജീവിതം പുതിയൊരു വഴിത്തിരിവിലേക്ക്. അയാള്‍ അതും പാറ്റയോട് പറഞ്ഞു. പക്ഷേ പാറ്റയ്‌ക്ക് ആ വാര്‍ത്ത കേട്ട് പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു വികാരവും തോന്നിയില്ല എന്നയാള്‍ക്ക് തോന്നി. അത് പതിവ് പോലെ അയാളെ നോക്കി കുറച്ച് മാറി ഇരുന്നു. താന്‍ പോകുന്ന കാര്യം പറയുമ്പോള്‍ തന്റെ സുഹൃത്ത് എന്തിനാണ് ഇത്ര സന്തോഷിക്കുന്നത് എന്നായിരുന്നു പാറ്റയുടെ മനസില്‍. പുതിയ സുഹൃത്തുക്കള്‍ തന്നെ അവരുടെ കൂടെ താമസിക്കാന്‍ വിളിച്ചതും, ഈ കുളിമുറിയിലെ ജീവിതത്തെക്കാള്‍ നല്ലത് അവരുടെ കൂടെ, കുറച്ച് കൂടി വിശാലമായ ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്നതാണെന്ന് തനിക്ക് തോന്നുന്നതെന്നും പാറ്റ പറഞ്ഞു. താന്‍ പോകുന്നതില്‍ വിഷമിക്കരുതെന്നും, വേറെ വഴിയില്ലാത്തത് കൊണ്ടാണ് പോകുന്നതെന്നും, അധികനാള്‍ ഇനി താന്‍ കുളിമുറിയില്‍ ഉണ്ടാവില്ലെന്നും പാറ്റ അയാളോട് പറഞ്ഞു.

അയാളുടെയും അവളുടെയും കല്ല്യാ‍ണനിശ്ചയദിവസം, പാറ്റ തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം മറ്റൊരിടത്തേക്ക് താമസം മാറി.  ക്രമേണ അയാള്‍ പാറ്റയെ മറന്നു. പാറ്റ അയാളെയും. ഇരുവരും തങ്ങളുടെ ലോകത്തിലെ തിരക്കുകകളില്‍ മുഴുകി. ഒരുമിച്ച് ജോലി ചെയ്യുന്നവര്‍ തമ്മിലുള്ള വിവാഹത്തിന്റെ ചമ്മല്‍ മാറ്റാന്‍ അതിനോടകം അയാള്‍ മറ്റൊരു ജോലിയില്‍ കയറിയിരുന്നു. അവളുമായി ഒരുമിച്ച് താമസിക്കാന്‍ അയാള്‍ മറ്റൊരു വീടും കണ്ടെത്തി. കല്യാണം ഇങ്ങടുത്തു. അതിന് വേണ്ടിയുള്ള അവധിക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നതിന് തൊട്ട് മുമ്പുള്ള ദിവസം രാവിലെ അയാള്‍ ഓഫീസിലേക്ക് നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഇടയ്‌ക്ക് തന്റെ പ്രിയതമയുടെ ഫോണ്‍ വന്നപ്പോള്‍ അവളുമായി സംസാരിച്ചുകൊണ്ടായി അയാളുടെ നടത്തം. അവളുമായി സംസാരിച്ച് നടന്നത് കൊണ്ടാവാം റോഡിലൂടെ തന്റെ നേരെ വന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ടാങ്കര്‍ ലോറി അയാള്‍ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഇരുന്നത്.

ഇതേ സമയം, തലേന്ന് രാത്രി തന്റെ പുതിയ വാസസ്ഥലമായ സൂപ്പര്‍മാര്‍ക്കറ്റില്‍ രാത്രി നേരം ഏതോ ഒരു ജീവനക്കാരന്റെ വാക്ക്വം ക്ലീനറില്‍ അറിയാതെ പെട്ടുപോയ പാറ്റയെ പറ്റി ഓര്‍ത്ത് വിഷമിക്കുകയായിരുന്നു അതിന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍..

*** *** ***

കല്യാണത്തിന് ശേഷം ഒരു ദിവസം തന്റെ ബാച്ചിലര്‍ ജീവിതത്തെ പറ്റി ഭാര്യയുമായി സംസാരിച്ചിരുന്ന സമയത്താണ് പാറ്റയെ പറ്റി അയാള്‍ ഓര്‍ത്തത്. ഭാര്യയോട് പാറ്റയുമായുള്ള തന്റെ ബന്ധത്തെ പറ്റി അയാള്‍ വിവരിച്ചു. രസമുള്ള ഒരു കഥ കേള്‍ക്കുന്നത് പോലെ അവള്‍ അത് കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നിട്ടാ പാറ്റയിപ്പോള്‍ എവിടെ എന്ന അവളുടെ ചോദ്യത്തിന് എവിടെയോ ജീവനോടെ ഉണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാണെന്ന് അയാള്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു. കുറച്ച് നാളുകള്‍ക്ക് മുമ്പ് താന്‍ തലനാരിഴയ്‌ക്ക് രക്ഷപെട്ട ഒരു വാഹനാപകടമായിരുന്നു അപ്പോള്‍ അയാളുടെ മനസില്‍. ഈ സമയം പാറ്റ, അതിസാഹസികമായി താന്‍ എങ്ങനെ ഒരു വാക്ക്വം ക്ലീനറില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു എന്ന് തന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്ക് വിവരിക്കുകയായിരുന്നു..

റോമിങ്ങ്

ഒരു മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍.. ആപ്പിള്‍ അല്ല, സാംസങ്ങ് അല്ല, ആന്‍ഡ്രോയിഡ് ഇല്ല, നോക്കിയയും അല്ല.. മാര്‍ക്കറ്റില്‍ പുതിയതായി ഇറക്കാന്‍ പോകുന്ന ഒരു ഫോണ്‍. ഒരു പുതിയ ബ്രാന്‍‌ഡ്. ഈ ഫോണിനെ പറ്റി പറയാന്‍ നൂറ് നാവായിരുന്നു ബോസിന്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍, It's the product that's gonna revolutionize the smart phones. എന്തോ ഹൈ ടെക്ക് സംവിധാനം ഉള്ള അപാരമായ പ്രൊസസിങ്ങ് കപാസിറ്റി ഉള്ള ഒരു ഇടിവെട്ട് സാധനം. മള്‍ട്ടി ടാസ്‌കിങ്ങില്‍ ഈ ഫോണിനെ വെല്ലാന്‍ ഇനിയും വേര്‍ഷനുകള്‍ പലത് മാറേണ്ടി വരും ഇന്നുള്ള ഫോണുകള്‍ക്ക്. വര്‍ഷങ്ങളുടെ റിസെര്‍ച്ചിന് ശേഷം കമ്പനി കണ്ടെത്തിയ, അവരുടെ മാര്‍ക്കറ്റ് എന്‍‌ട്രി ആകുന്ന ഫോണ്‍. ഇതാണ് എന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ ക്ലയന്റ്.

ഞാന്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നത് ഒരു ബ്രാന്‍‌ഡിങ്ങ് സ്ഥാപനത്തിലാണ്. പുതിയതായി വരുന്ന പല കമ്പനികളും ഞങ്ങളെ സമീപിക്കാറുണ്ട്. കാരണം, ഇപ്പോഴുള്ള മാര്‍ക്കറ്റിലേക്ക് അവര്‍ കയറുമ്പോള്‍ ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ ഒരു സൈലന്റ് എന്‍‌ട്രി അല്ല വേണ്ടത്. ലോകം കിടുങ്ങണം. പതിയെ വരുന്നവരുടെ കാലമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു. ഞങ്ങള്‍, അവര്‍ വില്‍‌ക്കാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന വസ്തു, അതിന്റെ ഗുണഗണങ്ങള്‍, ദോഷങ്ങള്‍, “ശത്രുക്കള്‍”, “മിത്രങ്ങള്‍” തുടങ്ങിയവയൊക്കെ പഠിച്ച് അവര്‍ക്ക് നല്ലൊരു എന്‍‌ട്രീ നല്‍കുന്നു. ആ ജോലിയുടെ ഭാഗമായി അവരുടെ പുതിയ ഫോണിന് ചേരുന്നൊരു ക്യാപ്‌ഷന്‍ ഒരുക്കുകയാണ് എന്റെ ദൌത്യം.

പാന്‍‌ട്രിയില്‍ നിന്നും ഒരു കപ്പ് ചായയുമെടുത്ത് ഞാന്‍ എന്റെ സീറ്റില്‍ വന്നിരുന്നു. മനസില്‍ പല പദങ്ങള്‍ ഓടി നടന്നു - മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍, മള്‍ട്ടി ടാസ്‌കിങ്ങ്, റെവല്യൂഷനറി - എന്ത് റെവല്യൂഷനറി, എന്ത് ഡെമോക്രസി എന്ന് ചോദിക്കുകയാണ് സുഹൃത്തുക്കളേ.. സന്ദേശം സിനിമയിലെ മാമുക്കോയയുടെ ഡയലോഗ്  ഓര്‍മ്മയിലേക്ക് കയറി വന്നു. സത്യന്‍-ശ്രീനി ടീമിന്റെ ഒരുഗ്രന്‍ പടമായിരുന്നു. ഇപ്പോഴും കാലികപ്രസക്തിയുള്ള ഒരു സിനിമ. ആ സിനിമയെടുത്ത സത്യന്‍ ഇപ്പോള്‍ സ്വന്തമായി സ്‌ക്രിപ്റ്റ് എഴുതി നാട്ടുകാരെ ഉപദേശിക്കുന്നു. ശ്രീനിവാസനോ, സരോജ് കുമാര്‍ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ബോറന്‍ പടങ്ങള്‍ ഇറക്കുന്നു. മോഹന്‍ലാലിനെ കളിയാക്കാന്‍ വേണ്ടി എടുത്ത സിനിമ. മോഹന്‍ലാലിന് അത് വേണം. ഇത്രേം കഴിവും ആരാധകരും ഒക്കെയുള്ള ഒരു നടന്‍ ചെയ്യേണ്ട വേഷങ്ങളാണോ പുള്ളി ചെയ്യുന്നത്? ശരിക്കും പുള്ളി ടാക്‍സ് വെട്ടിച്ചോ? പുള്ളീടെ വീട്ടില്‍ നിന്ന് പിടിച്ച ആനക്കൊമ്പ് ഒറിജിനല്‍ തന്നെയാണോ? ആര്‍ക്കറിയാം..

ഇനി അഥവാ അത് ഒറിജിനല്‍ ആണെങ്കില്‍.. ഹൊ ദുഷ്‌ടന്‍! ഒരു പാവം ആനയെ.. ഒരു കണക്കിന് പറഞ്ഞാല്‍ ജീവനോടെ നിര്‍ത്തി കൊല്ലാതെ കൊല്ലുന്നതിലും നല്ലത് കൊമ്പിന് വേണ്ടിയാണേലും അതിനെ പെട്ടെന്ന് കൊല്ലുന്നതാ. അമ്പലത്തില്‍ പറയ്‌ക്കും എഴുന്നള്ളിപ്പിനും, പിന്നെ തടി പിടിക്കാനും ഒക്കെ ആനകളെ അല്ലേ ഉപയോഗിക്കുന്നത്? പിന്നെ നമ്മുടെ സൌകര്യം നോക്കി അതിന്റെ കാലേല്‍ മൊത്തം ചങ്ങലയും ഇടും. കാല്‍ കെട്ടി വെച്ച് നടക്കുന്നത് ആലോചിക്കാന്‍ വയ്യ. അപ്പോളാണ് കാലും കെട്ടി അതും പോരാഞ്ഞ് തടി പിടിക്കാനും നോക്കണം.

വീട്ടില്‍ തടി ഇറക്കാന്‍ സമയമായി. ആ എഞ്ജിനീയര്‍ ചങ്ങാതിയെ ഒന്ന് കാണണം. അങ്ങേര് പറഞ്ഞ എസ്റ്റിമേറ്റിലൊന്നും വീട് പണി തീരുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. സാധനങ്ങള്‍ക്ക് ഒക്കെ ഇപ്പോള്‍ എന്താ വില. ഇനി ഡീ‍സല്‍ വില കൂട്ടിയത് കാരണം ലോറിക്കാര് ചാര്‍ജ്ജ് കൂട്ടും.മിക്കവാറും വീട് പണി തീരുമ്പോഴേക്കും ഞാന്‍ പാപ്പരാവുമെന്നാ തോന്നുന്നത്. ഫ്രണ്ട് ഡോറിനെ പറ്റി ശ്രീമതി ഒരഭിപ്രായം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. തടി കൊണ്ട് വന്നിട്ട് ആശാരിയെ കാണിച്ചിട്ട് വേണം സംഗതി ശരിയാകുമോ എന്ന് നോക്കാന്‍. അവളുടെ ആഗ്രഹമല്ലേ..

അവളുടെ ഏതാഗ്രഹമാണ് ഞാന്‍ സാധിക്കാത്തത്? അത്ര നല്ലൊരു ഭാര്യയല്ലേ അവള്‍. കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞ് മൂന്നാം നാള്‍ ജോലി പോയതായിരുന്നു, റിസിഷന്‍ ആയിരുന്നു കാരണം. ഹണിമൂണിന് പോകേണ്ട ഞാന്‍ ജോലി തെണ്ടാനാണ് ഇറങ്ങിയത്. അന്ന് നീ തന്ന ധൈര്യമാണ് എനിക്ക് വീണ്ടും മുന്നോട്ട് പോകാനും ഇപ്പോള്‍ ദേ, ഇത് പോലെയൊക്കെ ജോലി ചെയ്യാനും അവസരം ഒരുക്കിയത്.

റിസിഷന്‍ ഒരു ഭയങ്കരന്‍ സംഭവമായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ നന്നായി എന്ന് തോന്നുന്നു. എനിക്കിഷ്‌ടമില്ലാത്ത സോഫ്റ്റ്വെയര്‍ മേഖലയിലെ ജോലി പോകാന്‍ കാരണം റിസിഷന്‍ ആണല്ലോ.. ഒരു ലക്ഷ്യബോധമില്ലാതെ പഠിച്ച് പഠിച്ച് ഒടുവിലെത്തിയതാണ് സോഫ്റ്റ്വെയര്‍ എഞ്ജിനീയര്‍ എന്ന പദവിയിലേക്ക്. എനിക്ക് വല്യ താല്പര്യമില്ലാഞ്ഞിട്ടും എന്തിന് ഞാന്‍ ആ ജോലി തിരഞ്ഞെടുത്തു എന്ന് ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു അത്ഭുതം.

ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഞാന്‍ മാത്രമല്ല, എനിക്കൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന പലരും അവരുടെ ഇഷ്‌ട മേഖലയിലല്ല ജോലി ചെയ്യുന്നത്. You should do the work you really like. Then you will no longer be working. ഇങ്ങനെയാരോ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ആരാണെന്നറിയില്ല, പക്ഷെ അതൊരു വലിയ സത്യം തന്നെയാണ്. എഞ്ജിനീയറിങ്ങ് പഠിച്ചിട്ട് ബാങ്കില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഉണ്ട് എനിക്ക്. എന്തിനാണോ അവര്‍ ആ ജോലിക്ക് പോകുന്നത്? ആ ജോലി അവര്‍ ഇഷ്‌ടപ്പെടുന്നുണ്ടാവുമോ? അറിയില്ല. ഒരുപക്ഷെ നല്ല ശമ്പളമുള്ള ജോലിക്ക് വേണ്ടി ഇഷ്‌ടമുള്ളത് ചെയ്യാതിരിക്കുമായിരിക്കും. എന്ത് സന്തോഷമാണോ അത് കൊണ്ട് കിട്ടുന്നത്? ഈ കാശൊക്കെ കൊണ്ട് എന്ത് ചെയ്യാന്‍? ആദ്യം ആവശ്യങ്ങള്‍ നടത്തും. പിന്നെ പിന്നെ ആവശ്യങ്ങള്‍ സൃഷ്‌ടിക്കും.

ഞാന്‍ തന്നെ, ആദ്യം വീട്ടില്‍ ഒരു ഡെസ്‌ക്‍ടോപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന് ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ലെങ്കിലും ഒരു പുതിയ ലാപ്‌ടോപ് വാങ്ങി. ഒരിടത്ത് മാത്രം ഇരുന്ന് കമ്പ്യൂട്ടര്‍ നോക്കണ്ട എന്ന് കരുതി. യാത്രകളില്‍ ഉപകരിക്കും എന്ന് സ്വയം പറഞ്ഞു. എന്നാല്‍ ഏത് യാത്രയില്‍ ഞാന്‍ ലാപ്‌ടോപ് കൂടെ കൊണ്ട് പോയി? എനിക്കറിയില്ല. ആദ്യകാലങ്ങളില്‍ ഒന്ന് രണ്ട് തവണ കൊണ്ട് പോയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ പിന്നെ അതൊരു ഭാരമായി തോന്നിയപ്പോള്‍ ലാപ്‌ടോപ് യാത്രകളില്‍ കൂടെ വരാതായി. പിന്നെ ഒരു ഐ-പാഡ് വാങ്ങി.കനം കുറവ്, കൊണ്ട് നടക്കാന്‍ സൌകര്യം - അങ്ങനെ വീണ്ടും മനസിന് ഒരോരോ കാരണങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ് കൊടുത്തു.എന്നിട്ടോ? ഇപ്പോള്‍ ഐ-പാഡും വല്ലപ്പോഴും മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്ന വസ്തുവായി മാറി.

പുതിയ ഫോണ്‍ ഒരെണ്ണം വാങ്ങണമെന്നുണ്ട്. പുതിയ സ്‌മാര്‍ട്ട് ഫോണില്‍ ഏതാണ് നല്ലതെന്ന് അന്വേഷണം നടത്തുന്നു. അത് പറഞ്ഞപ്പോഴാ.. എന്റെ പുതിയ പ്രൊഡക്റ്റ് ഒരു സ്‌മാര്‍ട്ട് ഫോണ്‍ ആണല്ലോ.. ഇതിന്റെ അവസാനം അറിയാം ഈ ഫോണ്‍ വാങ്ങണോ വേണ്ടയോ എന്ന്.

ഫോണിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോഴാ ഓര്‍ത്തത്. ക്യാപ്‌ഷന്‍ ഉച്ചയ്‌ക്ക് മുമ്പ് കൊടുക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു ബോസ്. ഞാന്‍ ഓരോ ചിന്തയുമായി കാടു കയറി പോയി.. മൈന്‍ഡ് ജസ്റ്റ് റോംസ് എറൌണ്ട്. ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തില്‍ എത്ര ചിന്തകളാണ്.. അത് കൊള്ളാമല്ലോ.. ഒരു മനസ്, ഒരുപാട് ചിന്തകള്‍.. ഒരു ഫോണ്‍.. ഒരുപാട് ജോലികള്‍.. മള്‍ട്ടിടാസ്‌കിങ്ങ്.. അതാണ് അവരുടെ ഹൈലൈറ്റ്. അപ്പോള്‍ ഈ ക്യാപ്‌ഷന്‍ കൊള്ളാമെന്ന് തോന്നുന്നു.. ഒരു മനസ്, ഒരുപാട് ചിന്തകള്‍..

One Mind.. A Million Thoughts..

കിട്ടിയ ക്യാപ്‌ഷനുമായി ഞാന്‍ ഡിസൈനറുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു...

പ്രഫഷനല്‍

രാവിലത്തെ കുളി കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ കണ്ണ് നേരെ പോയത് ക്ലോക്കിലേക്കാണ്. സമയം 8 മണി കഴിഞ്ഞ് 17 മിനിറ്റുകള്‍. ഓ.. താമസിച്ചു. ഞാന്‍ മനസില്‍ ഓര്‍ത്തു. രാവിലത്തെ പതിവ് നടത്തവും അതിനു ശേഷമുള്ള പത്രം വായനയും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് കുളിച്ചിറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഈ നേരമായി. ഇന്ന് ഞായറാഴ്‌ച ആയത് കൊണ്ട് എല്ലാം ഇത്തിരി പതുക്കെയായിരുന്നു എന്ന് വേഷം മാറുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു.

“അച്‌ഛാ..” താഴത്തെ മുറിയില്‍ നിന്നും മകളുടെ വിളി.

“എന്താ മോളേ?” തല ചീവുന്നതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.

“അച്‌ഛന്റെ ഫോണില്‍ ഏതോ ഒരു മോഹന്‍ കുമാര്‍ വിളിച്ചാരുന്നു..” അവള്‍ ഫോണുമായി എന്റെയടുത്തെത്തി പറഞ്ഞു.

“ഭഗവാനേ.. അങ്ങേര് നേരത്തെ വിളിച്ചല്ലോ..” അവളുടെ കൈയ്യില്‍ നിന്നും ഫോണും തട്ടിയെടുത്ത് ഞാന്‍ വേഗം പടികളിറങ്ങി. നേരെ ചെന്ന് സ്‌കൂട്ടറിന്റെ താക്കോല്‍ എടുത്ത് ഇറങ്ങി, അതിന്റെയൊപ്പം ഭാര്യയോട് വിളിച്ച് പറഞ്ഞു - “എടോ.. ഞാനിറങ്ങുവാ..”

കഴിച്ചിട്ട് പോ എന്ന് അവള്‍ അടുക്കളയില്‍ നിന്ന് പറഞ്ഞതിന് വന്നിട്ട് മതി എന്ന് മറുപടി കൊടുക്കവേ ഞാന്‍ വണ്ടി സ്റ്റാര്‍‌ട്ട് ചെയ്‌തു.

പിന്നേ.. കഴിച്ചിട്ട് പോകാന്‍. അങ്ങേര് അയാളുടെ പാട്ടിന് പോകും. വണ്ടി ഓടിക്കവേ ഞാനോര്‍ത്തു. അളിയനോട് രാവിലെ മോഹനേയും കൂട്ടി എത്തുമെന്ന്  ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇനി ഇന്ന് പറ്റിയില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ എപ്പോ നടക്കുമെന്ന് കണ്ടറിയണം. ഇത് വല്ലതും എന്റെ പ്രിയ പത്നിക്ക് പറഞ്ഞാല്‍ മനസിലാകുമോ? ഇനി അഥവാ കാര്യം നടന്നില്ലെങ്കിലോ, അപ്പോഴും കുറ്റം നമുക്ക് തന്നെയായിരിക്കും. സമയത്ത് ഒരു കാര്യം ചെയ്‌തില്ലാന്ന് പറയും..!

പാലത്തിനടുത്തുള്ള ഇടവഴിയോട് ചേര്‍ന്ന് മോഹന്‍ നിന്നിരുന്നു. ഞാന്‍ അയാള്‍ക്കരികിലേക്ക് വണ്ടി നിര്‍ത്തി.

“എന്ത് പണിയാ സാറേ.. നിങ്ങള്‍ ലേറ്റാണല്ലോ..” നിര്‍ത്തിയപാടെ മോഹന്‍ പരാതി തുടങ്ങി.

“എട്ടര മണീന്നല്ലേ ഞാന്‍ പറഞ്ഞേ? ദേ എട്ടര ആവുന്നേ ഉള്ളൂ.. മോഹന്‍ കയറ്” അയാള്‍ വേഗം സ്‌കൂട്ടറിന് പിന്നില്‍ കയറി. ഞങ്ങള്‍ അളിയന്റെ വീട്ടിലേക്ക് യാത്ര തുടങ്ങി.

“എന്നെ 9 മണിക്ക് ഫ്രീ ആക്കണം” മോഹന്‍ പിന്നിലിരുന്ന് പറഞ്ഞു.

“അതെങ്ങനാ? ഇപ്പോ തന്നെ എട്ടര കഴിഞ്ഞു. അവിടെത്താന്‍ വേണം ഒരു 15-20 മിനിറ്റ്. പിന്നെങ്ങനാ?”

“ഓ.. പ്രശ്‌നമാകുമല്ലോ.. എത്ര മണിക്ക് ഫ്രീ ആകാം?”

“ഒരു ഒമ്പതര?”

“ഒമ്പതരയോ?? മതി മതി. വണ്ടി നിര്‍ത്ത്. പിന്നെങ്ങാനും പോകാം.”

“എടോ.. സമാധാനപ്പെട്.. ഒമ്പതേകാല്.. പോരെ?”

“ഒമ്പത് മണീ.. നടക്കത്തില്ലേ?”

“ഞാന്‍ പറഞ്ഞില്ലേ മോഹന്‍? ഒമ്പതര എങ്കിലും ആവും”

“ഇപ്പോ ഒമ്പതേകാലെന്ന് പറഞ്ഞതോ?”

“ഒമ്പതേകാലെങ്കില്‍ ഒമ്പതേകാല്.. അതിനപ്പുറം പോകില്ല. പോരെ?”

“മ്..മ്.. അത് മതി. വേഗം വിട്.. വേഗം വിട്”

ഞാന്‍ ഒരല്‍‌പം കൂടെ വേഗത കൂട്ടി. 10-20 മിനിറ്റിനകം ഞങ്ങള്‍ അളിയന്റെ വീട്ടിലെത്തി.

“മോഹന്‍ അങ്ങോട്ട് ചെല്ല്.. ഞാന്‍ അളിയനേം കൂട്ടി വരാം” വണ്ടിയില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

ഭാര്യേടെ രണ്ടാമത്തെ ചേട്ടന്റെ വീട്ടിലാണ് ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മോഹനേയും കൂട്ടി എത്തിയിരിക്കുന്നത്. കക്ഷി കുറെക്കാലം അഹമ്മദബാദില്‍ ആയിരുന്നു. റിട്ടയര്‍ ആയപ്പോള്‍ നാട്ടില്‍ സെറ്റില്‍ ചെയ്‌ത് എന്തെങ്കിലും ബിസിനസ് തുടങ്ങണം എന്ന ചിന്തയുമായി ഇങ്ങ് പോന്നു. ഭാര്യ ഇപ്പോഴും അവിടെയാണ്. ചേടത്തിക്ക് ഇനിയും രണ്ട് കൊല്ലം സര്‍വീസ് ഉണ്ട്. നാട്ടിലേക്ക് ട്രാന്‍‌സ്‌ഫര്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. അളിയന്‍ ബിസിനസ് ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കായി നാട്ടില്‍ തന്നെ അങ്ങ് കൂടുന്നു.

ഞാന്‍ വീട്ടിലേക്ക് കയറി ചെല്ലുമ്പോള്‍ കക്ഷി ചപ്പാത്തി പരത്തുകയായിരുന്നു.

“രാവിലെ ചപ്പാത്തിയാണല്ലേ?” ഞാന്‍ ഒരു കുശലം ചോദിച്ച് അകത്തേക്ക് ചെന്നു.

“ആഹ്.. നീ എത്തിയോ? ദോശയായിരുന്നു മനസില്‍. പക്ഷെ ചമ്മന്തി ഉണ്ടാക്കാന്‍ തേങ്ങയില്ല. പിന്നെ ചപ്പാത്തി ആക്കാമെന്ന് വെച്ചു.”

“ശരി ശരി.. പിന്നെ നമ്മുടെ ആളെ കൊണ്ട് വന്നിട്ടുണ്ട്. കേട്ടോ..”

“ഹാവൂ.. രക്ഷപ്പെട്ടു.. എവിടെ?”

“പുറത്തുണ്ട്. വാ” ഞാന്‍ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അളിയന്‍ പിന്നാലെയും.

“രാവിലെ ആരാ വിരുന്നുകാര്?” അയലത്തെ വീട്ടിലെ സദാശിവന്‍ സാര്‍ വിളിച്ച് ചോദിച്ചു.

“അളിയനാണേ.. തേങ്ങയിടാന്‍ ആളേം കൊണ്ട് വന്നതാ” എന്റെ അളിയന്‍ തിരിച്ചും പറഞ്ഞു.

“ഇവിടേം കൂടെ ഒന്ന് വരാന്‍ പറയുവോ?” വീണ്ടും സാറിന്റെ ഉറക്കെയുള്ള വിളി.

“തേങ്ങയിടനാണോ? എന്നാല്‍ ഇവിടെയും കൂടെ ഒന്ന് വരണേ..” ഒരു സ്‌ത്രീ ശബ്‌ദം. മറ്റൊരു അയല്‍‌ക്കാരിയാണ്.

“ഇവിടേം കൂടെ..” വേറെയൊരു അയല്‍ക്കാരന്‍!

“പറ്റൂല്ല..” ഇത്തവണ ശബ്‌ദം മുകളില്‍ നിന്നാണ്.. തെങ്ങിന്റെ മുകളില്‍ നിന്നും മോഹന്റെ ശബ്ദമാണ്.

മറ്റുള്ളവരുടെ മുഖം ഒക്കെ വാടി. സാരമില്ല, നമുക്ക് ശരിയാക്കാം എന്ന രീതിയില്‍ എന്റെ അളിയന്‍ സദാശിവന്‍ സാറിനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. എന്നിട്ട് എന്റെ നേരെ ചോദിച്ചു:

“എത്ര കൊടുത്തു?”

“350”

“നാല് തെങ്ങിന് 350 രൂപയോ?”

“ശ്.ശ്.. ദേ പുള്ളി വരുന്നുണ്ട്.. ഒരു തരത്തിനൊക്കെ നിന്നാല്‍ ഇനിയും വരും. അല്ലെങ്കില്‍ തനിയെ കേറി തേങ്ങ ഇടേണ്ടി വരും”

സമയം 9.15 കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മോഹന്‍ വന്നതും ധൃതി പിടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. “വേഗം പോണം.. വാ” എന്നോട് പറഞ്ഞു.

“അല്ലാ.. എന്തായാലും ഈ വഴി വന്നില്ലേ? അപ്പുറത്തൊക്കെ ഒന്ന് കേറി തേങ്ങയിട്ടൂടെ..” എന്റെ അളിയന്‍ നയത്തില്‍ ചോദിച്ചു.

“പറ്റൂല്ല സാറെ.. പല സ്ഥലത്തും നമ്മളെ കാത്ത് ആള് നിക്കുവാണ്. അതും അപ്പൊയ്മെന്റ് എടുത്തവര്.. ഇങ്ങനെ നിന്ന് കളയാന്‍ ടൈമില്ലാഞ്ഞിട്ടാണ് സാറേ..” എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞ് വീണ്ടും - “നോക്കി നിക്കാതെ വണ്ടി എടുക്ക് സാറെ, ഇപ്പഴേ ഞാന്‍ ലേറ്റാ”

അളിയന്‍ എന്നെ അടുത്ത് വിളിച്ച് സ്വകാര്യമായി പറഞ്ഞു, “അളിയോ. ഞാനീ പ്രഫഷന്‍ സ്വീകരിച്ചാലോ എന്നാലോചിക്കുവാ.. എന്താ ഇതിന്റെ ഡിമാന്‍ഡ്.. എന്താ ഇയാളുടെ സാലറീ.. എന്ത് പറയുന്നു??”

എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും ഉത്തരം പറയാന്‍ കഴിയുന്നതിന് മുമ്പേ മോഹന്‍ കുമാര്‍ എന്നെ വീണ്ടും വിളിച്ചു. പിന്നെ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ നേരെ വണ്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. മോഹന്‍ കുമാര്‍ എന്ന പ്രഫഷനല്‍  അവിടെ എനിക്ക് വേണ്ടി അക്ഷമയോടെ കാത്ത് നിന്നിരുന്നു..

34

അയാള്‍ കലണ്ടര്‍ നോക്കി. തീയതി - ഏപ്രില്‍ 22. അയാള്‍ കണക്ക് കൂട്ടി. മാര്‍ച്ച് 15, അല്ല, മാര്‍ച്ച് 18ന് തുടങ്ങി. മൂന്ന് മാസവും നാല് ദിവസവും കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു തുടങ്ങിയിട്ട്. അതെ, ഇന്ന് 34 ദിവസം ആകുന്നു..!

മാര്‍ച്ച് 15ന്  ആയിരുന്നു എല്ലാത്തിന്റെയും തുടക്കം. അന്നയാള്‍ നഗരത്തിലെ ആ പ്രമുഖ തുണിക്കടയില്‍ പോയി. പുതിയ പാന്റ് വാങ്ങാനാണ് പോയത്. സൈസ് 32. കറുത്ത പാന്റെടുത്തു. ട്രയല്‍ ചെയ്തു നോക്കി. കേറുന്നില്ല. ഇപ്പോള്‍ കൈയ്യിലുള്ള പാന്റുകള്‍ എല്ലാം ടൈറ്റ് ആണല്ലോ എന്നയാള്‍ ഓര്‍ത്തു. അയാള്‍ ട്രയല്‍ റൂമിലെ കണ്ണാടിയില്‍ സ്വന്തം പ്രതിബിംബം നോക്കി. സ്വതവേ പൊക്കം കുറവാണ്. ഇപ്പോള്‍ വണ്ണവും വെച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു പന്ത് പോലെയുണ്ട് ഇപ്പോള്‍. വലിയ ഒരു ഫുട്‌ബോള്‍ ..

മാറിയ ജീവിത രീതി തന്നെ ഈ തടിക്ക് കാരണം. കാരണങ്ങളില്‍ പ്രധാനം ഹോട്ടല്‍ ഭക്ഷണം തന്നെ. വീട്ടില്‍ നിന്ന് ദൂരെയായത് കൊണ്ട് പോയി വരാന്‍ നിര്‍വാഹമില്ല (വേണമെങ്കില്‍ പോയി വരാനൊക്കെ പറ്റും. പക്ഷെ വീട് ഒരു പട്ടിക്കാട്ടിലാണ്. അവിടെ സിറ്റിയിലെ സൌകര്യങ്ങള്‍ ഒന്നും കിട്ടില്ലല്ലോ). പണ്ട് പുഴയില്‍ പോയി കുളിക്കുമായിരുന്നു. എന്നും വൈകുന്നേരം പിള്ളേരൊക്കെ ചേര്‍ന്ന് കളിക്കുമായിരുന്നു. ഇപ്പോഴാണേല്‍ തീറ്റ മാത്രമേ ഉള്ളൂ. ശരീരം അനങ്ങിയുള്ള ജോലിയൊന്നുമില്ല. വ്യായാമം പണ്ടുമില്ല, ഇപ്പോഴുമില്ല. എല്ലാം കൂടെ ചേര്‍ന്ന് വണ്ണം കൂടിയിരിക്കുന്നു.

ട്രയല്‍ റൂമില്‍ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള്‍ അകാരണമായ ഒരു വിഷമം വന്ന് മനസില്‍ കയറിയത് പോലെ തോന്നി. ആത്മവിശ്വാസം ഒക്കെ നഷ്‌ടപ്പെട്ട പോലെ. ഈ കുടവയര്‍ കുറച്ചേ തീരൂ. എന്ത് ചെയ്യും? ആഹാരം കുറച്ചാല്‍ ?? ആഹാരം കുറച്ചത് കൊണ്ട് കൂടിയ വയര്‍ കുറയില്ല. വിശപ്പ് സഹിച്ച് വേറെ വല്ല അസുഖവും വരും. വണ്ണം കുറയാന്‍ ഒരൊറ്റ വഴിയേ ഉള്ളൂ. വ്യായാമം തന്നെ വേണം. അയാള്‍ കടയില്‍ നിന്നും 34 സൈസ് പാന്റ്സ് രണ്ടെണ്ണം വാങ്ങി, ഒപ്പം ഒരു ട്രാക്ക് സ്യൂട്ടും. അവിടുന്ന് നേരെ പോയത്  തൊട്ടപ്പുറത്തുള്ള ബാറ്റ ഷോറൂമിലേക്ക്. അവിടെ നിന്നും ഒരു ജോഡി ക്യാന്‍‌വാസ് ഷൂസും വാങ്ങിയാണ് അയാള്‍ വീട്ടിലേക്ക് പോയത്. തൊട്ടടുത്ത ദിവസം മുതല്‍ തന്നെ രാവിലെ നടക്കാന്‍ പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. എന്നാല്‍ മടി മാറി ശരിക്കും നടക്കാന്‍ തുടങ്ങാന്‍ വീണ്ടും  2 ദിവസം കൂടി വേണ്ടി വന്നു. മാര്‍ച്ച് 18ന് അയാള്‍ തന്റെ കലണ്ടറില്‍ ചുവന്ന മഷി കൊണ്ട് ഒരു വട്ടം വരച്ചു. മാറുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കം.

രാവിലെ എഴുന്നേറ്റത് കൊണ്ടുള്ള മാറ്റങ്ങള്‍ പലതായിരുന്നു. രാവിലെ നടക്കാന്‍ പോകുന്ന ഒരുപാട് ആളുകള്‍ വേറെയും ഉണ്ടെന്നുള്ള തിരിച്ചറിവ്. റോഡില്‍ പട്ടികളുടെ എണ്ണം അപകടകരമായ അവസ്ഥയിലാണെന്ന ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യം. രാവിലെ പത്രം വന്ന് വീഴുന്ന പുറകേ ചൂടോടെ അതെടുക്കുകയും വീടിനകത്തേക്ക് കയറുന്നതിനിടെ പ്രധാന തലക്കെട്ടുകള്‍ ഓടിച്ച് നോക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന ശീലം മാറി. നടന്നിട്ട് വരുമ്പോള്‍ പത്രം പകുതി ചൂടാറി മുറ്റത്ത് (അല്ല, തിണ്ണയില്‍ . കാരണം വീടിന് മുറ്റമില്ല!) കിടപ്പുണ്ടാവും. നേരം വൈകാതിരിക്കാന്‍ അത് മടക്കി ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളില്‍ ഇട്ട് ഓഫീസിലേക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങള്‍ തുടങ്ങും. പിന്നെ പത്രം വായനയൊക്കെ കണക്കാണ്. ആദ്യത്തെ ഒന്ന് രണ്ട് ദിവസം ഓഫീസില്‍ ഇരുന്ന് ഉറക്കം തൂങ്ങുമ്പോള്‍ ഒരു മാതിരി വന്നെങ്കിലും, തുടര്‍ന്നങ്ങോട്ട് അത് ശീലമായി!

ഏപ്രില്‍ 22. അന്നും രാവിലെ പതിവ് പോലെ അയാള്‍ നടക്കാന്‍ പോയി. പക്ഷെ തിരിച്ച് വന്നപ്പോള്‍ വീടിന് പതിവ് മുഖമായിരുന്നില്ല. ആരോ അതിനുള്ളില്‍ കയറി വേണ്ടതെല്ലാം കൊണ്ട് പോയിരുന്നു. പോലീസിലും മറ്റും പരാതി കൊടുത്തു. രാവിലെ ആളുകള്‍ നടക്കാന്‍ പോകുന്ന തക്കത്തിന് വീട്ടില്‍ മോഷ്‌ടിക്കാന്‍ കയറുന്ന കള്ളന്മാരെ കുറിച്ചുള്ള വാര്‍ത്തകള്‍ പത്രത്തില്‍ വെണ്ടക്ക അക്ഷരത്തില്‍ വന്നിട്ടും അതൊന്നും മൈന്റ് ചെയ്യാതെ, വീടിന്റെ സുരക്ഷയില്‍ യാതൊരു ശ്രദ്ധയും കൊടുക്കാതെ വ്യായാമമെന്നും പറഞ്ഞ് രാവിലെ ഇറങ്ങിയതിനെ ആ പോലീസ് ഓഫീസര്‍ വിമര്‍ശിച്ചപ്പോഴാണ് നഗരത്തില്‍ ഇത്തരം സംഭവങ്ങള്‍ നടന്ന വിവരം അയാള്‍ അറിഞ്ഞത്. മൊത്തം നഷ്‌ടം 34000 രൂപയെന്ന് പോലീസ് കണക്കെടുത്തു. എന്തെങ്കിലും വിവരം കിട്ടിയാല്‍ അറിയിക്കാമെന്നും പറഞ്ഞു.

പിറ്റേന്ന് അയാള്‍ നടക്കാന്‍ പോയില്ല. ഒരു തിങ്കളാഴ്‌ചയുടെ പതിവ് ആലസ്യത്തില്‍ രാവിലെ ഓഫീസില്‍ പോകാന്‍ ഒരുങ്ങി. 32-ന്റെ പാന്റ് ആണെടുത്തത്. ഇത് ഇനി ഫിറ്റ് ആകും എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ ആണ് എടുത്തത്. അന്നയാള്‍ ഓഫീ‍സിലെത്താന്‍ കുറച്ച് വൈകി. 34-ന്റെ പാന്റ് തേച്ച് എടുക്കാന്‍ വേണ്ടി വന്ന സമയമാണ് അയാള്‍ വൈകിയത്.

അതെ. 34 ദിവസം നടന്നിട്ടും, രൂപ 34000 പോയിട്ടും.. സൈസ് ഇപ്പോഴും..... 34!

പുസ്‌തകം - ഹാരി പോട്ടര്‍

ഒരുപക്ഷെ നിങ്ങള്‍ വിചാരിക്കും, ഇവന് പു‌സ്‌തകം വായനയാണോ പണി എന്ന്. രണ്ട് ദിവസത്തിനകം വീണ്ടുമൊരു പുസ്‌തക വിശേഷം പങ്ക് വെയ്‌ക്കാമെന്ന് വിചാരിച്ചതല്ല. എന്നാലും ഹാരിയെ പറ്റി എഴുതാതിരിക്കുന്നത് ശരിയല്ലെന്ന് തോന്നി. ആഗസ്‌റ്റ് - സെപ്‌റ്റംബര്‍ മാസങ്ങളിലാണ് ഹാരി പോട്ടറിനെ വായിക്കുന്നത്. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ കുറേ നാളുകള്‍ക്ക് ശേഷം പുസ്‌തകങ്ങളിലേക്ക് ഒരു തിരിച്ച് പോക്കായിരുന്നു അത്. ഏഴ് ഭാഗങ്ങളിലായി പറയുന്ന ഹാരിയുടേയും സുഹൃത്തുക്കളുടേയും കഥ.. അവസാന ബുക്കിന്റെ അവസാന പേജ് വായിച്ച് തീര്‍ന്നപ്പോള്‍ അറിയാതെ വീണ്ടും പേജ് മറിച്ചു, തീരാതിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് തോന്നിപ്പോയി.. ഒരു നഷ്‌ടബോധം!

പുസ്‌തകത്തിന്റെ വിശേഷങ്ങളിലേയ്‌ക്ക് വരുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു ചെറിയ നന്ദി പ്രകടനം നടത്തിക്കോട്ടെ..

ആദ്യമായി എമ്മാ വാട്‌സണ്‍ എന്ന സുന്ദരിക്കുട്ടിയായ നടിക്ക്. ഈ നടി ഇല്ലായിരുന്നു എങ്കില്‍ ഒരുപ‌ക്ഷെ ഞാന്‍ ഹാരി പോട്ടര്‍ കൈ കൊണ്ട് തൊടില്ലായിരുന്നു! എമ്മാ വാട്സണെ അറിയില്ലെങ്കില്‍ (!), ഹാരി പോട്ടര്‍ സിനിമകളില്‍ ഹെര്‍മൈയോണി ഗ്രേഞ്ചര്‍ എന്ന കഥാപാത്രം ആയെത്തിയത് ഈ പുള്ളിക്കാരിയാണ്. ഹാരി പോട്ടര്‍ അവസാന ഭാഗമായ ഡെത്ത്‌ലി ഹാലോസ് (ഭാഗം 2) തീയറ്ററുകളില്‍ എത്തിയ സമയം. ഇത്ര നാളായിട്ടും ഹാരി പോട്ടറിനോട് പറയത്തക്ക സ്‌നേഹമൊന്നും തോന്നിയിരുന്നില്ല. ആ സീരീസിലെ ഒരു സിനിമ പോലും തീയറ്ററില്‍ കണ്ടിട്ടുമില്ലായിരുന്നു. അവസാന സിനിമ ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഒരു തോന്നല്‍ - ഇത് വരെ നമ്മുടെ എമ്മക്കുട്ടിയുടെ ഒരു സിനിമയും തീയറ്ററില്‍ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ എന്ന്.. :‌-D അത് കൊണ്ട് അവസാന ഭാഗം കാണാം എന്ന് കരുതി (എമ്മാ വാട്‌സണ് വേണ്ടി മാത്രം!).

എന്നോ കണ്ട് മറന്ന ആദ്യ 4 ഭാഗങ്ങള്‍. അറ്റവും മൂലയും കണ്ട അഞ്ചാം ഭാഗം. ഇത്രയുമാണ് എന്റെ ഹാരി പോട്ടര്‍ സിനിമ അനുഭവം. കഥാഗതിയെ പറ്റി വലിയ നിശ്ചയമില്ല. അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോള്‍ എച്.ബി.ഒ ചാനല്‍ രക്ഷക്കെത്തി. അടുപ്പിച്ച് രണ്ട് ദിവസങ്ങളിലായി അവര്‍ അഞ്ചും ആറും ഭാഗങ്ങള്‍ റ്റി.വിയില്‍ കാണിച്ചു. ആറാം ഭാഗം - ദ് ഹാഫ് ബ്ലഡ് പ്രിന്‍സ് - എല്ലാ അര്‍ത്ഥത്തിലും ഹാരി പോട്ടറിനോടുള്ള എന്റെ സമീപനം തന്നെ മാറ്റി കളഞ്ഞു. എമ്മാ വാട്സണെ കാണുക എന്നതിലുപരി എന്താണ് ഈ വട്ടക്കണ്ണടക്കാരന്‍ പയ്യന്റെ കഥ എന്ന് അറിയാന്‍ ആദ്യമായി ഒരു താല്‍‌പര്യം തോന്നി. അന്ന് തന്നെ ഡൌണ്‍ലോഡ് ചെയ്യാനിട്ടു ഒന്ന് മുതല്‍ 7 വരെയുള്ള എല്ലാ ചിത്രങ്ങളും. എന്നാല്‍ അതിനൊപ്പം തന്നെ അവസാന സിനിമയുടെ നിരൂപണങ്ങളില്‍ നിറഞ്ഞ് നിന്ന ഒരു കാര്യവും ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടു - പുസ്‌തകത്തില്‍ നിന്നും സിനിമ ആയപ്പോള്‍ നഷ്‌ടപ്പെട്ട ഒരു പാട് കാര്യങ്ങളുണ്ടെന്ന്. അങ്ങനെയാണ് ഹാരി പോട്ടറിനെ മൊത്തത്തില്‍ അങ്ങ് വാങ്ങിച്ചേക്കാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചത്.

രണ്ടാമതായി നന്ദി പറയേണ്ടത് flipkart.com-ന് ആണ്. അവിടെ നിന്നാണ് ഹാരി പോട്ടര്‍ പരമ്പരയിലെ എല്ലാ പുസ്‌തകങ്ങളും അടങ്ങിയ ബോക്‍സ് സെറ്റ് വാങ്ങിയത്. ഓഗസ്റ്റ് 8-ന് പുസ്തകങ്ങള്‍ കൈയ്യില്‍ കിട്ടി. സുന്ദരമായി പാക്ക് ചെയ്‌ത പുതിയ മണമുള്ള പുസ്തകങ്ങള്‍.

ഇനി ഒരു നന്ദി കൂടി ഉണ്ട്. അത് അവസാനമാകട്ടെ.. പു‌സ്‌തകത്തിന്റെ വിശേഷങ്ങളിലേക്ക് വരാം. ഇത്തവണയും കഥയെ പറ്റി ഒന്നും പറയുന്നില്ല (അങ്ങനെ ചുമ്മാ അങ്ങ് പറഞ്ഞ് തീര്‍ക്കാന്‍ പറ്റുകയുമില്ല!).

ലോകമെങ്ങും ആരാധകര്‍. ഒരു പുസ്‌തകം ഇറങ്ങുന്നതിന് തലേ ദിവസം രാത്രി കുട്ടികളും മുതിര്‍ന്നവരും ഒരു പോലെ കടയുടെ മുന്നില്‍ കാത്ത് നില്‍‌ക്കുന്നു. പത്രങ്ങളായ പത്രങ്ങളിലും ചാനലുകളായ ചാനലുകളിലും പ്രസ്‌തുത പുസ്‌തകത്തെ പറ്റി തോരാതെ പ്രശംസകള്‍. ഇതായിരുന്നു ഒരു ഹാരി പോട്ടര്‍ പു‌സ്‌തകം ഇറങ്ങുന്ന ദിവസത്തിന്റെ അടയാളങ്ങള്‍. ഒരു ശരാശരി മലയാളി എന്ന നിലയില്‍, ഇത്രയും കനമുള്ള ഇംഗ്ലീഷ് പുസ്‌തകങ്ങള്‍ വായിക്കുന്ന ഇവര്‍ക്കൊക്കെ തല‌യ്‌ക്ക് വല്ല അസുഖവുമുണ്ടോ എന്ന് ഞാന്‍ കരുതിയിരുന്നു അന്ന്. ലോകം മുഴുവന്‍ നല്ലതെന്ന് പറയുന്ന ഒരു സാധനത്തിനോട് എന്നിലെ മലയാളിക്ക് അന്ന് ദേഷ്യം ഉണ്ടായി. ഇത്രയുമൊക്കെ പൊക്കാന്‍ എന്ത് തേങ്ങയാണിതില്‍ ഉള്ളതെന്ന് ഞാന്‍ പുച്ഛിച്ചു.

ഉള്ളത് പറയാമല്ലൊ.. അതിനൊക്കെ ഉള്ളത് കാലം എനിക്ക് തിരിച്ച് തന്നു..! ഓരോ പുസ്‌തകവും വായിച്ച് തീര്‍ക്കാന്‍ ആകെപ്പാടെ ഒരു ആക്രാന്തമായിരുന്നു. ഓരോ പു‌സ്‌തകത്തിലേയും കഥകള്‍ എന്നെ ആവേശം കൊള്ളിച്ചു. ഓരോ കഥകളും ചേര്‍ന്ന് ഒരു വലിയ കഥയായി ഹാരി പോട്ടര്‍ മാറുന്നത് എന്നെ വിസ്‌മയിപ്പിച്ചു. ശരിക്കും ഒരു എഴുത്തുകാരി എന്ന നിലയില്‍ ജെ.കെ. റൌളിങ്ങ് എന്റെ പുച്ഛത്തെ ഏഴായിട്ട് കീറി അതിനെ ഏഴ് കിലോ കര്‍പ്പൂരത്തിലിട്ട് കത്തിച്ച് ഒരു പൊടി പോലും ബാക്കിയില്ലാത്ത വിധം നാമാവശേഷമാക്കി കളഞ്ഞു!

എന്ത് കൊണ്ട് ഹാരി പോട്ടര്‍ ഇഷ്‌ടപ്പെട്ടു എന്നതിന് ഉത്തരം എളുപ്പമല്ല. ഫാന്റസി കഥകള്‍ ഇഷ്‌ടപ്പെടുന്ന ഒരാള്‍ എന്ന നിലയില്‍ ഹാരി പോട്ടര്‍ തുറന്ന് തരുന്ന ഭാവനയുടെ ലോകം ഒരുപക്ഷെ മറ്റൊരു സമകാലിക പുസ്‌തകത്തിനും അവകാശപ്പെടാനാവില്ല എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. മഹാഭാരതം, ഭാഗവതം, രാമായണം തുടങ്ങിയവയുടെ മാലിയുടെ പതിപ്പുകള്‍ വായിച്ച് കൊച്ചിലെ അത്ഭുതപ്പെട്ടിരുന്നു. അതിന് ശേഷം ആ ഒരു അത്ഭുതം തോന്നുന്നത് ഹാരിയുടെ കഥ വായിച്ചപ്പോഴാണ്. പുഷ്‌പക വിമാനത്തിന് പകരം ചൂലില്‍ പറക്കാന്‍ കഴിയുന്നു. മറ്റൊരു ജീവിയായി രൂപം മാറുന്നവരുണ്ട് നമ്മുടെ കഥയില്‍. നോവലില്‍ അവര്‍ അനിമാഗസുകള്‍ ആണ്. അശരീരിയ്ക്ക് പകരം പ്രൊഫസിയുണ്ടിവിടെ. കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധം പോലെ അവസാനം ഒരു യുദ്ധം ഇവിടെയുമുണ്ട്. ഒരു വിദേശിയെങ്കിലും ഹാരിയില്‍ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഭാരതീയ പുരാണങ്ങള്‍ ഇവിടെ തീരുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരാള്‍ എത്ര മനോഹരമായി ഒരു കഥ രചിച്ചിരിക്കുന്നു..!

ഏതൊരു കഥയിലും വില്ലന്‍ എത്രത്തോളം ശക്‍തനാവുന്നോ അത്രയും നല്ലത് എന്നാണ് എന്റെ പോളിസി. ചുമ്മാ കുറേ ഷോ കാണിച്ച് അവസാനം നായകന്‍ വന്ന് രണ്ട് ഡയലോഗ് പറയുമ്പോള്‍ പേടിച്ച് മൂത്രമൊഴിക്കുന്ന വില്ലനെ ആരെങ്കിലും ഇഷ്‌ടപ്പെടുമോ? വില്ലന്‍ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ ബാറ്റ്മാന് ജോക്കറിനെ പോലെ, ഠാക്കൂറിന് ഗബ്ബറിനെ പോലെ, നീലകണ്‌ഠന് ശേഖരനെ പോലെ, കട്ടയ്‌ക്ക് കട്ട നില്‍ക്കണം. അവിടെയാണ് ഹാരി പോട്ടര്‍ സത്യത്തില്‍ എന്റെ ഹൃദയം കവര്‍ന്നത്! ടോം റിഡില്‍ എന്നാണ് കക്ഷിക്ക് വീട്ടുകാര്‍ ഇട്ട പേര്. പക്ഷെ ആ പേരിനോട് ടോമിന് ഒരു വിരോധമുണ്ട്. അത് കൊണ്ട് പുള്ളി സ്വയം ഇട്ട പേരാണ് ലോഡ് വൊള്‍ഡമോര്‍ട്ട്. (ഞാന്‍ എന്നെ തന്നെ വിളിക്കുന്നത് വിമല്‍‌കുമാര്‍ എന്നാണ് എന്ന സെറ്റപ്പല്ല!)

കഥയുടെ ആദ്യ ഭാഗം മുതല്‍ക്കേ കാണുന്ന കാര്യമാണ് റൌളിങ്ങ് വില്ലനെ പറ്റി വളരെ കുറച്ച് മാത്രമേ പറയുന്നുള്ളൂ. അത് പോലെ തന്നെ ഹാരിയും പ്രൊഫ. ഡമ്പിള്‍ഡോറും (ഹോഗ്‌വാഡ്‌സിന്റെ പ്രിന്‍സിപ്പല്‍) ഒഴികെയുള്ള മറ്റ് കഥാപാത്രങ്ങള്‍ അയാളുടെ പേരു പോലും ഉച്ചരിക്കുന്നില്ല. എന്തിനേറെ പറയുന്നു, ആറ് ബുക്ക് വായിച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാനും പുള്ളിയുടെ പേര് പറയാത്ത പരുവമായി. അത്രയ്‌ക്ക് ബഹുമാനം തോന്നുന്ന വില്ലന്‍. ഒരു കഥാപാത്രം പുള്ളിയെ പറ്റി പറയുന്നതിങ്ങനെ - Yes, he did great things.. terrible, but great things..

മറ്റൊരു കാരണം പുസ്‌തകങ്ങള്‍ ഒറ്റയായി എടുത്താലും എല്ലാം കൂടെ ചേരുന്ന ഒരു വലിയ കഥയായി എടുത്താലും മികച്ച് നില്‍ക്കുന്നു എന്നതാണ്. ആദ്യ ഭാഗങ്ങളില്‍ വെറുതെ പറഞ്ഞു പോയ പല കാര്യങ്ങള്‍ക്കും അവസാനം പുതിയ അര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ വരുന്നത് കണ്ട് അന്തം വിടാനേ നമുക്ക് കഴിയൂ.

പുസ്‌തകത്തിലെ മറ്റൊരു പ്രധാന കാര്യം തന്റെ ശത്രുവിനെ പറ്റി ഹാരിക്ക് അറിയാവുന്നതില്‍ കൂടുതല്‍ ഒന്നും നമ്മള്‍ വായനക്കാര്‍ക്കും അറിയില്ല എന്നതാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഓരോ പുതിയ അറിവും എത്രമാത്രം ഹാരിയെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുകയും പേടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവോ അതേ വികാരം തന്നെ നമുക്കും തോന്നും.

അത്ഭുതകരമായ ഒട്ടേറെ വസ്തുക്കളും, ജീവികളും, മനുഷ്യരും എല്ലാമുള്ള ഒരു ലോകമാണ് ഹാരിയുടേത്. എന്നാല്‍ അവയെ എല്ലാം നമ്മള്‍ ഇപ്പോള്‍ ജീവിക്കുന്ന ലോകവുമായി അതിമനോഹരമായി റൌളിങ്ങ് ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു ബുക്കില്‍ പറയുന്നുണ്ട് - സാധാരണ മനുഷ്യര്‍ അവര്‍ എത്താന്‍ പാടില്ലാത്തിടത്ത് എത്തുമ്പോള്‍ അവരെ അവിടുന്ന് ഓടിക്കാനുള്ള മന്ത്രവിദ്യ - ഏതെങ്കിലും ഒരു കാര്യം മറന്നെന്ന് മനുഷ്യന് തോന്നും, അതോടെ അവന്‍ അവിടുന്ന് പോകും. നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ എത്ര തവണ ഇത് നമ്മള്‍ അനുഭവിച്ചിരിക്കുന്നു - പെട്ടെന്ന് ഒരു കാര്യം ഓര്‍ക്കുകയും നമ്മള്‍ നില്‍ക്കുന്നിടത്ത് നിന്ന് വേഗം പോവുകയും ചെയ്യുന്നില്ലേ.. അത് ശരിക്കുമൊരു മാജിക് അല്ലായെന്ന് ആരറിഞ്ഞു? :)

ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആണെങ്കിലും ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനുണ്ടാകുന്ന വികാരങ്ങള്‍ ഹാരിക്കും സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും ഉണ്ടെന്നത് ഏറ്റവും മികച്ച കാര്യം. ഹാരിയുടേയും കൂട്ടുകാരുടേയും പത്ത് മുതല്‍ പതിനേഴ് വയസ്സ് വരെയുള്ള കഥ പറയുന്ന പരമ്പരയില്‍ സൌഹൃദത്തിനും പ്രണയത്തിനും വെറുപ്പിനും സ്‌നേഹത്തിനുമെല്ലാം ഇടം നല്‍കുന്നുണ്ട് റൌളിങ്ങ്.

കഥാപാത്രങ്ങളും ഹാരി പോട്ടര്‍ ഇഷ്‌ടപെടാനുള്ള പ്രധാന കാരണമാണ്. ഹാരി പോട്ടര്‍ സിനിമയില്‍ വെറുതെ തല കാണിക്കുന്നത് പോലെയുള്ള കഥാപാത്രമാണ് നെവില്‍ ലോങ്ങ്‌ബോട്ടം എന്ന കുട്ടിയ്‌ക്ക്. എന്നാല്‍ നോവലില്‍ ഏറ്റവും ഹൃദയസ്‌പര്‍ശിയായ ഒരു ഭാഗത്തുള്ളതും നെവില്‍ തന്നെ. സിനിമയില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി ഹാരിക്കും രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും മാത്രമല്ല പ്രാധാന്യം. മറ്റ് കുട്ടികള്‍ക്കും, ടീച്ചര്‍മാര്‍ക്കും ഒക്കെ കഥയില്‍ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനുണ്ടാവും. തീരെ പ്രാധാന്യമില്ലാത്ത, തമാശയ്ക്ക് വേണ്ടി എന്ന് കരുതപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു കഥാപാത്രം കഥയുടെ മര്‍മ്മ പ്രധാനഭാഗമായത് കണ്ട് എന്റെ കണ്ണ് തള്ളി പോയിരുന്നു. വീസ്‌ലി സഹോദരങ്ങള്‍, ഹെര്‍മൈയോണി, നെവില്‍, സിറിയസ്, ലുപിന്‍, ഹാഗ്രിഡ്.. അങ്ങനെ അങ്ങനെ എത്രയെത്ര കഥാപാത്രങ്ങള്‍. ഡമ്പിള്‍‌ഡോര്‍ എന്ന പ്രിന്‍സിപ്പല്‍, അത് പോലെ നല്ലവനോ ചീത്തയോ എന്ന് അവസാനം വരെ നമ്മെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന സെവറസ് സ്നെയിപ്പ്. ഈ കഥാപാത്രങ്ങളൊക്കെയും മനസില്‍ മായാതെ നില്‍ക്കും.

കുറ്റം പറയാന്‍ ഒന്നുമില്ല. 1997-ല്‍ ആദ്യത്തെ ഹാരി പോട്ടര്‍ കഥ പുറത്ത് വരുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ഹാരിയുടെ പ്രായമാണ്. ഒരു പക്ഷെ അന്ന് ഞാന്‍ വായിച്ച് തുടങ്ങിയിരുന്നു എങ്കില്‍ അഞ്ചാം ഭാഗത്തിനും ആറാം ഭാഗത്തിനും ഒക്കെ വേണ്ടി ഞാന്‍ പാതിരയ്‌ക്ക് കടയുടെ മുന്നില്‍ ക്യൂ നിന്നേനെ..

പറയാന്‍ ബാക്കി വെച്ച ഒരു നന്ദിയും പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ നിര്‍ത്തട്ടെ.. ജെ.കെ.റൌളിങ്ങ്.. നന്ദി.. കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ മുന്നില്‍ നിന്നും ഒരുമാസത്തേക്കെങ്കിലും അകറ്റി പുസ്‌തകങ്ങള്‍ക്കിടയിലേക്ക് എന്നെ തള്ളി വിട്ടതിന്.. നന്ദി.. പ്ലേ സ്റ്റേഷനും എക്സ് ബോക്സും കാര്‍ട്ടൂണ്‍ ചാനലുകളും അരങ്ങ് വാഴുന്ന ഇന്നത്തെ ലോകത്തിലെ കുട്ടികളെ വായിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചതിന്.. നന്ദി.. നന്ദി.. നന്ദി.. ഇനിയും മരിക്കാത്ത വായനയ്‌ക്കായി ഒരായിരം നന്ദി.

പുസ്തകം - ലൈഫ് ഈസ് വാട്ട് യൂ മേക്ക് ഇറ്റ്

ഫ്ലിപ് കാര്‍ട്ടില്‍ ചേതന്‍ ഭഗത്തിന്റെ പുതിയ പുസ്തകം റെവല്യൂഷന്‍ 2020 വാങ്ങാന്‍ കയറിയപ്പോള്‍ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടതാണ് പ്രീതി ഷേണായ് എഴുതിയ ലൈഫ് ഈസ് വാട്ട് യൂ മേക്ക് ഇറ്റ്  എന്ന പുസ്തകം. ഫ്ലിപ്‌കാര്‍ട്ടിന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ നല്ല ജനപ്രീതിയുള്ള പുസ്‌തകം (Best Seller). വലിയ വില ഒന്നുമില്ലാഞ്ഞത് കൊണ്ട് വാങ്ങി നോക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചു.

വില മാത്രമല്ല വാങ്ങാനുള്ള കാരണം. മിക്കവാറും ഞാന്‍ വായിച്ച പുസ്‌തകങ്ങളിലൊക്കെയും നായകനാണ് പ്രാധാന്യം. സ്‌ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ തന്നെയും കഥ പറയുന്നത് ഒരു ആണായിരിക്കും. ഈ പുസ്‌തകത്തില്‍ നായികയാണുള്ളത്, നായകനല്ല. നായിക‌യ്‌ക്കാണ് പ്രാധാന്യം. നായികയാണ് കഥ പറയുന്നത്. അത്തരത്തിലൊരു പു‌സ്‌തകം വായിക്കാമല്ലൊ എന്നും വിചാരിച്ചു.

മറ്റൊരു കാരണം, ഇതിന്റെ കഥയാണ്. കോളേജില്‍ പഠിക്കുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കഥയാണ്. Bipolar Disorder എന്ന മാനസിക രോഗം ഉള്ള അങ്കിത എന്ന പെണ്‍‌കുട്ടിയുടെ കഥ. സാധാരണ പറഞ്ഞ് കേള്‍ക്കാത്ത ഒരു കഥ ആയത് കൊണ്ട് എന്തായാലും ഒരു കൈ നോക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചു.

പുസ്‌തകത്തിലേക്ക് വരാം. നേരത്തെ പറഞ്ഞ പോലെ അങ്കിത എന്ന പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കഥയാണിത്. കേരളത്തിലെ ഒരു കോളേജില്‍ നിന്ന് നല്ല മാര്‍ക്കോടെ ഡിഗ്രീ എടുക്കുകയും പിന്നീട് ബോംബെയിലെ ഒരു പ്രമുഖ മാനേജ്മെന്റ് ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടില്‍ എം.ബി.ഏ ചെയ്യാന്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കപെടുകയും ചെയ്യുന്നു അങ്കിത. ആദ്യ സെമസ്റ്റെറില്‍ ക്ലാസിലെ ഒന്നാം സ്ഥാനക്കാരിയായ അങ്കിത പക്ഷെ അടുത്ത ആറ് മാസം കൊണ്ട് എത്തി ചേരുന്നത് മാനസികാരോഗ്യ കേന്ദ്രത്തിലാണ്! എല്ലാ സ്വപ്‌നങ്ങളും നഷ്‌ടപെട്ട്, ജീവിതം തന്നെ വെറുത്ത് തുടങ്ങിയ അങ്കിത എങ്ങനെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ച് വരുന്നു എന്നാണ് ബാക്കി.

ഒരുപാട് സിനിമകള്‍ ഒക്കെ കാണുന്ന നമുക്ക് കഥയുടെ ക്ലൈമാക്‍സ് ആദ്യമേ അറിയാം. എന്നാലും അവിടേയ്‌ക്ക് എത്തുന്ന രീതിയിലാണ് ഒരു പു‌സ്‌തകം എന്ന നിലയില്‍ ലൈഫ് ഈസ് വാട്ട് യൂ മേക്ക് ഇറ്റ്  വിജയിക്കുന്നത്. തന്മാത്ര എന്ന് ബ്ലസി ചിത്രത്തിന്റെ പോക്കുമായി സാമ്യമുണ്ട് ഇവിടെ കഥ പറയുന്ന രീതിയിലും. ഒരാളുടെ സാധരണ ജീവിതത്തില്‍ തുടങ്ങി, അസുഖത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങള്‍ പലയിടത്തായി വിതറി തുടക്കം. അസുഖത്തിന്റെ കാഠിന്യം കൂടുന്നതിനനുസരിച്ച് കഥയ്ക്ക് കൂടുതല്‍ മുറുക്കവും വരുന്നു.

എങ്കിലും ഒരിക്കലും ഒരു സെന്റി കഥയായി ലൈഫ് ഈസ് വാട്ട് യൂ മേക്ക് ഇറ്റ്  മാറുന്നില്ല. ഇടയ്ക്ക് ഒന്നോ രണ്ടോ ഭാഗങ്ങളില്‍ നമ്മുടെ കണ്ണ് നിറയുമെങ്കിലും ഒരു വിഷാദ അന്തരീക്ഷം കഥയില്‍ ഒരിടത്തും വരുന്നില്ല. പ്രീതി ഷേണായ് താന്‍ തിരഞ്ഞെടുത്ത വിഷയത്തോട് നീതി പുലര്‍ത്തി എന്ന് തന്നെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്.

1989-ല്‍ ആണ് കഥ നടക്കുന്നത്. ആ കാലഘട്ടത്തിന് കഥയുമായി എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഇപ്പോഴത്തെ കാലത്തും വളരെ പ്രസക്തിയുള്ള കാര്യങ്ങളാണ് കഥയിലുള്ളത്. ഒരുപക്ഷെ നായിക ഇടയ്ക്ക് പറയുന്ന “കൂട്ടിലടച്ച കിളി” ഇമേജ് ഇന്നത്തെ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് അത്രയ്‌ക്ക്  ഇല്ലാ‍ത്തത് കൊണ്ടാവും ആ കാലഘട്ടം തിരഞ്ഞെടുത്തത്. കഥയുടെ തുടക്കത്തിലെ കുറച്ച് ഭാഗങ്ങള്‍ അല്‍‌പം ഇഴച്ചില്‍ അനുഭവിച്ചു. എന്നാല്‍ ഉടന്‍ തന്നെ അതില്‍ നിന്നൊക്കെ മാറി കഥ വേഗത്തിലായി തുടങ്ങി.

എന്തായാലും എനിക്ക് ഇഷ്‌ടപ്പെട്ടു. നിങ്ങളും വായിച്ച് നോക്കു... പുസ്‌തകം ഫ്ലിപ്‌കാര്‍ട്ടില്‍ കിട്ടും.

സൃഷ്ടി പബ്ലിക്കേഷന്‍സ് ആണ് പുറത്തിറക്കിയിരിക്കുന്നത്, വില 100 രൂപ (ഫ്ലിപ്‌കാര്‍ട്ടിലെ വില 65 രൂപ)

മറവി

വണ്ടി കൃത്യമായി തന്നെ ഓഫീസിന്റെ വാതില്‍ക്കല്‍ എത്തി. സമയം രാവിലെ 8.45. ഞാന്‍ പുറത്തിറങ്ങി. എന്നത്തേയും പോലെ ഞാന്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന വലിയ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് നോക്കി. 18 നിലകള്‍ ഉണ്ട്.. എന്റെ ഓഫീസ് ലക്ഷ്യമാക്കി ഞാന്‍ നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

“സാറേ.. ഫോണ്‍ !” പിന്നില്‍ നിന്നും ഡ്രൈവറുടെ വിളിയെത്തി. മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ വണ്ടിയില്‍ വെച്ച് മറന്നേനെ. അയാളോട് നന്ദി പറഞ്ഞ് ഫോണും വാങ്ങി ഞാന്‍ നടന്നു.

ലിഫ്റ്റിന്റെ അടുത്ത് 4-5 പേര്‍ നിന്നിരുന്നു. ഏഴാം നിലയിലെ ഐ.ടി കമ്പനിയിലെ ടീംസ് ആണെന്ന് കഴുത്തില്‍ തൂങ്ങി കിടന്ന റ്റാഗ് കണ്ടപ്പോള്‍ മനസിലായി. സ്റ്റീവ് ജോബ്‌സിനെ പറ്റിയായിരുന്നു സംസാരം. പുള്ളി മരിച്ചു എന്ന് രാവിലെ പത്രത്തില്‍ വായിച്ചതോര്‍ത്തു. ആപ്പിള്‍ എന്നാല്‍ ഒരുപാട് വിലയ്‌ക്ക്, കാണാന്‍ ഭംഗിയുള്ള സാധനങ്ങള്‍ വില്‍‌ക്കുന്ന ഒരു കമ്പനി എന്നായിരുന്നു എന്റെ ധാരണ. എന്നാല്‍ ഈ യോയോ പയ്യന്മാരില്‍ നിന്നും മനസിലായി ആപ്പിള്‍ എന്തോ വലിയ സംഭവമാണെന്ന്. ഞാനൊക്കെ വലിയ വില കൊടുത്തിരുന്ന ബില്‍ ഗേറ്റ്സ് ആപ്പിളില്‍ നിന്ന് അടിച്ച് മാറ്റിയാണ് വിന്‍ഡോസ് ഉണ്ടാക്കിയതെന്നൊക്കെ പിള്ളേര് തട്ടി വിടുന്നുണ്ട്. ശരിയാണോ ആവോ?

ലിഫ്റ്റ് നാലാം നിലയില്‍ എത്തി. 3-4 പെണ്‍കുട്ടികള്‍ കയറി. ലിഫ്റ്റില്‍ മൊത്തം സ്പ്രേയുടെ മണം പരന്നു. ആ മണത്തില്‍ സ്റ്റീവ് ജോബ്‌സ് അലിഞ്ഞ് പോയെന്ന് തോന്നുന്നു. പയ്യന്മാര്‍ കൂട്ടത്തില്‍ രണ്ട് പെണ്‍കുട്ടികളുമായി എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഓഫീസിലെ ഏതോ മന്ദബുദ്ധിയെ പറ്റിച്ച കഥയോ മറ്റോ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഏതായാലും ഏഴാം നിലയില്‍ ഒരു പട ആളുകള്‍ ഇറങ്ങി പോയി.

2 പെണ്‍കുട്ടികളും ഞാനും മാത്രമായി ലിഫ്റ്റില്‍. അവര്‍ പതിനാലാം നിലയിലോ പതിനഞ്ചാം നിലയിലോ ഉള്ളവര്‍ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. ആ രണ്ട് കൂട്ടരുടേയും റ്റാഗ് ഒരുപോലെ ഇരിക്കും. നേരത്തെ ഇറങ്ങിയ പെണ്‍കുട്ടികളും ഇവരും ഒരുമിച്ച് താമസിക്കുന്നവര്‍ ആവണം. അവര്‍ ഇറങ്ങിയ പുറകെ രണ്ടും കൂടെ ചലപില സംസാരം തുടങ്ങി. ഇറങ്ങി പോയവരെ പറ്റിയുള്ള പരദൂഷണമാണെന്ന് വ്യക്തം! പോയവരില്‍ രണ്ട് പേര്‍ കട്ടയ്ക്ക് ലവ് ആണെന്നും ലിഫ്റ്റില്‍ ഉമ്മ വെക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്നും ഒക്കെ നല്ല ശബ്ദത്തില്‍ പറയുന്നുണ്ട്. ഹിന്ദി എനിക്ക് മനസിലാവില്ലെന്നാണോ ഇവര്‍ കരുതിയത്?

പതിനഞ്ചാം നിലയില്‍ ലിഫ്റ്റ് നിന്നു. ഹിന്ദിക്കാരായ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി. ഒരു തടിയന്‍ അകത്തേക്ക് കയറാനും നില്‍ക്കുന്നു. ലിഫ്റ്റ് അടയാന്‍ വിടാതെ ഡോറില്‍ നിന്നും കുറച്ച് നേരം കുശലാന്വേഷണം. ഹിന്ദിയില്‍ തന്നെ. തടിയന്‍ ഇന്ന് നേരത്തെ ആണല്ലോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് പതിനെട്ടാം നിലയിലെ ജിമ്മില്‍ പോകാനാണ് നേരത്തെ വന്നതെന്നും 2 മണിക്കൂര്‍ കസര്‍ത്ത് കഴിഞ്ഞ് ഫ്രഷ് ആയി സമയത്ത് ഓഫീസില്‍ എത്തുമെന്നും തടിയന്‍ പറഞ്ഞു. തടിയന്‍ മറ്റൊരു ഷിഫ്റ്റില്‍ ആയിരിക്കും ജോലി ചെയ്യുന്നത് എന്ന് ഞാന്‍ ഊഹിച്ചു. പിന്നേയും ടീം ലീഡറിനെ പറ്റി എന്തൊക്കെയോ ഗോസിപ്പ് അടിച്ച ശേഷം ഹിന്ദിക്കാരികള്‍ ഓഫീസിലേക്ക് പോയി. തടിയന്‍ ലിഫ്റ്റിലും കയറി.

പതിനെട്ടാം നിലയെത്തി. തടിയന്‍ ഇറങ്ങുന്നതിന് തൊട്ടു മുമ്പായി ചോദിച്ചു: “വിച്ച് ഫ്ലോര്‍, സര്‍?” ഒരു നിമിഷം. ആ സത്യം ഞാന്‍ മനസിലാക്കി. ലിഫ്റ്റ് ഡോര്‍ തുറന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തടിയന്‍ പുറത്തിറങ്ങി. ചോദ്യഭാവത്തില്‍ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി.

ഞാന്‍ അയാളെ നോക്കിയതേയില്ല. മെല്ലെ 2 എന്ന ബട്ടണ്‍ അമര്‍ത്തി. സംശയത്തോടെ തടിയന്‍ നോക്കി നില്‍ക്കേ എനിക്കും അയാള്‍ക്കുമിടയില്‍ ലിഫ്റ്റ് ഡോര്‍ അടഞ്ഞു. പിന്നെ ലിഫ്റ്റ് എന്നേയും കൊണ്ട് രണ്ടാം നിലയിലെ എന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് നീങ്ങി.

ഭീകരന്‍

മെയ് 3, 2011

“ക്ഷമിക്കണം.. താങ്കളുടെ ആവശ്യം സാധിച്ചു തരാന്‍ പ്രയാസമാണ്”

“എല്ലാം കഴിഞ്ഞില്ലേ? ഇനിയെങ്കിലും എന്നെ പോകാന്‍ അനുവദിക്കൂ..”

മെയ് 2, 2011

അന്താരാഷ്‌ട്ര ഭീകരന്‍ ഒസാമ ബിന്‍ ലാദന്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടു. ലാദന്റെ രഹസ്യത്താവളം കണ്ടെത്തിയ അമേരിക്കന്‍ സേന 40 മിനിറ്റ് നീണ്ട് നിന്ന വെടിവെപ്പിനൊടുവില്‍ ലാദനെ വധിക്കുകയായിരുന്നു.

ഏപ്രില്‍ 24, 2011

ആ വാര്‍ത്ത അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡന്റിന് വിശ്വസിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. ലോകം ഇന്ന് വരെ കണ്ട ബിന്‍ ലാദന്‍ അല്ല യഥാര്‍ത്ഥ ബിന്‍ ലാദനെന്നോ? ദൈവമാണ് ഈ അവസരത്തില്‍ തനിക്ക് ഈ വിവരം അറിയാന്‍ ഇടവരുത്തിയത്. അടുത്ത ഇലക്‍ഷന് പരാജയം മുന്നില്‍ കണ്ടിരിക്കുകയാണ് താന്‍. ഒരു വിജയം നേടണമെങ്കില്‍ അമേരിക്കന്‍ ജനതയെ ഒന്നാകെ ഉലയ്ക്കുന്ന ഒരു വാര്‍ത്ത പുറത്ത് വരണം. കൊടും ഭീകരന്‍ ബിന്‍ ലാദന്റെ മരണമല്ലാതെ മറ്റെന്താണത്? പത്ത് വര്‍ഷത്തോളം ഒളിപ്പിച്ച് വച്ച ഈ രഹസ്യം ഒടുവില്‍ പുറത്തറിയട്ടെ - ബിന്‍ ലാദന്‍ മരിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഇനി ഒരാഴ്‌ചയ്ക്കകം വാര്‍ത്ത ഞാന്‍ പുറത്ത് വിടും. പാകിസ്ഥാനിലേക്ക് വെറുതെ ഒരു കമാന്റൊ ഓപറേഷന്‍ നടത്താന്‍ ഏര്‍പ്പാടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ അടുത്ത മാസം ആദ്യദിനം ലോകം കേള്‍ക്കും, ബിന്‍ ലാദനെ അമേരിക്കന്‍ സൈന്യം വധിച്ച കഥ. പത്ത് കൊല്ലം മുമ്പ് നടന്ന കഥ ഞാന്‍ വീണ്ടും സൃഷ്‌ടിക്കാന്‍ പോകുന്നു. ഇതോടെ അടുത്ത ഇലക്‍ഷന് എന്റെ വിജയം സുനിശ്ചിതം!

ജനുവരി 23, 2002

“മി. പ്രസിഡന്റ്.. അഫ്‌ഗാനിസ്ഥാനില്‍ നിന്നും സന്ദേശമുണ്ട് - നമ്മുടെ ശത്രു തീര്‍ന്നു.”

“മ്..മ്മ്.. ഇപ്പോള്‍ പുറം‌ലോകം അറിയണ്ട. സമയമാവട്ടെ..”

ജനുവരി 23, 2002 (അര മണിക്കൂര്‍ മുമ്പ്..)

ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടും കേട്ടിട്ടുമില്ലാത്ത എന്റെ അനേകം സുഹൃത്തുക്കളെയും ബന്ധുക്കളെയും കൊന്നതിന്.. എന്റെ നാടിന്റെ സുരക്ഷതിത്വത്തെ അപമാനിച്ചതിന്.. സര്‍വ്വോപരി മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ നന്മയ്ക്ക്.. ഇതാ ലാദന്‍, സന്തോഷത്തോടെ എന്റെ സമ്മാനം.. ഠേ! ഒരു പിടച്ചില്‍.. പിന്നെ നിശ്ചലനായി..

ആ സൈനികന്‍ തന്റെ മേലുദ്യോഗസ്ഥന് സന്ദേശം കൈമാറി - മിഷന്‍ സക്‍സസ്.. ബിന്‍ ലാദന്‍ മരിച്ചു, അല്ല, നമ്മള്‍ കൊന്നു..

ഏപ്രില്‍ 7, 2002

ഹസന്‍ എന്ന സൌദി അറേബ്യന്‍ സ്വദേശിയുടെ ജീവിതം മാറി മറിഞ്ഞത് അന്നാണ്. 1999-ല്‍ അമേരിക്കയില്‍ ചേക്കേറിയിരുന്നു ഹസന്‍. പല ജോലികള്‍ മാറി മാറി ചെയ്തെങ്കിലും ഒന്നിലും പച്ച പിടിച്ചില്ല. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് വേള്‍ഡ് ട്രേഡ് സെന്റര്‍ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടത്. അമേരിക്കയില്‍ മുസ്ലീമുകളുടെ ജീവിതം ദുരിതപൂര്‍ണമായപ്പോള്‍ ഹസന്റെ ജീവിതം കുറച്ച് കൂടെ തകര്‍ന്നു. പെട്ടെന്ന് അല്‍‌പം പണം സമ്പാദിച്ച് നാട്ടിലേക്ക് കടക്കാം എന്ന നിലയിലാണ് ഒരു കള്ളത്തരത്തിന് കൂട്ടു നിന്നത്. പോലീസ് പിടിയിലാവുകയും ചെയ്‌തു.

അങ്ങനെയാണ് ഭീകരന്‍ ബിന്‍ ലാദനുമായി ഹസന്റെ സാമ്യം പോലീസും അവരിലൂടെ അമേരിക്കന്‍ സൈന്യവും കൂടാതെ ഭരണകൂടം വരെയും ചെന്നെത്തിയത്. അങ്ങനെ ആ ഏപ്രില്‍ 7-ന്.. ഒരു വശത്ത് ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ ജയില്‍, കുടുംബത്തിനും സ്വന്തമായും യാതൊന്നുമില്ലാത്ത അവസ്ഥ.. മറുവശത്ത് അമേരിക്കന്‍ ഗവണ്‍‌മെന്റ് വക മോഹിപ്പിക്കുന്ന വാഗ്ദാനവും. പണവും കുടുംബത്തിന് സുരക്ഷിതത്വവും. തടവ് ശിക്ഷ തന്നെ, പക്ഷെ ജയിലിലെ അവസ്ഥയല്ല. ഒരു സുഖകരമായ ജയില്‍!

ഏറെയൊന്നും ആലോചിക്കാതെ ഹസന്‍ രണ്ടാമത്തെ വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തു..

കാലാകാലങ്ങളില്‍ അമേരിക്ക പുറത്ത് വിട്ട ബിന്‍ ലാദന്റെ വീഡിയോ ടേപ്പുകളില്‍ ഹസന്‍ അങ്ങനെ ബിന്‍ ലാദനായി. രഹസ്യം അല്‍ ഖയിദ വഴി പുറത്തറിയാതിരിക്കാന്‍ അഫ്‌ഗാനില്‍ തമ്പടിച്ച സൈനികര്‍ക്കെന്ന വ്യാജേന അമേരിക്ക ആയുധവും സുരക്ഷയും ഒരുക്കി. മറ്റ് ചിലയിടങ്ങളില്‍ തങ്ങളുടെ ആവശ്യത്തിനായി അവരെ ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്‌തു.

2008

മറ്റൊരു പ്രസിഡന്റ് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അടുത്തപ്പോള്‍ ലാദന്റെ മരണം പുറം ലോകത്തെ അറിയിക്കാന്‍ റിപബ്ലിക്കന്‍ പാര്‍ട്ടിയില്‍ നിന്നും ശ്രമങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍ തങ്ങളാലാവുന്ന പ്രലോഭനങ്ങള്‍ നല്‍കി ആ നീക്കത്തെ എതിര്‍ പക്ഷം തകര്‍ത്തു. മാധ്യമങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ പെട്ടെന്ന് വന്ന് ലാദന്‍ മരിച്ചു എന്ന പറഞ്ഞാല്‍ വിശ്വാസ്യത കുറയുമെന്നും അത് കൊണ്ട് ഒരു സാധാരണ സംഭവം എന്ന മട്ടില്‍ വാര്‍ത്ത പുറത്ത് വിടാം എന്നായിരുന്നു ബുഷിന്റെ പദ്ധതി. എന്നാല്‍ അതില്‍ വിജയം കാണാന്‍ അദ്ദേഹത്തിനായില്ല..

മെയ് 3, 2011

“സാര്‍, ഇനി ഞാന്‍ എന്റെ നാട്ടിലേക്ക് പൊയ്ക്കോട്ടെ?” ഹസന്റെ ചോദ്യത്തില്‍
പ്രതീക്ഷയുടെ കിരണങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.

“ക്ഷമിക്കണം.. താങ്കളുടെ ആവശ്യം സാധിച്ചു തരാന്‍ പ്രയാസമാണ്”

“എല്ലാം കഴിഞ്ഞില്ലേ? ഇനിയെങ്കിലും എന്നെ പോകാന്‍ അനുവദിക്കൂ..”

“തല്‍ക്കാലം തിരക്കുകള്‍ ഒഴിയട്ടെ.. ഞങ്ങള്‍ പ്രസിഡന്റിനോട് സംസാരിക്കാം..”

“എന്നെ പോകാന്‍ അനുവദിക്കുമായിരിക്കും അല്ലേ??”

അതിനുള്ള മറുപടിയായി ഹസന്റെ മുറിയുടെ വാതില്‍ മെല്ലെ അടഞ്ഞു.....

ന്യൂസ് മേക്കര്‍

രാവിലെ തിരക്കിട്ട് കലോത്സവ വേദിയിലേക്ക് പോകാന്‍ കാരണം, കലോത്സവത്തിന് പോയ റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍മാര്‍ ശരിയായി ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടോ എന്നറിയാന്‍ ആയിരുന്നില്ല. ഇന്ന് മോഹിനിയാട്ടമാണ് പ്രധാന ഇനം. നൃത്തത്തിനോട് പണ്ടേയുള്ള ഇഷ്‌ടമാണ്. നൃത്തം ചെയ്യുന്നവരോടും അതെ. ഒരുപക്ഷെ സ്വയം ചെയ്യാന്‍ കഴിയാത്ത കാര്യം മറ്റൊരാള്‍ ഭംഗിയായി ചെയ്യുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ ഉള്ള ആരാധനയുമാവാം.

വേദിയില്‍ മറ്റു മാധ്യമ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം സംസാരിച്ചും പരിപാടി ആസ്വദിച്ചും ഇരിക്കെ പുതിയ ചെസ്റ്റ് നമ്പര്‍ വിളിക്കപ്പെട്ടു. പെട്ടെന്ന് തന്നെ വേദിയില്‍ ആകെ ഒരുഷാറായത് പോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു. ഞങ്ങളുടെ തന്നെ റ്റി.വി. ചാനലിന്റെ റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ കഷ്‌ടപ്പെട്ട് എന്റെ അടുത്തെത്തി. മോഹിനിയാട്ടത്തിന് പകരം വല്ല സിനിമാറ്റിക് ഡാന്‍സും മതിയായിരുന്നു എന്ന ഭാവത്തില്‍ പുറത്ത് നിന്നവന് എന്താണ് പെട്ടെന്ന് കലയോട് ഒരു സ്നേഹം എന്ന് ആലോചിക്കവെ അവന്‍ തന്നെ മറുപടി തന്നു

“ആ കുട്ടിയെ മനസിലായില്ലേ? പഴയ സൂപ്പര്‍ നായിക അഞ്ജനാ മേനോന്റെ മകളാണ്.”

അഞ്ജന. ആ പേര് കേട്ടപ്പോള്‍ സന്തോഷം തോന്നി. മൂന്നര വര്‍ഷം മാത്രമാണ് അഞ്ജന സിനിമയില്‍ അഭിനയിച്ചത്. എന്നാല്‍ അഭിനയത്തികവ് കൊണ്ട് ഇന്നും മലയാളികള്‍ സ്‌നേഹിക്കുന്നു. ഓര്‍മ്മകള്‍ ഒരു 22 വര്‍ഷം പിന്നിലേക്ക്......

ഒരു കലോത്സവ വേദിയില്‍ വെച്ചാണ് അഞ്ജനയെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്. അന്ന് അവള്‍ മോഹിനിയാട്ടത്തില്‍ മത്സരിക്കാന്‍ വന്ന കുട്ടിയായിരുന്നു. നന്നായി ഡാന്‍സ് ചെയ്തു. അന്നത്തെ കലാതിലകമാവാന്‍ എന്തുകൊണ്ടും യോഗ്യ. മോഹിനിയാട്ടത്തിലെ വിജയം ആ സ്ഥാനം ഉറപ്പിക്കുമായിരുന്നു. വിധി വന്നപ്പോള്‍ ഒന്നാം സ്ഥാനം അഞ്ജനയ്‌ക്ക് തന്നെ. കലാതിലകത്തിന്റെ വിശേഷങ്ങളറിയാന്‍ ഞങ്ങള്‍ പത്രക്കാര്‍ ചുറ്റും കൂടിയപ്പോഴാണ് വിധിക്കെതിരെ അപ്പീലുണ്ടെന്ന് അറിയിപ്പ് വന്നത്. പരിഭ്രമം നിറഞ്ഞ മുഖവുമായി അഞ്ജനയുടെ അമ്മയും, ടീച്ചര്‍മാരും കൂട്ടുകാരും നിന്നപ്പോഴും യാതൊരു ഭാവഭേദവുമില്ലായിരുന്നു ആ കുട്ടിയുടെ മുഖത്ത്. വൈകാതെ ഫലം വന്നു - അഞ്ജനയ്‌ക്ക് ഒന്നാം സ്ഥാനം നഷ്ടപ്പെട്ടു, കലാതിലക പട്ടവും.

പുതിയ കലാതിലകത്തെ തേടി പത്രക്കാര്‍ പോയപ്പോള്‍ ആരവങ്ങളില്‍ നിന്ന് മാറി അഞ്ജന ഇരുന്നു. അവള്‍ക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവര്‍ വിധിക്കെതിരെ മുറവിളി കൂട്ടിയപ്പോള്‍ അഞ്ജന ശാന്തയായിരുന്നു. വിധിയെ പറ്റി ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അഞ്ജന ചിരിച്ചതേയുള്ളു. സങ്കടമില്ല എന്ന മറുപടിയും. ആ കുട്ടി നന്നായി ചെയ്‌തിട്ടുണ്ടാവും. അങ്ങനെയൊരു വിശ്വാസം ഉള്ളത് കൊണ്ടാണല്ലോ അപ്പീല്‍ കൊടുത്തത്. ഇവിടെ മത്സരിക്കുന്ന എല്ലാവരും സമ്മാനം നേടണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച് തന്നെ മത്സരിക്കുന്നവരല്ലേ. എല്ലാവര്‍ക്കും സമ്മാനം കിട്ടുന്നില്ല എന്ന് മാത്രം. ഇത്തവണ കലാതിലകമാവാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. എങ്കിലും ഇത്രയും അടുത്തെത്താന്‍ കഴിഞ്ഞത് തന്നെ വലിയ കാര്യമല്ലേ..

നൃത്തത്തിന്റെ പാട്ട് കേട്ടപ്പോളാണ് ഓര്‍മ്മയില്‍ നിന്നും തിരിച്ച് വന്നത്. അഞ്ജനയുടെ മകള്‍ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു. അമ്മയെ പോലെ തന്നെ മിടുക്കി തന്നെ മകളും, ഞാനോര്‍ത്തു.

“സാര്‍, ദാ ഇരിക്കുന്നു അഞ്ജനാ മേനോന്‍.” എന്റെ അരികിലിരുന്ന് ചാനല്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ ആവേശം കൊണ്ടു. ഇന്ന് ടി.വി.യില്‍ കാണിക്കാനുള്ളതായി എന്ന സന്തോഷം അവന്റെ മുഖത്ത്. ഞാന്‍ നോക്കി, അതെ അഞ്ജന തന്നെ. പഴയതിലുമൊക്കെ ഒരുപാട് മാറി. എങ്കിലും ഇപ്പോഴും സുന്ദരി തന്നെ. ആ കണ്ണുകള്‍..

ആ കണ്ണുകളെ പ്രണയിക്കാത്ത യുവാക്കളില്ലായിരുന്നു ഒരു കാലത്ത്. മലയാള സിനിമാചരിത്രത്തിലെ തന്നെ വലിയ ഹിറ്റുകളിലൊന്നായി മാറി “ആരാമത്തിലെ പൂക്കള്‍”. അതിലൂടെ യുവതലമുറയെ മുഴുവന്‍ തന്നെ പ്രണയിപ്പിച്ചു അഞ്ജന എന്ന നടി. ആ വര്‍ഷത്തെ മികച്ച നടിക്കുള്ള സംസ്ഥാന അവാര്‍‌ഡും അവള്‍ സ്വന്തമാക്കി.

ഞങ്ങളുടെ മാസികയുടെ ഓണപ്പതിപ്പിന് അഞ്ജനയെ ഇന്റര്‍വ്യൂ ചെയ്യാന്‍ ഞാനാണ് പോയത്. രണ്ട് വര്‍ഷം മുമ്പ് കലാതിലകപട്ടം നഷ്ടപ്പെട്ട കാര്യം ഞാന്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു. അപ്പോഴും അഞ്ജന ചിരിച്ചതേയുള്ളു.

അന്ന് ഞാന്‍ കലാതിലകം ആയില്ലെങ്കിലും എനിക്കും അത്ര തന്നെ വാര്‍ത്താപ്രാധാന്യം താങ്കളുടെ പത്രം നല്‍കിയല്ലൊ.. ഒരുപക്ഷെ ആ വാര്‍ത്തകളില്‍ നിന്നാവാം എനിക്ക് സിനിമയില്‍ ചാന്‍‌സ് കിട്ടിയതും അവാര്‍‌ഡ് കിട്ടിയതും. ജയിക്കുമ്പോളും തോല്‍‌ക്കുമ്പോളും ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്കൊരു വാര്‍ത്തയാണല്ലോ.. അഞ്ജന ചിരിച്ചു..

“എന്താ അവിടെ ഒരു ബഹളം?”

“സാറിവിടെങ്ങും ഇല്ലാരുന്നോ? അവിടെ ദേ അപ്പീലിന്റെ പ്രശ്നമാണ്”

“എന്ത് പ്രശ്നം?”

“നടി അഞ്ജനാ മേനോന്‍ മകള്‍ക്ക് വേണ്ടി അപ്പീല്‍ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. ഫലം വന്നപ്പോള്‍ ആ കുട്ടിക്ക് മൂന്നാം സ്ഥാനമാണ്. വിധികര്‍ത്താക്കളെ ചീത്ത പറയുകയാണവര്‍”

ഞാന്‍ അങ്ങോട്ടേക്ക് നടന്നു. അഞ്ജനയുടെ ശബ്‌ദം എന്റെ കാതിലുമെത്തി - “..ന്യായമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. എന്റെ മകളുടെ പ്രകടനമായിരുന്നു നല്ലതെന്ന് അവള്‍ക്ക് കിട്ടിയ കൈയ്യടികള്‍ തന്നെ തെളിവ്. ജഡ്‌ജസ് എന്ന് പറയുന്ന അവരൊക്കെ എന്തറിഞ്ഞിട്ടാണ്? ആരുടെയെങ്കിലും കൈയ്യില്‍ നിന്ന് കാശും വാങ്ങി എന്റെ മകളെ തോല്‍‌പിക്കാനാണ് ഇവരുടെ ശ്രമം. ഞാന്‍ അതിനു സമ്മതിക്കില്ല..”

മൊബൈലില്‍ ഓഫീസില്‍ നിന്ന് കോള്‍ വന്നത് കൊണ്ട് കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. തിരക്കില്‍ നിന്നും മാറി ഞാന്‍ കോള്‍ അറ്റന്റ് ചെയ്തു. ഈ വര്‍ഷം “ന്യൂസ്‌മേക്കര്‍ ഓഫ് ദ ഇയര്‍” ചടങ്ങിന് ഒരു സൂപ്പര്‍ സ്റ്റാറിനെ കൊണ്ട് വരുന്ന കാര്യം പറയാനാണ് വിളിച്ചത്. ആരാമത്തിലെ പൂക്കളിലെ നായകന്‍ (അന്ന് പുതുമുഖം!) മനോജ് കുമാറിനെയാണ് വിളിക്കാനുദ്ദേശിക്കുന്നത്. ഞാന്‍ സംസാരിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞ് ഫോണ്‍ വെച്ചു.

എന്റെ അടുത്തു കൂടെ അഞ്ജനാ മേനോന്‍ മകളേയും വിളിച്ച് ഇറങ്ങി പോയി. മാധ്യമ സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഇനിയും ചോദിക്കാന്‍ ബാക്കിയുള്ള ചോദ്യങ്ങളുമായി പിന്നാലെയും. അവര്‍ പോയ ശേഷം എന്റെ റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ അടുത്തെത്തി. ഇന്നത്തേക്കായല്ലോ എന്ന എന്റെ മുന വെച്ച ചോദ്യത്തിന് നിറഞ്ഞ ചിരിയായിരുന്നു അവന്റെ മറുപടി. മാത്രമല്ല ഒരു കമന്റും - മോള്‍ക്ക് വിവരമുണ്ട്, ആ കൊച്ച് പറയുന്നുണ്ടാരുന്നു അപ്പീലൊന്നും വേണ്ടാന്ന്. പക്ഷെ അമ്മ കേള്‍ക്കണ്ടേ? അതെങ്ങനാ സിനിമാനടി അല്ലേ.. മോള്‍ക്ക് സമ്മാനം കിട്ടാത്തത് ക്ഷീണമായിരിക്കും.. ഇതൊക്കെ എവിടുന്ന് പൊട്ടി വീണോ ആവോ..”

ഇന്നത്തെ ന്യൂസ് മേക്കര്‍ അഞ്ജനാ മേനോന്‍ തന്നെ, ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു. പണ്ട് അവള്‍ വാര്‍ത്തയായിരുന്നു. ഇന്നവള്‍ വാര്‍ത്ത സൃഷ്ടിച്ചവളും..

ഡ്രാക്കുള

ഡി.സി. ബുക്‍സിന്റെ വിശ്വസാഹിത്യ താരാവലി വാങ്ങുകയുണ്ടായി. 12 പുസ്‌തകങ്ങളിലായി 100 ക്ലാസിക്കുകള്‍. അതിലെ പത്താം നമ്പര്‍ പുസ്‌തകത്തിലാണ് ബ്രാം സ്‌റ്റോക്കറുടെ ഡ്രാക്കുളയെ പരിചയപ്പെട്ടത്.

എന്ത് കൊണ്ട് ആദ്യം പത്താമത്തെ പുസ്‌തകമെടുത്തു എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ഉത്തരം ഒന്നേയുള്ളൂ - ഈ വാല്യത്തിലെ ആദ്യത്തെ കഥ. അത് ഡ്രാക്കുളയൊന്നുമല്ല, “ചുവപ്പില്‍ ഒരു പഠനം” അഥവാ A Study in Scarlet. ഈ പേര് കേട്ടവരുണ്ടെങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ അവരുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി വന്നിരിക്കും. ഇനി അഥവാ കേട്ടിട്ടില്ല എങ്കില്‍ അറിഞ്ഞുകൊള്ളൂ, അതാണ് ഷെര്‍ലക്ക് ഹോംസ് എന്ന കഥാപാത്രത്തിനെ ലോകത്തിന് പരിചയപ്പെടുത്തിയ കൃതി. ഷെര്‍ലക്ക് ഹോംസ് കൃതികളെ പിന്നീടൊരു പോസ്റ്റില്‍ കൊണ്ടുവരാം (ശ്രമിക്കാം!). തല്‍ക്കാലം നമുക്ക് ഡ്രാക്കുളയിലേക്ക് തിരിച്ചു വരാം.

ഡ്രാക്കുളയ്ക്ക് ഒരു ആമുഖത്തിന്റെ ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഒരുപക്ഷെ ഡ്രാക്കുളയുടെ കഥ അറിയാത്തവര്‍ ചുരുക്കമായിരിക്കും. അതൊക്കെ കൊണ്ടാണല്ലോ അതൊരു “ക്ലാസിക്” എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. ഹൊറര്‍ (ഇതിന് പറ്റിയ ഇതേ ശക്തിയുള്ള, ഒരു മലയാളം വാക്ക് കണ്ടെത്തേണ്ടിയിരിക്കുന്നു!) വിഭാഗത്തില്‍ പെടുത്താവുന്ന നോവല്‍. 1897-ല്‍ ആദ്യം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. അന്നു മുതല്‍ ഇങ്ങോട്ട് കോടിക്കണക്കിന് വായനക്കാരെ ഭയപ്പെടുത്തി ഡ്രാക്കുള പ്രഭു വിലസുന്നു. കഥയേയും വിവര്‍ത്തനത്തേയും പറ്റി പറയാനല്ല ഈ പോസ്റ്റ്. എനിക്ക് വളരെയധികം ഈ നോവല്‍ ഇഷ്‌ടപ്പെട്ടു. അതിനുള്ള കാരണങ്ങള്‍ പങ്കു വെയ്ക്കുക മാത്രമാണ് എന്റെ ഉദ്ദേശ്യം.

ഹൊറര്‍ - കഥയായാലും, സിനിമയായാലും ഈ വിഭാഗത്തിന് ഒരു കുഴപ്പമുണ്ട്. വായനക്കാരനെ/പ്രേക്ഷകനെ ഭയപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ് ഈ വിഭാഗത്തിലുള്ള കൃതികളുടെ കടമ. എന്നാല്‍ ഏറിയ പങ്ക് ആളുകളും ഒന്നുങ്കില്‍ ഇവയൊന്നും കണ്ടും വായിച്ചും പേടിക്കാറില്ല. ഇനി അഥവാ പേടിച്ചാല്‍ തന്നെ തുറന്ന് സമ്മതിക്കുകയുമില്ല. രണ്ടായാലും അത് കൃതിയുടെ വിജയത്തെ ബാധിക്കും. എന്നെ പേടിപ്പിക്കുന്നതില്‍ ഡ്രാക്കുള വിജയിച്ചു എന്നതാണ് ഈ നോവല്‍ ഇഷ്ടപ്പെടാനുള്ള പ്രധാന കാരണം.

ഡ്രാക്കുള വായിക്കാനൊരുങ്ങുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസില്‍ ആദ്യം ഉണ്ടായ ചിന്ത ഇതാണ് - ഒരു പുസ്‌തകം വായിച്ചാലൊക്കെ പേടി വരുമോ? വരും! നല്ല പോലെ പേടി വരും.. രാത്രി കുറച്ചധികം വൈകി ഇരുന്നാണ് ഞാന്‍ വായിച്ചത്. വളരെ രസകരമായി എഴുതിയിരുന്നത് കൊണ്ട് വായിച്ച് സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല എന്ന് പറയുന്നതാണ് ശരി. അന്തരീക്ഷത്തിന് സ്‌പെഷ്യല്‍ ഇഫ‌ക്‍ട്സ് കൊടുത്ത് അയലത്തെ പട്ടി ഇടയ്‌ക്കിടെ മോങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുറേ വായിച്ച ശേഷം അന്നത്തെ വായന മതിയാക്കി. അപ്പുറത്തെ മുറിയിലെ മേശപ്പുറത്താണ് വെള്ളം വെച്ചിരുന്നത്. ആ മുറിയില്‍ നല്ല ഇരുട്ടും. വെള്ളം കുടിക്കുന്ന കാര്യമോര്‍ത്തപ്പോള്‍ തന്നെ ഒന്ന് ഞെട്ടി. അപ്പോഴാണ് പേടി എന്താണെന്ന് മനസിലായത്. ഒറ്റയടിക്ക് അവിടെയെത്തി, വെള്ളം കുടിച്ചെന്ന് വരുത്തി തിരിച്ച് മുറിയിലെത്തി. അപ്പോള്‍ അടുത്ത പ്രശ്നം. ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്‌ത് കട്ടില്‍ വരെ എത്താന്‍ ഭയം! ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തു രണ്ട് ചാട്ടത്തിന് കട്ടിലില്‍ കയറി, പുതച്ച് മൂടി, പ്രത്യേകിച്ച് കഴുത്തിന്റെ ഭാഗം ;-) നല്ല ചൂടുണ്ടായിരുന്നു. കാര്യമാക്കിയില്ല. ഈശ്വരനെ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച് കിടന്നു. എപ്പഴോ ഉറങ്ങി.

പിന്നീട് പകല്‍ ബാക്കി വായിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും രാത്രി വൈകി ഇരുന്ന് വായിക്കുന്ന ആ ത്രില്‍ കിട്ടിയില്ല. പകല്‍ വായന മതിയാക്കി, രാത്രിയിലാണ് ഞാന്‍ വായിച്ചു തീര്‍ത്തത്. ആദ്യ ഭാഗത്തിന്റെ അത്ര പേടി അവസാനത്തോട് അടുത്തപ്പോള്‍ ഏതായാലും ഉണ്ടായില്ല.

എന്നെ ആകര്‍ഷിച്ച മറ്റൊരു കാര്യം എഴുത്തിന്റെ ശൈലിയാണ്. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ഡയറി, കത്തിടപാടുകള്‍ എന്നിവയിലൂടെയാണ് കഥ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. അതിനാല്‍ തന്നെ പലപ്പോഴും കഥാപാത്രങ്ങളില്‍ ഒരാളായി, അവര്‍ക്കൊപ്പം ഞാനുമുണ്ട് എന്ന് തോന്നലുണ്ടായി. പേടിയൊക്കെ വരാന്‍ അതും കാരണമാകാം. ഈ ശൈലി കൊണ്ടുള്ള മറ്റൊരു കാര്യം, ഡ്രാക്കുളയുടെ ശക്തി നേരിട്ട് കാണിക്കുന്ന ഭാഗങ്ങള്‍ ചുരുക്കമാണെങ്കിലും മറ്റുള്ളവരുടെ വിവരണങ്ങളില്‍ നിന്നും മനോഹരമായി അത് വരച്ചിടുന്നുണ്ട്. ഉദാഹരണമായി ലണ്ടനിലെത്തുന്ന കപ്പലിന്റെ ക്യാപ്‌റ്റന്റെ അനുഭവങ്ങള്‍.

മറ്റൊരു പ്രധാനകാര്യം, കഥയുടെ പോക്ക്. നല്ല വേഗത്തിലാണ് കഥ പറഞ്ഞ് പോകുന്നത്. വായിച്ചു തുടങ്ങിയാല്‍ തീരാതെ നിര്‍ത്തുക പ്രയാസം. ഒരു ഭാഗം കൂടി വായിക്കാം, എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കും. രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായി തിരിച്ചാല്‍, മുന്നോട്ട് പോകുന്തോറും കൂടുതല്‍ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതാണ് ആദ്യ ഭാഗം. എന്നാല്‍ രണ്ടാം ഭാഗത്തില്‍ ഭയത്തെക്കാളേറെ ഉദ്വേഗം ജനിപ്പിക്കുന്നു “ഡ്രാക്കുള”. വായിച്ചു തീരുമ്പോള്‍ ഒരുപക്ഷെ ഇത്രയും എളുപ്പം തീര്‍ന്നോ എന്നൊരു ദുഃഖവും തോന്നും!

ആകെ പറയാന്‍ ഒരു പോരായ്‌മ തോന്നിയത് ഇതാണ് - പെട്ടെന്ന് തീര്‍ന്നു പോയത് പോലെ തോന്നി. പിന്നെ അവസാനം ഒരു ഭയങ്കരന്‍ പോരാട്ടം പ്രതീക്ഷിച്ചെങ്കിലും അതുമുണ്ടായില്ല..! ഒരുപക്ഷെ രസിച്ച് വായിച്ച് വന്നത് കൊണ്ടാവും..

ഏതായാലും ഇനിയും വായിക്കാത്തവരുണ്ടെങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും ഒരു കൈ നോക്കുക. നിങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടിയാണ് കഥയെ പറ്റി യാതൊന്നും പറയാതെ ഞാനിങ്ങനെ ഒരു കുറിപ്പിട്ടത്.

പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കുക - കഴിവതും പാതിരാത്രിയില്‍ വായിക്കുക, അതും ഒറ്റയ്ക്ക്! വല്ലപ്പോഴും ഒന്ന് പേടിക്കുന്നത് നല്ലതാണെന്നേ.. :)

മുഖപുസ്‌തകത്തില്‍ ഒരു പ്രണയം

ചില നേരത്തെ ഈ ഇന്റര്‍നെറ്റിന്റെ പോക്ക്.. ചൊറിഞ്ഞ് വന്നു നകുലിന്. www.facebook.com എന്ന് കൊടുത്തിട്ട് എത്ര നേരമായി?? ഇപ്പോഴും ലോഡിങ്ങ് എന്ന് എഴുതി കാണിച്ച് നില്‍ക്കുന്നു. ക്ഷമ കെട്ട നകുല്‍ ബ്രൌസര്‍ ക്ലോസ് ചെയ്ത ശേഷം ഒന്നു കൂടി ഓപ്പണ്‍ ചെയ്തു. ഏതായാലും ഇത്തവണ ഫലിച്ചു. നിമിഷങ്ങള്‍ കൊണ്ട് പേജ് ലോഡ് ആയി വന്നു. ആകാംഷയോടെ നകുല്‍ നോക്കി, ഇല്ല. കാര്യമായി ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല. പുതിയതായി ഒരു നോട്ടിഫിക്കേഷനോ ഫ്രണ്ട്സ് റിക്വസ്റ്റോ വന്നിട്ടില്ല. അതെങ്ങനാ, ലോഗ് ഓഫ് ചെയ്തിട്ട് ഒരു മണിക്കൂര്‍ കൂടെയായിട്ടില്ലല്ലോ..

എന്ന് മുതലാണ് ഫേസ്‌ബുക്ക് ഉപയോഗം തുടങ്ങിയതെന്ന് ഓര്‍മ്മയില്ല. പ്രഫഷനല്‍ കോഴ്‌സിന് ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ കിട്ടിയ ലാപ്‌ടോപ് ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി. ജോലിയും ശമ്പളവും ഇന്റര്‍‌നെറ്റിനേയും കൂടെ കൂട്ടി. ഇപ്പോള്‍ വന്ന് വന്ന് അതില്ലാതെ ജീവിക്കാന്‍ വയ്യ എന്നായി. ഓഫീസില്‍ നിന്ന് എത്തിയാല്‍ ഇത് തന്നെ പണി. ഓഫീസ് ഇല്ലെങ്കിലും ഇത് തന്നെ പണി. ഒറ്റയ്ക്ക് താമസമായത് കൊണ്ട് പരാതി പറയാനും കുറ്റം പറയാനും ആരുമില്ലതാനും.

നകുല്‍ ഫ്രണ്ട്സ് അപ്‌ഡേറ്റ്‌സ് ഒന്നൊന്നായി നോക്കാന്‍ തുടങ്ങി. സ്ഥിരം സാധനങ്ങള്‍ തന്നെ - Analyse your Personality, How evil are you?, സിറ്റി‌വില്ലില്‍ പുതിയതെന്തോ നേടിയ കൂട്ടുകാരന്‍ . കൂട്ടത്തില്‍ ഗംഗയുടെ ഒരു അപ്‌ഡേറ്റും. ഗംഗ “ലൈഫ്‌ബോക്‍സ്” തുറന്നു. കിട്ടിയത് - Engagement.

ഗംഗയെ നകുല്‍ ഇത് വരെ കണ്ടിട്ടില്ല. ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ കസിന്‍ ആണ്. ഒരിക്കല്‍ അവന്‍ My Top Fan എന്ന ആപ്ലിക്കേഷന്‍ ഉപയോഗിച്ചപ്പോള്‍ നകുലായിരുന്നു ഒന്നാമന്‍.  അതിന് അവനൊരു “ലൈക്കും” കമന്റും കൊടുത്തു. അതിന് മറുപടിയെന്നോണമാണ് ഗംഗ ആദ്യം തന്നോട് സംസാരിക്കുന്നത്. സംസാരിക്കുന്നത് എന്ന് വെച്ചാല്‍, നേരിട്ടല്ല, ആ കമന്റിന് ഒരു മറുപടി. പിന്നെ പിന്നെ സുഹൃത്ത് എന്ത് പോസ്റ്റിട്ടാലും നകുലും ഗംഗയും അതില്‍ കമന്റ് ഇട്ട് അടി കൂടിയിരുന്നു. ചുരുക്കത്തില്‍ അവര്‍ വലിയ ഒരു “കമന്റടി” തന്നെ നടത്തി! അങ്ങനെ അടി കൂടി അവര്‍ സുഹൃത്തുക്കളായി. പക്ഷെ ഏതൊരു ഓണ്‍‌ലൈന്‍ സൌഹൃദത്തിനും ഉള്ള വിധി അവരുടെ സൌഹൃദത്തിലും ഉണ്ടായിരുന്നു - ഓണ്‍ലൈന്‍ ആയാല്‍ മാത്രമല്ലെ സൌഹൃദം നിലനില്‍ക്കുകയുള്ളു. എന്തൊക്കെയോ തിരക്കുകളുമായി ഗംഗ കുറച്ച് നാള്‍ ഫേസ്‌ബുക്കില്‍ നിന്നും മാറി നിന്നപ്പോള്‍ ആ സൌഹൃദവും ഏതാണ്ട് അവസാനിച്ചു.

"Engagement ayit nammale onnum ariyichillallo.." എന്ന് നകുല്‍ ഒരു കമന്റിട്ടു ഗംഗ‌യ്ക്ക്. ഒരു തമാശ. വേറെ പണി ഒന്നും ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ചെയ്‌തു എന്ന് പറയുന്നതാവും കൂടുതല്‍ ശരി. പ്രത്യേകിച്ച് പണി ഒന്നുമില്ലാത്തത് കൊണ്ട് നകുല്‍ ഡിന്നര്‍ കഴിക്കാന്‍ പോയി.

തിരിച്ച് വരുമ്പോള്‍ രണ്ട് നോട്ടിഫിക്കേഷന്‍സ്. നകുലിന് സന്തോഷമായി. രണ്ടും ഗംഗയുടെ വകയായിരുന്നു. Engagement കമന്റിന് "samayam avumbol ariyicholam" എന്ന് മറുപടി. പിന്നെ ഒരു മെസേജും - "nee jeevanode okke thanne und alle? entha vishesham?" നകുല്‍ അതിന് മറുപടി നല്‍കി. ഗംഗ ഓണ്‍‌ലൈന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. രണ്ട് പേരും കുറച്ച് നേരം മെസേജുകള്‍ കൈമാറി. ഇത്രയൊക്കെ ഫേസ്‌ബുക്ക് ഉപയോഗിച്ചിട്ടും നകുല്‍ അതിന്റെ ചാറ്റ് ഉപയോഗിക്കാന്‍ മടിയായിരുന്നു.


അടുത്ത ദിവസം സ്ഥിരം പരിപാടികള്‍ എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍ ഗംഗയുടെ മറ്റൊരു അപ്‌ഡേറ്റ് കണ്ടു. ഇത്തവണയും ലൈഫ്‌ബോക്‍സ്” തുറന്നു ഗംഗ. കിട്ടിയതോ? Marriage!

നകുലിന് ഒരുപാട് സന്തോഷമായി. ഉടനെ കൊടുത്തു ഒരു കമന്റ് - "innale engagement. inn kalyanam. ellam valare pettennanallo." താമസിയാതെ ഗംഗയുടെ കമന്റ് തിരികെ വന്നു - "enth cheyyanada.. ellam angane sambhavichu poyi" അന്നും കുറെ മെസേജുകള്‍ തമ്മില്‍ കൈമാറിയ ശേഷമാണ് അവര്‍ ഉറങ്ങിയത്.


രണ്ട് ദിവസങ്ങള്‍ നകുലിനും ഗംഗ‌യ്ക്കും സാധരണ പോലെ കടന്നു പോയി. രണ്ടാം ദിവസം നകുല്‍ തന്റെ പ്രൊ‌ഫൈല്‍ പിക്‍ചര്‍ ഒന്ന് മാറ്റി. അന്ന് രാത്രി കൃത്യമായി ഗംഗയുടെ മെസേജ് എത്തി. പടം കൊള്ളില്ല. ഉടനെ മാറ്റണം എന്നായിരുന്നു ആവശ്യം. നകുല്‍ രണ്ട് തവണ പടം മാറ്റി. പക്ഷെ രണ്ട് തവണയും ഗംഗയ്‌ക്ക് ഇഷ്‌ടപെട്ടില്ല. ഒടുവില്‍ തന്റെ ആല്‍ബത്തില്‍ നിന്നും ഒരു പടം തിരഞ്ഞെടുത്ത് തരാന്‍ നകുല്‍ ഗംഗയോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഗംഗയുടെ ഇഷ്‌ടത്തിനുള്ള പടം താന്‍ എന്തിന് ഇടണം എന്ന് നകുല്‍ ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിച്ചില്ല. എന്നാല്‍ ഗംഗ പറയുന്ന പടം ഏതായാലും താന്‍ ഇടുമെന്ന് അവന്‍ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു.

ഗംഗ പടം കൊണ്ട് വന്നു. നകുലിന് ഇഷ്‌ടപ്പെട്ട പടം തന്നെയായിരുന്നു അത്. എന്നാല്‍ കുറച്ച് പഴയതായിരുന്നു. "padam kollam. pakshe kurach pazhayatha. ente ippozhathe appearance-nu match alla." എന്ന് നകുല്‍ ഒരു മെസേജ് അയച്ചു. അതിനുള്ള ഗംഗയുടെ മറുപടി നകുലിന് ഇഷ്‌ടപ്പെട്ടു - "penn kananonnumallalo profile pic idunnath? ith mathi. you look good in this. i like it." നകുല്‍ തിരിച്ചും കൊടുത്തു ഒരു മെസേജ് - "ok. ith mathi. ellam ninte ishtam pole.. :P"


ആഴ്‌ചകള്‍ കടന്നു പോയി. നകുലിന് ഗംഗയോട് ശരിക്കും ഇഷ്‌ടം തോന്നി. എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒന്ന് പറയണം. എങ്ങനെ പറയും എന്ന് സംശയിച്ച് നിന്നപ്പോള്‍ വീണ്ടും “ലൈഫ്‌ബോക്‍സ്” അവന്റെ രക്ഷയ്‌ക്കെത്തി. ഗംഗ ലൈഫ്‌ബോക്‍സ് തുറന്നപ്പോള്‍ കിട്ടിയത് - Love Letter. അന്ന് രാത്രി നകുല്‍ ഗംഗയ്‌ക്ക് മെസേജ് ചെയ്‌തു - "ninak love letter kittiyo?" അവളുടെ മറുപടി "illalo. entha nee tharumo?" നകുല്‍ തിരിച്ചടിച്ചു - "njan thannal vangumo?" അവളുടെ മറുപടി അവനെ ഒരുപാട് സന്തോഷിപ്പിച്ചു - "pinnentha? eppo vangi enn chothichal pore?" അങ്ങനെ അവനൊരു Love Letter എഴുതി. അവള്‍ക്കത് ഇഷ്‌ടപ്പെടുകയും ചെയ്‌തു.


കുറച്ച് നാള്‍ കൂടെ കടന്നു പോയി. ഫേസ്‌ബുക്കില്‍ നിന്നും അവര്‍ ഫോണിലേക്ക് കൂടു മാറിയിരുന്നു. ഗംഗ ചോദിച്ചു, “എന്നാണ് നമ്മള്‍ ഒന്ന് കാണുന്നത്?”
“ജൂണ്‍ 12-ന്”, നകുല്‍ പറഞ്ഞു.
“അതെന്താ ജൂണ്‍ 12?”
“When will you meet your lover-ല്‍ എനിക്ക് കിട്ടിയ ഡേറ്റ് ആണ് ജൂണ്‍ 12”
“Oh my god! എനിക്കും അതേ ഡേറ്റ് തന്നെയാ കിട്ടിയത്”

അന്ന് ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്യുമ്പോള്‍ നകുലിന് എന്തെന്നില്ലാത്ത ആഹ്ലാദമായിരുന്നു. തനിക്ക് ചേര്‍ന്ന ഒരാളെ തന്നെ ഫേസ്‌ബുക്ക് തന്നല്ലോ.. അവന്‍ ലോഗ്-ഇന്‍ ചെയ്തു. ഗംഗയുടെ സ്റ്റാറ്റസ് മെസേജ് ഏതോ ഫിലോസഫി ഡയലോഗ് ആയിരുന്നു. അവന് അതിന്റെ അര്‍ത്ഥം മനസിലായില്ല എങ്കിലും ആ പോസ്റ്റിന് ഒരു “ലൈക്ക്” കൊടുക്കാന്‍ അവന് രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല.

ഞാന്‍ എന്ന ഫുട്ബോളര്‍

എവിടെ നോക്കിയാലും ഇപ്പോള്‍ ഫുട്‌ബോള്‍ ആണ് ചര്‍ച്ചാവിഷയം. ഒന്നും ഒന്നിലധികം ടീമുകളേയും സപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്ത് പ്രിയപ്പെട്ട ടീം ജയിക്കുമ്പോള്‍ ആവേശത്തോടെ ജയ് വിളിക്കുകയും തോല്‍ക്കുമ്പോള്‍ അരശുമ്മൂട്ടില്‍ അപ്പുക്കുട്ടനെ പോലെ “കാവിലെ പാട്ട് മത്സരത്തിന് എടുത്തോളാമെന്ന്” വെല്ലുവിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സമയം. ചുറ്റും കാണുന്ന ആവേശവും ആരവവും എന്നെ സംശയിപ്പിക്കുന്നു - കളി നടക്കുന്നത് സൌത്ത് ആഫ്രിക്കയിലോ അതോ ഇങ്ങ് കേരളത്തിലോ? ഒന്നുറപ്പ്. ഈ ഒരു മാസം ഒന്നുങ്കില്‍ ലോകം സൌത്ത് ആഫ്രിക്കയിലാണ്, അല്ലെങ്കില്‍ സൌത്ത് ആഫ്രിക്ക ആണ് ലോകം!

അപ്പോ പറഞ്ഞ് വന്നത് ഫുട്‌ബോളിന്റെ കാര്യം. എല്ലാവരും ഫുട്‌ബോളിന്റെ പിറകെ ആണല്ലൊ. വഴിവക്കില്‍ പിള്ളേര് പോലും ഇപ്പോ ബാറ്റും സ്റ്റമ്പും മാറ്റി വെച്ച് ഇഷ്ടിക കൊണ്ട് ഗോള്‍‌പോസ്റ്റ് ഉണ്ടാക്കി ഫുട്ബോള്‍ കളി തുടങ്ങി. ഈ കളിയൊക്കെ കാണുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ചിരിയാണ് വരുന്നത്, എന്റെ അവസാന ഫുട്‌ബോള്‍ മത്സരം ഓര്‍ത്ത്..

8 വര്‍ഷം മുമ്പ്.. ഇത് പോലൊരു ലോകകപ്പ് കാലം. കൊറിയ-ജപ്പാന്‍. അന്ന് കളി നടന്നിരുന്നത് ഫുട്‌ബോള്‍ ഉപയോഗിച്ചായിരുന്നു, ജബുലാനിയൊന്നും ഇല്ല! വുവുസേല ഇല്ലെങ്കിലും ആരവങ്ങള്‍ ഇന്നത്തെ പോലെ തന്നെ ചെവി തുളയ്ക്കുന്നതായിരുന്നു.

ഞാന്‍ പ്ലസ് വണ്ണിന് പാലക്കാട് കേന്ദ്രിയ വിദ്യാലയത്തില്‍ ചേര്‍ന്ന സമയം. ചേര്‍ന്ന മൂന്നാം ദിവസം PT കിട്ടി - 2 മണിക്കൂര്‍! എന്നെ സംബന്ധിച്ച് അതൊക്കെ ഒരത്ഭുതം ആയിരുന്നു. അതിനു മുമ്പ് വരെ അര മണിക്കൂര്‍ ഉള്ള ഒരു പിരീഡ്, അതും സാറ് കനിഞ്ഞാല്‍ മാത്രം കളിക്കാന്‍ പോകാം എന്ന അവസ്ഥയില്‍ നിന്നും രണ്ട് മണിക്കൂര്‍ കളിക്കാന്‍ മാത്രം എന്ന നില..

കണ്ടാല്‍ അല്പം കടുപ്പക്കാരന്‍ എന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു സാറ് വന്നു. കുട്ടികള്‍ എല്ലാവരും വരി വരി ആയി നില്‍ക്കുന്നു.

Dear Children, I'm Veera, your Chief Physical Education Instructor. തമിഴ് കലര്‍ന്ന ഇംഗ്ലീഷില്‍ വീര സാറിന്റെ ഒരു കിടിലന്‍ പ്രസംഗം. സംഗതി ഇതാണ്. KVയില്‍ ക്രിക്കറ്റ്, ഫുട്ബോള്‍, ബാസ്കറ്റ്‌ബോള്‍, വോളി‌ബോള്‍ തുടങ്ങി സകല കളികള്‍ക്കും ടീം ഉണ്ട്. നിങ്ങള്‍ക്കും അതില്‍ ഒരംഗമാവാം. ഇപ്പോള്‍ ചെയ്യേണ്ടത്, എല്ലാവരും അവരവര്‍ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു കളി തിരഞ്ഞെടുക്കുക. നിങ്ങള്‍ക്ക് അതില്‍ പരിശീലനം നല്‍കി ഒരു നല്ല കളിക്കാരനാക്കി വാര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ ഞങ്ങളാല്‍ കഴിയുന്നത് ചെയ്യും. സ്കൂളിനോട് ചേര്‍ന്ന് ഒരു ബാസ്ക്കറ്റ്ബോള്‍ കോര്‍ട്ടും വോളീബോള്‍ കോര്‍ട്ടുമുണ്ട്. അതിനപ്പുറം ചെറിയ ഗ്രൌണ്ട്. അതിനപ്പുറം വലിയ ഗ്രൌണ്ട്. ചെറിയ ഗ്രൌണ്ടില്‍ ക്രിക്കറ്റ് പരിശീലനവും വലിയ ഗ്രൌണ്ടില്‍ ഫുട്ബോള്‍ പരിശീലനവും. തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന കളി അനുസരിച്ച് അതാത് കളിക്ക് അനുവദിച്ചിരിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് കുട്ടികള്‍ക്ക് പോകാം.

ഫുട്ബോള്‍ തലയ്ക്ക് പിടിച്ചിരുന്ന കാലമായത് കൊണ്ട് രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിക്കാതെ ഞാന്‍ നേരെ വലിയ ഗ്രൌണ്ട് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ക്രിക്കറ്റ് തിരഞ്ഞെടുത്ത എന്റെ ചില സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഇവന്‍ ഫുട്ബോള്‍ കളിക്കുമോ എന്ന ഞെട്ടലോടെ നോക്കി നിന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടില്ല എന്ന് നടിച്ചു. ശരിയാണ്. മെലിഞ്ഞുണങ്ങി, ഒരു കാറ്റടിച്ചാല്‍ പറന്ന് പോകുന്ന ഞാന്‍ എങ്ങനെ ഫുട്ബോള്‍ കളിക്കും? എന്ത് കൊണ്ട് കളിച്ചു കൂടാ? ഇത്തിരിപ്പോന്ന മൈക്കിള്‍ ഓവന്‍ എന്നൊരു ചെക്കന്‍ ഇംഗ്ലണ്ട് ടീമില്‍ ഉണ്ട്. അവനൊക്കെ വേള്‍ഡ് കപ്പ് കളിക്കാമെങ്കില്‍ എനിക്കെന്റെ സ്കൂളില്‍ ഫുട്ബോള്‍ കളിച്ചു കൂടെ? ഞാന്‍ ധൈര്യപൂര്‍വ്വം മുന്നോട്ട് വെച്ച കാല്‍ മുന്നോട്ട് തന്നെ എന്നുറപ്പിച്ച് വലിയ ഗ്രൌണ്ടിലേക്ക് എത്തിച്ചേര്‍ന്നു.

സമാധാനം. സയന്‍സ് ഗ്രൂപ്പിലുള്ള എന്റത്രയും സൈസ് ഉള്ള പയ്യന്മാര്‍ ഒക്കെ അവിടെ നില്‍പ്പുണ്ട്. ക്ലാസിലെ പൊക്കക്കാരും, ജിമ്മന്മാരും ഉണ്ട്. പ്രശ്നമില്ല. സാറെത്തി. കുറച്ച് നേരം കളിയെ പറ്റിയൊക്കെ സംസാരിച്ചു. ചില എക്സര്‍സൈസ് ഒക്കെ ചെയ്യിച്ചു. മുക്കാല്‍ മണിക്കൂര്‍ ഉണ്ടാവും ഈ വ്യായാമം എന്ന സംഗതി! വാം അപ്പ് എന്നറിയപ്പെടുന്നു.

ഒരു മാസത്തോളം ഇങ്ങനെ കടന്നു പോയി. 2 മണിക്കൂര്‍ ഉള്ള പീരിയഡ്. മുക്കാല്‍ മണിക്കൂര്‍ വ്യായാമം, സോറി, വാം അപ്പ്. അര മണിക്കൂര്‍ സാറിന്റെ കത്തി. കുട്ടികള്‍ ഗ്രൌണ്ടില്‍ വട്ടം കൂടി ഇരിക്കും, സാര്‍ അവിടെ നിന്ന് സംസാരിക്കും. സാറിന്റെ കൈയ്യില്‍ ഒരു ഫുട്ബോള്‍ കാണും. അതിങ്ങനെ കറക്കിയും തിരിച്ചും മറിച്ചുമൊക്കെയാണ് പുള്ളിക്കാരന്റെ ക്ലാസ്. ഇടയ്ക്ക് പന്ത് പുള്ളിയുടെ കൈയ്യില്‍ നിന്ന് ചാടി നമ്മുടെ അടുത്ത് വരും. അതിലൊന്ന് തൊടാന്‍ അങ്ങനെയൊക്കെയേ പറ്റൂ..! പിന്നെ കുട്ടികളെ രണ്ട് ഗ്രൂപ്പ് ആയി തിരിക്കുന്നു. ഒരു കൂട്ടര്‍ ഗ്രൌണ്ടിന്റെ ഒരറ്റത്തും മറ്റുള്ളവര്‍ ഇങ്ങേയറ്റത്തും നില്‍ക്കുന്നു. ഒരു പ്രത്യേക രീതിയില്‍ ഉള്ള ഓട്ടമാണ് പിന്നെ. പന്ത് നമ്മുടെ കാലില്‍ ഉണ്ടെന്ന് സങ്കല്‍പിക്കുക. എന്നിട്ട് അതുമായി മുന്നേറുക. ഇടയ്‌ക്ക് വെച്ച രണ്ട് കൂട്ടരും നേര്‍ക്ക് നേര്‍ വരും, അപ്പോള്‍ വെട്ടിയൊഴിഞ്ഞ് പോവുക. ഈ ടൈപ്പ് കലാപരിപാടികളും നടന്നു.

വീര സാറിന്റെ ആദ്യ ദിവസത്തെ ഡയലോഗിനെ ഞാന്‍ വെറുത്തു തുടങ്ങി. പരിശീലനം നല്‍കി നല്ല കളിക്കാരനാക്കും പോലും.. ഫുട്ബോള്‍ ഇത് വരെ ഒന്ന് തട്ടാന്‍ പറ്റിയിട്ടില്ല. പഴയ സ്കൂളിലെ ഫുട്ബോള്‍ എത്ര രസമായിരുന്നു.. ഒരു ബോളും അതിന്റെ പിറകേ ഒരു പത്തിരുപത് പിള്ളേരും (ഗോളി അടക്കം ഗോളടിക്കാന്‍ ഓടി വരും!). ഇവിടെ പന്ത് കാല് കൊണ്ട് പോയിട്ട് കൈ കൊണ്ട് പോലും ഒന്ന് തൊടാന്‍ പറ്റുന്നില്ല.. ഇതോ ട്രെയിനിങ്ങ്?

പക്ഷെ രണ്ടാം മാസം കഥ മാറി. ഫുട്ബോള്‍ കളി തുടങ്ങിയില്ല.. എന്നാല്‍ പാസ് ചെയ്യുക, പന്തുമായി ഒരറ്റം മുതല്‍ മറ്റേയറ്റം വരെ ഓടുക തുടങ്ങിയ കലാപരിപാടികള്‍ അരങ്ങേറാന്‍ തുടങ്ങി. പത്ത് കുട്ടികളെ വരി വരിയായി നിര്‍ത്തുന്നു. ഒരറ്റത്ത് നിന്നും നമ്മള്‍ പന്തുമായി ഓരോരുത്തരുടെയും ഇടയിലൂടെ പോകണം. ഏതാണ്ട് S ആകൃതിയിലുള്ള ഓട്ടം! അങ്ങനെ ഓടുന്നതിനിടയില്‍ ഒരു തവണ ഞാന്‍ തെന്നി താഴെ വീണു. ഓടിയെത്തിയ സാറും കുറച്ച് കൂട്ടുകാരും കൂടെ എന്നെ പൊക്കിയെടുത്ത് വിശ്രമ സ്ഥലമായ മാവിന്റെ ചുവട്ടില്‍ കൊണ്ടിരുത്തി. ഇതൊക്കെ കളിയുടെ ഒരു ഭാഗമാണെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് സാര്‍ എന്നോട് കുറച്ച് നേരം വിശ്രമിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. കൂട്ടുകാരില്‍ ചിലരാകട്ടെ, വെള്ളമൊക്കെയായി വന്ന് ഒരു വി.ഐ.പി ട്രീറ്റ്മെന്റും നല്‍കി..!

ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു. വേള്‍ഡ് കപ്പ് അങ്ങ് ബ്രസീലില്‍ എത്തി. ഇന്ത്യാക്കാര്‍ വീണ്ടും ക്രിക്കറ്റ് കളി തുടങ്ങി. ഞാന്‍ ഗ്രൌണ്ടില്‍ പന്ത് പാസ് ചെയ്തും, സാറിന്റെ ക്ലാസ് അഥവാ കത്തിയടി കേട്ടും സമയം കളഞ്ഞു. ഇതിനിടെ ഓരോ വിദ്യാര്‍ത്ഥിയും അവന് പ്രിയപ്പെട്ട പൊസിഷന്‍ ഏതെന്ന് പറയാന്‍ പറഞ്ഞു. എനിക്ക് മധ്യനിരയില്‍ കളിച്ചാല്‍ മതി എന്ന് ഞാന്‍ അറിയിച്ചു - ഓം ഡേവിഡ് ബെക്കാമായ നമഃ!സാറാവട്ടെ, ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലുള്ള ചില പുലികളെ കണ്ടെത്തുകയുണ്ടായി. മുന്നേറ്റ നിരയില്‍ പ്രാണേഷ്, മധ്യനിരയില്‍ ഭരത്, പ്രതിരോധത്തില്‍ ജിജേഷ് എന്നിവര്‍ സ്കൂള്‍ ടീമില്‍ സ്ഥിരസാന്നിധ്യമാകുമെന്ന് വിളിച്ചറിയിച്ച എന്റെ ക്ലാസ്‌മേറ്റ്സ്. കോമേഴ്‌സുകാരന്റെ മനസ്സും സയന്‍സ് ഗ്രൂപ്പിന്റെ തലയുമുള്ള ഗിരീഷ് എന്നൊരു സുഹൃത്തും വളരെ നന്നായി കളിച്ചവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു ഫുട്‌ബോള്‍ കളി എന്റെ വിദൂര സ്വപ്‌നങ്ങളില്‍ പോലും ഇല്ലാതിരുന്ന ആ സമയത്ത്, ചരിത്രപരമായ ആ PT പിരീഡ് സംജാതമായി. അന്നത്തെ പിരീഡ് തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ തന്നെ സാര്‍ കാതിനും മനസിനും കുളിരു പകരുന്ന ആ വാര്‍ത്ത പറഞ്ഞു. ഇന്ന് വാം അപ്പിനു ശേഷം നമ്മള്‍ രണ്ട് ടീമായി തിരിഞ്ഞ് 45 മിനിറ്റ് ദൈര്‍ഘ്യമുള്ള ഒരു മത്സരം നടത്തും. സാര്‍ ആയിരിക്കും റഫറി, കാര്‍ഡുകള്‍ ഉണ്ടാവും, അത് കൊണ്ട് പരുക്കന്‍ കളി വേണ്ടെന്ന് ഒരു മുന്നറിയിപ്പും!

വളരെ കാലത്തിനു ശേഷം വാം അപ്പ് ചെയ്യാന്‍ ഭയങ്കര താത്പ‌ര്യമായിരുന്നു. ഏകദേശം 40-45 മിനിറ്റ് നീണ്ടു നിന്ന വാം അപ്പിനു ശേഷം സാര്‍ എല്ലാരേം വിളിച്ച് ടീം പ്രഖ്യാപിച്ചു. പ്രാണേഷും ജിജേഷും ക്യാപ്‌റ്റന്മാര്‍. നേരത്തെ പറഞ്ഞ പുലികളേയും ഒരുവിധം നന്നായി കളിക്കുന്നവരേയും, ബാക്കിയുള്ള ഞങ്ങള്‍ കുറച്ച് പേരേയും വെച്ച് സാര്‍ ടീമുകള്‍ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. രണ്ട് ടീമും ഏകദേശം തുല്യര്‍. ആര്‍ക്കും ജയിക്കാം. ഒരു ടീം യൂണിഫോം ഷര്‍ട്ട് അഴിച്ച് വെക്കണം. അങ്ങനെയാണ് സ്വന്തം ടീം അംഗങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുക. ഞാന്‍ പ്രാണേഷിന്റെ ടീമിലായിരുന്നു. കിട്ടിയ സ്ഥാനം വലതു വിങ്ങറുടെ. സാര്‍ അത് പറഞ്ഞപ്പോള്‍.. മൈതാനത്തിന്റെ വലത് മൂലയിലൂടെ പറന്ന് കയറുന്ന ഞാന്‍.. എതിര്‍ ഗോള്‍മുഖത്ത് പരിഭ്രാന്തി പരത്തി പറന്നിറങ്ങുന്ന എന്റെ ക്രോസുകള്‍..

ബാലൂ.. പ്രാണേഷിന്റെ വിളി കേട്ടപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്നുണര്‍ന്നത്. എതിര്‍നിരയില്‍ നിനക്ക് തടയാനുള്ളത് ഭരതിനെ ആണ്. അവന്‍ നന്നായി കളിക്കുമെന്നറിയാമല്ലോ.. പക്ഷെ വിട്ടു കൊടുക്കരുത്. ഒരുപാട് നേരം പന്ത് കാലില്‍ വെച്ചോണ്ടിരിക്കരുത്. പാസ് ചെയ്ത് മുന്നേറണം.. ആദ്യത്തെ ഉത്തരവാദിത്വം, ആദ്യത്തെ ജോലി. ഞാന്‍ തയ്യാര്‍!

കാത് തുളച്ച് വിസില്‍ മുഴങ്ങി. ആദ്യത്തെ പത്ത് മിനിറ്റില്‍ ഞാന്‍ മനസിലാക്കിയത് 3 ദാരുണ സത്യങ്ങളാണ് - 1. പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യുമ്പോള്‍ പാസ് കൊടുക്കുന്ന അത്ര നിസാരമല്ല കളിയില്‍ പാസ് കൊടുക്കുന്നത്. 2. വേഗം, കഴിവ് - ഇവ രണ്ടും ആവശ്യത്തിനില്ലെങ്കില്‍ ഈ പണിക്ക് ഇറങ്ങരുത്. 3. മിഡ്‌ഫീല്‍ഡര്‍ എന്നത് ഫുട്‌ബോളിലെ ഏറ്റവും ഭാരിച്ച പണിയാണ്. മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും ഓടി മനുഷ്യന്റെ അടപ്പിളകും! ഈ ആദ്യ പത്ത് മിനിറ്റില്‍ തന്നെ എനിക്ക് മനസിലായി - ഒരു മികച്ച ഫുട്‌ബോളര്‍ ആവാന്‍ ഞാന്‍ ഇനിയും ഒരുപാട് ദൂരം സഞ്ചരിക്കണമെന്ന്..

എങ്കിലും തീരെ മോശമായി എന്ന് പറയാനും പറ്റില്ല. പാസുകള്‍ ഭൂരിഭാഗവും കൃത്യമായിരുന്നു, അല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ പാസ് കൊടുത്തവന് ഓടി പിടിച്ചെടുക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നു! എന്റെ കാലില്‍ നിന്ന് ഭരതിന് പന്ത് തട്ടിയെടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. കാരണം പന്ത് എന്റെ കാലില്‍ അതിനും മാത്രം നേരം നിന്നിരുന്നില്ല. ഞാന്‍ പാസ് കൊടുത്ത് ഒഴിവാക്കും! അങ്ങനെ ഞാന്‍ കൊടുത്ത ഒരു പാസില്‍ നിന്നും ഉണ്ടായ നീക്കത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഒരു ഗോളുമടിച്ചിരുന്നു.

കളി ഏകദേശം അവസാനത്തോട് അടുക്കുമ്പോഴാണ് എന്റെ ഫുട്‌ബോള്‍ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റി മറിച്ച ആ സംഭവം നടന്നത്. ഞങ്ങളുടെ ടീമിന് ഒരു കോര്‍‌ണര്‍ കിട്ടി. ഞാന്‍ ഏകദേശം ഗ്രൌണ്ടിന്റെ നടുക്ക്, വലത് വശം ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്നു. അഥവാ കോര്‍ണര്‍ എതിര്‍ ടീമിന്റെ കാലില്‍ ആണെത്തുന്നതെങ്കില്‍ ഉണ്ടാകുന്ന പ്രത്യാക്രമണം തടയുക എന്നതാണ് എന്റെ ജോലി. കോര്‍ണര്‍ എടുത്തു. എന്തൊക്കെയോ അവിടെ സംഭവിച്ചു. എനിക്ക് ശരിക്ക് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്നാല്‍ പെട്ടെന്ന് അവിടുന്ന് ഒരു പന്ത് ഉരുണ്ട് വരുന്നത് എന്റെ കണ്ണില്‍ പെട്ടു. പന്തിനു പിന്നില്‍ ഭരതും. ഞാന്‍ നോക്കി. എന്റെ ടീമിലെ കുറെ പേര്‍ എതിര്‍ ഗോള്‍മുഖത്ത് നിന്നും ഓടി വരികയാണ്. പക്ഷെ അവര്‍ക്ക് മുമ്പേ ഭരത് പന്ത് തട്ടിയെടുക്കും എന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി. ഞാന്‍ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു..

ഉരുണ്ട് വന്ന പന്ത് ഭരതിന് മുമ്പേ എത്തിയ ഞാന്‍ ഉയര്‍ത്തി ഗോള്‍മുഖത്തേക്ക് വിട്ടു. വായുവില്‍ ഉയര്‍ന്ന് ചാടി പ്രാണേഷ് അത് വലയ്‌ക്കുള്ളിലാക്കി.. ഗോള്‍!!!

അങ്ങനെ തീര്‍ന്നിരുന്നു എങ്കില്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ കളി നിര്‍ത്തേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ?? ഇല്ല. എന്നിട്ടും ഞാന്‍ കളി നിര്‍ത്തി. കാരണം? റീവൈന്‍ഡ്.. പന്ത് ഉരുണ്ട് വരുന്നു. ഞാന്‍ അതിനു നേര്‍ക്ക് പാഞ്ഞടുക്കുന്നു. ഭരതിന് മുമ്പ് പന്തിനടുത്തെത്തുന്നു. ഗോള്‍‌മുഖത്ത് നിന്നും “ബാലൂ.. പാസ്” എന്നൊരു വിളി കേള്‍ക്കുന്നു. പന്ത് ഗോള്‍മുഖം ലക്ഷ്യമാക്കി ഉയര്‍ത്തി അടിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു.. എന്നാലോ.. ഞാന്‍ പന്തില്‍ കാല്‍ തട്ടി ദാ കിടക്കുന്നു താഴെ!

ഫുട്‌ബോളില്‍ കാല്‍ തട്ടി വീണ ആദ്യത്തെയും, ഒരുപക്ഷെ ലോകത്തിലെ ഒരേയൊരു ഫുട്‌ബോളറും ഞാന്‍ ആയിരിക്കും. ഉരുണ്ട് വരുന്ന ഒരു ഫുട്‌ബോള്‍ പോലും അടിച്ച് കളയാന്‍ വയ്യാത്ത ഞാന്‍ എങ്ങനെ ഫുട്‌ബോള്‍ കളിക്കും? ആ വീഴ്‌ചയില്‍ കാലിനു മസില്‍ കയറുകയും 3 ദിവസം കാല്‍ അനക്കാന്‍ വയ്യാതെ ലീവ് എടുക്കുകയും ചെയ്ത ഞാന്‍ പിന്നീട് ഫുട്‌ബോള്‍ കളിക്കാന്‍ പോയതേയില്ല. മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം എന്റെ സ്കൂളില്‍ വെച്ച് നടന്ന ഒരു ഇന്റര്‍ സ്കൂള്‍ മത്സരത്തിനിടയില്‍ വീണ ജിജേഷിന്റെ കൈ ഒടിഞ്ഞ് 6 മാസം പ്ലാസ്റ്റര്‍ ഇട്ടതും കൂടിയായപ്പോള്‍ ഫുട്‌ബോള്‍ കളി എന്നന്നേക്കുമായി ഞാന്‍ അവസാനിപ്പിച്ചു..