ബാലവാടി

പുസ്‌തകം - ഹാരി പോട്ടര്‍

2011-11-07T00:45:00.000+05:30

ഒരുപക്ഷെ നിങ്ങള്‍ വിചാരിക്കും, ഇവന് പു‌സ്‌തകം വായനയാണോ പണി എന്ന്. രണ്ട് ദിവസത്തിനകം വീണ്ടുമൊരു പുസ്‌തക വിശേഷം പങ്ക് വെയ്‌ക്കാമെന്ന് വിചാരിച്ചതല്ല. എന്നാലും ഹാരിയെ പറ്റി എഴുതാതിരിക്കുന്നത് ശരിയല്ലെന്ന് തോന്നി. ആഗസ്‌റ്റ് - സെപ്‌റ്റംബര്‍ മാസങ്ങളിലാണ് ഹാരി പോട്ടറിനെ വായിക്കുന്നത്. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ കുറേ നാളുകള്‍ക്ക് ശേഷം പുസ്‌തകങ്ങളിലേക്ക് ഒരു തിരിച്ച് പോക്കായിരുന്നു അത്. ഏഴ് ഭാഗങ്ങളിലായി പറയുന്ന ഹാരിയുടേയും സുഹൃത്തുക്കളുടേയും കഥ.. അവസാന ബുക്കിന്റെ അവസാന പേജ് വായിച്ച് തീര്‍ന്നപ്പോള്‍ അറിയാതെ വീണ്ടും പേജ് മറിച്ചു, തീരാതിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് തോന്നിപ്പോയി.. ഒരു നഷ്‌ടബോധം!

പുസ്‌തകത്തിന്റെ വിശേഷങ്ങളിലേയ്‌ക്ക് വരുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു ചെറിയ നന്ദി പ്രകടനം നടത്തിക്കോട്ടെ..

ആദ്യമായി എമ്മാ വാട്‌സണ്‍ എന്ന സുന്ദരിക്കുട്ടിയായ നടിക്ക്. ഈ നടി ഇല്ലായിരുന്നു എങ്കില്‍ ഒരുപ‌ക്ഷെ ഞാന്‍ ഹാരി പോട്ടര്‍ കൈ കൊണ്ട് തൊടില്ലായിരുന്നു! എമ്മാ വാട്സണെ അറിയില്ലെങ്കില്‍ (!), ഹാരി പോട്ടര്‍ സിനിമകളില്‍ ഹെര്‍മൈയോണി ഗ്രേഞ്ചര്‍ എന്ന കഥാപാത്രം ആയെത്തിയത് ഈ പുള്ളിക്കാരിയാണ്. ഹാരി പോട്ടര്‍ അവസാന ഭാഗമായ ഡെത്ത്‌ലി ഹാലോസ് (ഭാഗം 2) തീയറ്ററുകളില്‍ എത്തിയ സമയം. ഇത്ര നാളായിട്ടും ഹാരി പോട്ടറിനോട് പറയത്തക്ക സ്‌നേഹമൊന്നും തോന്നിയിരുന്നില്ല. ആ സീരീസിലെ ഒരു സിനിമ പോലും തീയറ്ററില്‍ കണ്ടിട്ടുമില്ലായിരുന്നു. അവസാന സിനിമ ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഒരു തോന്നല്‍ - ഇത് വരെ നമ്മുടെ എമ്മക്കുട്ടിയുടെ ഒരു സിനിമയും തീയറ്ററില്‍ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ എന്ന്.. :‌-D അത് കൊണ്ട് അവസാന ഭാഗം കാണാം എന്ന് കരുതി (എമ്മാ വാട്‌സണ് വേണ്ടി മാത്രം!).

എന്നോ കണ്ട് മറന്ന ആദ്യ 4 ഭാഗങ്ങള്‍. അറ്റവും മൂലയും കണ്ട അഞ്ചാം ഭാഗം. ഇത്രയുമാണ് എന്റെ ഹാരി പോട്ടര്‍ സിനിമ അനുഭവം. കഥാഗതിയെ പറ്റി വലിയ നിശ്ചയമില്ല. അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോള്‍ എച്.ബി.ഒ ചാനല്‍ രക്ഷക്കെത്തി. അടുപ്പിച്ച് രണ്ട് ദിവസങ്ങളിലായി അവര്‍ അഞ്ചും ആറും ഭാഗങ്ങള്‍ റ്റി.വിയില്‍ കാണിച്ചു. ആറാം ഭാഗം - ദ് ഹാഫ് ബ്ലഡ് പ്രിന്‍സ് - എല്ലാ അര്‍ത്ഥത്തിലും ഹാരി പോട്ടറിനോടുള്ള എന്റെ സമീപനം തന്നെ മാറ്റി കളഞ്ഞു. എമ്മാ വാട്സണെ കാണുക എന്നതിലുപരി എന്താണ് ഈ വട്ടക്കണ്ണടക്കാരന്‍ പയ്യന്റെ കഥ എന്ന് അറിയാന്‍ ആദ്യമായി ഒരു താല്‍‌പര്യം തോന്നി. അന്ന് തന്നെ ഡൌണ്‍ലോഡ് ചെയ്യാനിട്ടു ഒന്ന് മുതല്‍ 7 വരെയുള്ള എല്ലാ ചിത്രങ്ങളും. എന്നാല്‍ അതിനൊപ്പം തന്നെ അവസാന സിനിമയുടെ നിരൂപണങ്ങളില്‍ നിറഞ്ഞ് നിന്ന ഒരു കാര്യവും ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടു - പുസ്‌തകത്തില്‍ നിന്നും സിനിമ ആയപ്പോള്‍ നഷ്‌ടപ്പെട്ട ഒരു പാട് കാര്യങ്ങളുണ്ടെന്ന്. അങ്ങനെയാണ് ഹാരി പോട്ടറിനെ മൊത്തത്തില്‍ അങ്ങ് വാങ്ങിച്ചേക്കാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചത്.

രണ്ടാമതായി നന്ദി പറയേണ്ടത് flipkart.com-ന് ആണ്. അവിടെ നിന്നാണ് ഹാരി പോട്ടര്‍ പരമ്പരയിലെ എല്ലാ പുസ്‌തകങ്ങളും അടങ്ങിയ ബോക്‍സ് സെറ്റ് വാങ്ങിയത്. ഓഗസ്റ്റ് 8-ന് പുസ്തകങ്ങള്‍ കൈയ്യില്‍ കിട്ടി. സുന്ദരമായി പാക്ക് ചെയ്‌ത പുതിയ മണമുള്ള പുസ്തകങ്ങള്‍.

ഇനി ഒരു നന്ദി കൂടി ഉണ്ട്. അത് അവസാനമാകട്ടെ.. പു‌സ്‌തകത്തിന്റെ വിശേഷങ്ങളിലേക്ക് വരാം. ഇത്തവണയും കഥയെ പറ്റി ഒന്നും പറയുന്നില്ല (അങ്ങനെ ചുമ്മാ അങ്ങ് പറഞ്ഞ് തീര്‍ക്കാന്‍ പറ്റുകയുമില്ല!).

ലോകമെങ്ങും ആരാധകര്‍. ഒരു പുസ്‌തകം ഇറങ്ങുന്നതിന് തലേ ദിവസം രാത്രി കുട്ടികളും മുതിര്‍ന്നവരും ഒരു പോലെ കടയുടെ മുന്നില്‍ കാത്ത് നില്‍‌ക്കുന്നു. പത്രങ്ങളായ പത്രങ്ങളിലും ചാനലുകളായ ചാനലുകളിലും പ്രസ്‌തുത പുസ്‌തകത്തെ പറ്റി തോരാതെ പ്രശംസകള്‍. ഇതായിരുന്നു ഒരു ഹാരി പോട്ടര്‍ പു‌സ്‌തകം ഇറങ്ങുന്ന ദിവസത്തിന്റെ അടയാളങ്ങള്‍. ഒരു ശരാശരി മലയാളി എന്ന നിലയില്‍, ഇത്രയും കനമുള്ള ഇംഗ്ലീഷ് പുസ്‌തകങ്ങള്‍ വായിക്കുന്ന ഇവര്‍ക്കൊക്കെ തല‌യ്‌ക്ക് വല്ല അസുഖവുമുണ്ടോ എന്ന് ഞാന്‍ കരുതിയിരുന്നു അന്ന്. ലോകം മുഴുവന്‍ നല്ലതെന്ന് പറയുന്ന ഒരു സാധനത്തിനോട് എന്നിലെ മലയാളിക്ക് അന്ന് ദേഷ്യം ഉണ്ടായി. ഇത്രയുമൊക്കെ പൊക്കാന്‍ എന്ത് തേങ്ങയാണിതില്‍ ഉള്ളതെന്ന് ഞാന്‍ പുച്ഛിച്ചു.

ഉള്ളത് പറയാമല്ലൊ.. അതിനൊക്കെ ഉള്ളത് കാലം എനിക്ക് തിരിച്ച് തന്നു..! ഓരോ പുസ്‌തകവും വായിച്ച് തീര്‍ക്കാന്‍ ആകെപ്പാടെ ഒരു ആക്രാന്തമായിരുന്നു. ഓരോ പു‌സ്‌തകത്തിലേയും കഥകള്‍ എന്നെ ആവേശം കൊള്ളിച്ചു. ഓരോ കഥകളും ചേര്‍ന്ന് ഒരു വലിയ കഥയായി ഹാരി പോട്ടര്‍ മാറുന്നത് എന്നെ വിസ്‌മയിപ്പിച്ചു. ശരിക്കും ഒരു എഴുത്തുകാരി എന്ന നിലയില്‍ ജെ.കെ. റൌളിങ്ങ് എന്റെ പുച്ഛത്തെ ഏഴായിട്ട് കീറി അതിനെ ഏഴ് കിലോ കര്‍പ്പൂരത്തിലിട്ട് കത്തിച്ച് ഒരു പൊടി പോലും ബാക്കിയില്ലാത്ത വിധം നാമാവശേഷമാക്കി കളഞ്ഞു!

എന്ത് കൊണ്ട് ഹാരി പോട്ടര്‍ ഇഷ്‌ടപ്പെട്ടു എന്നതിന് ഉത്തരം എളുപ്പമല്ല. ഫാന്റസി കഥകള്‍ ഇഷ്‌ടപ്പെടുന്ന ഒരാള്‍ എന്ന നിലയില്‍ ഹാരി പോട്ടര്‍ തുറന്ന് തരുന്ന ഭാവനയുടെ ലോകം ഒരുപക്ഷെ മറ്റൊരു സമകാലിക പുസ്‌തകത്തിനും അവകാശപ്പെടാനാവില്ല എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. മഹാഭാരതം, ഭാഗവതം, രാമായണം തുടങ്ങിയവയുടെ മാലിയുടെ പതിപ്പുകള്‍ വായിച്ച് കൊച്ചിലെ അത്ഭുതപ്പെട്ടിരുന്നു. അതിന് ശേഷം ആ ഒരു അത്ഭുതം തോന്നുന്നത് ഹാരിയുടെ കഥ വായിച്ചപ്പോഴാണ്. പുഷ്‌പക വിമാനത്തിന് പകരം ചൂലില്‍ പറക്കാന്‍ കഴിയുന്നു. മറ്റൊരു ജീവിയായി രൂപം മാറുന്നവരുണ്ട് നമ്മുടെ കഥയില്‍. നോവലില്‍ അവര്‍ അനിമാഗസുകള്‍ ആണ്. അശരീരിയ്ക്ക് പകരം പ്രൊഫസിയുണ്ടിവിടെ. കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധം പോലെ അവസാനം ഒരു യുദ്ധം ഇവിടെയുമുണ്ട്. ഒരു വിദേശിയെങ്കിലും ഹാരിയില്‍ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഭാരതീയ പുരാണങ്ങള്‍ ഇവിടെ തീരുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരാള്‍ എത്ര മനോഹരമായി ഒരു കഥ രചിച്ചിരിക്കുന്നു..!

ഏതൊരു കഥയിലും വില്ലന്‍ എത്രത്തോളം ശക്‍തനാവുന്നോ അത്രയും നല്ലത് എന്നാണ് എന്റെ പോളിസി. ചുമ്മാ കുറേ ഷോ കാണിച്ച് അവസാനം നായകന്‍ വന്ന് രണ്ട് ഡയലോഗ് പറയുമ്പോള്‍ പേടിച്ച് മൂത്രമൊഴിക്കുന്ന വില്ലനെ ആരെങ്കിലും ഇഷ്‌ടപ്പെടുമോ? വില്ലന്‍ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ ബാറ്റ്മാന് ജോക്കറിനെ പോലെ, ഠാക്കൂറിന് ഗബ്ബറിനെ പോലെ, നീലകണ്‌ഠന് ശേഖരനെ പോലെ, കട്ടയ്‌ക്ക് കട്ട നില്‍ക്കണം. അവിടെയാണ് ഹാരി പോട്ടര്‍ സത്യത്തില്‍ എന്റെ ഹൃദയം കവര്‍ന്നത്! ടോം റിഡില്‍ എന്നാണ് കക്ഷിക്ക് വീട്ടുകാര്‍ ഇട്ട പേര്. പക്ഷെ ആ പേരിനോട് ടോമിന് ഒരു വിരോധമുണ്ട്. അത് കൊണ്ട് പുള്ളി സ്വയം ഇട്ട പേരാണ് ലോഡ് വൊള്‍ഡമോര്‍ട്ട്. (ഞാന്‍ എന്നെ തന്നെ വിളിക്കുന്നത് വിമല്‍‌കുമാര്‍ എന്നാണ് എന്ന സെറ്റപ്പല്ല!)

കഥയുടെ ആദ്യ ഭാഗം മുതല്‍ക്കേ കാണുന്ന കാര്യമാണ് റൌളിങ്ങ് വില്ലനെ പറ്റി വളരെ കുറച്ച് മാത്രമേ പറയുന്നുള്ളൂ. അത് പോലെ തന്നെ ഹാരിയും പ്രൊഫ. ഡമ്പിള്‍ഡോറും (ഹോഗ്‌വാഡ്‌സിന്റെ പ്രിന്‍സിപ്പല്‍) ഒഴികെയുള്ള മറ്റ് കഥാപാത്രങ്ങള്‍ അയാളുടെ പേരു പോലും ഉച്ചരിക്കുന്നില്ല. എന്തിനേറെ പറയുന്നു, ആറ് ബുക്ക് വായിച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാനും പുള്ളിയുടെ പേര് പറയാത്ത പരുവമായി. അത്രയ്‌ക്ക് ബഹുമാനം തോന്നുന്ന വില്ലന്‍. ഒരു കഥാപാത്രം പുള്ളിയെ പറ്റി പറയുന്നതിങ്ങനെ - Yes, he did great things.. terrible, but great things..

മറ്റൊരു കാരണം പുസ്‌തകങ്ങള്‍ ഒറ്റയായി എടുത്താലും എല്ലാം കൂടെ ചേരുന്ന ഒരു വലിയ കഥയായി എടുത്താലും മികച്ച് നില്‍ക്കുന്നു എന്നതാണ്. ആദ്യ ഭാഗങ്ങളില്‍ വെറുതെ പറഞ്ഞു പോയ പല കാര്യങ്ങള്‍ക്കും അവസാനം പുതിയ അര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ വരുന്നത് കണ്ട് അന്തം വിടാനേ നമുക്ക് കഴിയൂ.

പുസ്‌തകത്തിലെ മറ്റൊരു പ്രധാന കാര്യം തന്റെ ശത്രുവിനെ പറ്റി ഹാരിക്ക് അറിയാവുന്നതില്‍ കൂടുതല്‍ ഒന്നും നമ്മള്‍ വായനക്കാര്‍ക്കും അറിയില്ല എന്നതാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഓരോ പുതിയ അറിവും എത്രമാത്രം ഹാരിയെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുകയും പേടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവോ അതേ വികാരം തന്നെ നമുക്കും തോന്നും.

അത്ഭുതകരമായ ഒട്ടേറെ വസ്തുക്കളും, ജീവികളും, മനുഷ്യരും എല്ലാമുള്ള ഒരു ലോകമാണ് ഹാരിയുടേത്. എന്നാല്‍ അവയെ എല്ലാം നമ്മള്‍ ഇപ്പോള്‍ ജീവിക്കുന്ന ലോകവുമായി അതിമനോഹരമായി റൌളിങ്ങ് ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു ബുക്കില്‍ പറയുന്നുണ്ട് - സാധാരണ മനുഷ്യര്‍ അവര്‍ എത്താന്‍ പാടില്ലാത്തിടത്ത് എത്തുമ്പോള്‍ അവരെ അവിടുന്ന് ഓടിക്കാനുള്ള മന്ത്രവിദ്യ - ഏതെങ്കിലും ഒരു കാര്യം മറന്നെന്ന് മനുഷ്യന് തോന്നും, അതോടെ അവന്‍ അവിടുന്ന് പോകും. നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ എത്ര തവണ ഇത് നമ്മള്‍ അനുഭവിച്ചിരിക്കുന്നു - പെട്ടെന്ന് ഒരു കാര്യം ഓര്‍ക്കുകയും നമ്മള്‍ നില്‍ക്കുന്നിടത്ത് നിന്ന് വേഗം പോവുകയും ചെയ്യുന്നില്ലേ.. അത് ശരിക്കുമൊരു മാജിക് അല്ലായെന്ന് ആരറിഞ്ഞു? :)

ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആണെങ്കിലും ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനുണ്ടാകുന്ന വികാരങ്ങള്‍ ഹാരിക്കും സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും ഉണ്ടെന്നത് ഏറ്റവും മികച്ച കാര്യം. ഹാരിയുടേയും കൂട്ടുകാരുടേയും പത്ത് മുതല്‍ പതിനേഴ് വയസ്സ് വരെയുള്ള കഥ പറയുന്ന പരമ്പരയില്‍ സൌഹൃദത്തിനും പ്രണയത്തിനും വെറുപ്പിനും സ്‌നേഹത്തിനുമെല്ലാം ഇടം നല്‍കുന്നുണ്ട് റൌളിങ്ങ്.

കഥാപാത്രങ്ങളും ഹാരി പോട്ടര്‍ ഇഷ്‌ടപെടാനുള്ള പ്രധാന കാരണമാണ്. ഹാരി പോട്ടര്‍ സിനിമയില്‍ വെറുതെ തല കാണിക്കുന്നത് പോലെയുള്ള കഥാപാത്രമാണ് നെവില്‍ ലോങ്ങ്‌ബോട്ടം എന്ന കുട്ടിയ്‌ക്ക്. എന്നാല്‍ നോവലില്‍ ഏറ്റവും ഹൃദയസ്‌പര്‍ശിയായ ഒരു ഭാഗത്തുള്ളതും നെവില്‍ തന്നെ. സിനിമയില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി ഹാരിക്കും രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും മാത്രമല്ല പ്രാധാന്യം. മറ്റ് കുട്ടികള്‍ക്കും, ടീച്ചര്‍മാര്‍ക്കും ഒക്കെ കഥയില്‍ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനുണ്ടാവും. തീരെ പ്രാധാന്യമില്ലാത്ത, തമാശയ്ക്ക് വേണ്ടി എന്ന് കരുതപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു കഥാപാത്രം കഥയുടെ മര്‍മ്മ പ്രധാനഭാഗമായത് കണ്ട് എന്റെ കണ്ണ് തള്ളി പോയിരുന്നു. വീസ്‌ലി സഹോദരങ്ങള്‍, ഹെര്‍മൈയോണി, നെവില്‍, സിറിയസ്, ലുപിന്‍, ഹാഗ്രിഡ്.. അങ്ങനെ അങ്ങനെ എത്രയെത്ര കഥാപാത്രങ്ങള്‍. ഡമ്പിള്‍‌ഡോര്‍ എന്ന പ്രിന്‍സിപ്പല്‍, അത് പോലെ നല്ലവനോ ചീത്തയോ എന്ന് അവസാനം വരെ നമ്മെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന സെവറസ് സ്നെയിപ്പ്. ഈ കഥാപാത്രങ്ങളൊക്കെയും മനസില്‍ മായാതെ നില്‍ക്കും.

കുറ്റം പറയാന്‍ ഒന്നുമില്ല. 1997-ല്‍ ആദ്യത്തെ ഹാരി പോട്ടര്‍ കഥ പുറത്ത് വരുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ഹാരിയുടെ പ്രായമാണ്. ഒരു പക്ഷെ അന്ന് ഞാന്‍ വായിച്ച് തുടങ്ങിയിരുന്നു എങ്കില്‍ അഞ്ചാം ഭാഗത്തിനും ആറാം ഭാഗത്തിനും ഒക്കെ വേണ്ടി ഞാന്‍ പാതിരയ്‌ക്ക് കടയുടെ മുന്നില്‍ ക്യൂ നിന്നേനെ..

പറയാന്‍ ബാക്കി വെച്ച ഒരു നന്ദിയും പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ നിര്‍ത്തട്ടെ.. ജെ.കെ.റൌളിങ്ങ്.. നന്ദി.. കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ മുന്നില്‍ നിന്നും ഒരുമാസത്തേക്കെങ്കിലും അകറ്റി പുസ്‌തകങ്ങള്‍ക്കിടയിലേക്ക് എന്നെ തള്ളി വിട്ടതിന്.. നന്ദി.. പ്ലേ സ്റ്റേഷനും എക്സ് ബോക്സും കാര്‍ട്ടൂണ്‍ ചാനലുകളും അരങ്ങ് വാഴുന്ന ഇന്നത്തെ ലോകത്തിലെ കുട്ടികളെ വായിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചതിന്.. നന്ദി.. നന്ദി.. നന്ദി.. ഇനിയും മരിക്കാത്ത വായനയ്‌ക്കായി ഒരായിരം നന്ദി.

പുസ്തകം - ലൈഫ് ഈസ് വാട്ട് യൂ മേക്ക് ഇറ്റ്

2011-11-04T11:55:00.000+05:30

ഫ്ലിപ് കാര്‍ട്ടില്‍ ചേതന്‍ ഭഗത്തിന്റെ പുതിയ പുസ്തകം റെവല്യൂഷന്‍ 2020 വാങ്ങാന്‍ കയറിയപ്പോള്‍ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടതാണ് പ്രീതി ഷേണായ് എഴുതിയ ലൈഫ് ഈസ് വാട്ട് യൂ മേക്ക് ഇറ്റ് എന്ന പുസ്തകം. ഫ്ലിപ്‌കാര്‍ട്ടിന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ നല്ല ജനപ്രീതിയുള്ള പുസ്‌തകം (Best Seller). വലിയ വില ഒന്നുമില്ലാഞ്ഞത് കൊണ്ട് വാങ്ങി നോക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചു.

വില മാത്രമല്ല വാങ്ങാനുള്ള കാരണം. മിക്കവാറും ഞാന്‍ വായിച്ച പുസ്‌തകങ്ങളിലൊക്കെയും നായകനാണ് പ്രാധാന്യം. സ്‌ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ തന്നെയും കഥ പറയുന്നത് ഒരു ആണായിരിക്കും. ഈ പുസ്‌തകത്തില്‍ നായികയാണുള്ളത്, നായകനല്ല. നായിക‌യ്‌ക്കാണ് പ്രാധാന്യം. നായികയാണ് കഥ പറയുന്നത്. അത്തരത്തിലൊരു പു‌സ്‌തകം വായിക്കാമല്ലൊ എന്നും വിചാരിച്ചു.

മറ്റൊരു കാരണം, ഇതിന്റെ കഥയാണ്. കോളേജില്‍ പഠിക്കുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കഥയാണ്. Bipolar Disorder എന്ന മാനസിക രോഗം ഉള്ള അങ്കിത എന്ന പെണ്‍‌കുട്ടിയുടെ കഥ. സാധാരണ പറഞ്ഞ് കേള്‍ക്കാത്ത ഒരു കഥ ആയത് കൊണ്ട് എന്തായാലും ഒരു കൈ നോക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചു.

പുസ്‌തകത്തിലേക്ക് വരാം. നേരത്തെ പറഞ്ഞ പോലെ അങ്കിത എന്ന പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കഥയാണിത്. കേരളത്തിലെ ഒരു കോളേജില്‍ നിന്ന് നല്ല മാര്‍ക്കോടെ ഡിഗ്രീ എടുക്കുകയും പിന്നീട് ബോംബെയിലെ ഒരു പ്രമുഖ മാനേജ്മെന്റ് ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടില്‍ എം.ബി.ഏ ചെയ്യാന്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കപെടുകയും ചെയ്യുന്നു അങ്കിത. ആദ്യ സെമസ്റ്റെറില്‍ ക്ലാസിലെ ഒന്നാം സ്ഥാനക്കാരിയായ അങ്കിത പക്ഷെ അടുത്ത ആറ് മാസം കൊണ്ട് എത്തി ചേരുന്നത് മാനസികാരോഗ്യ കേന്ദ്രത്തിലാണ്! എല്ലാ സ്വപ്‌നങ്ങളും നഷ്‌ടപെട്ട്, ജീവിതം തന്നെ വെറുത്ത് തുടങ്ങിയ അങ്കിത എങ്ങനെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ച് വരുന്നു എന്നാണ് ബാക്കി.

ഒരുപാട് സിനിമകള്‍ ഒക്കെ കാണുന്ന നമുക്ക് കഥയുടെ ക്ലൈമാക്‍സ് ആദ്യമേ അറിയാം. എന്നാലും അവിടേയ്‌ക്ക് എത്തുന്ന രീതിയിലാണ് ഒരു പു‌സ്‌തകം എന്ന നിലയില്‍ ലൈഫ് ഈസ് വാട്ട് യൂ മേക്ക് ഇറ്റ് വിജയിക്കുന്നത്. തന്മാത്ര എന്ന് ബ്ലസി ചിത്രത്തിന്റെ പോക്കുമായി സാമ്യമുണ്ട് ഇവിടെ കഥ പറയുന്ന രീതിയിലും. ഒരാളുടെ സാധരണ ജീവിതത്തില്‍ തുടങ്ങി, അസുഖത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങള്‍ പലയിടത്തായി വിതറി തുടക്കം. അസുഖത്തിന്റെ കാഠിന്യം കൂടുന്നതിനനുസരിച്ച് കഥയ്ക്ക് കൂടുതല്‍ മുറുക്കവും വരുന്നു.

എങ്കിലും ഒരിക്കലും ഒരു സെന്റി കഥയായി ലൈഫ് ഈസ് വാട്ട് യൂ മേക്ക് ഇറ്റ് മാറുന്നില്ല. ഇടയ്ക്ക് ഒന്നോ രണ്ടോ ഭാഗങ്ങളില്‍ നമ്മുടെ കണ്ണ് നിറയുമെങ്കിലും ഒരു വിഷാദ അന്തരീക്ഷം കഥയില്‍ ഒരിടത്തും വരുന്നില്ല. പ്രീതി ഷേണായ് താന്‍ തിരഞ്ഞെടുത്ത വിഷയത്തോട് നീതി പുലര്‍ത്തി എന്ന് തന്നെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്.

1989-ല്‍ ആണ് കഥ നടക്കുന്നത്. ആ കാലഘട്ടത്തിന് കഥയുമായി എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഇപ്പോഴത്തെ കാലത്തും വളരെ പ്രസക്തിയുള്ള കാര്യങ്ങളാണ് കഥയിലുള്ളത്. ഒരുപക്ഷെ നായിക ഇടയ്ക്ക് പറയുന്ന “കൂട്ടിലടച്ച കിളി” ഇമേജ് ഇന്നത്തെ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് അത്രയ്‌ക്ക് ഇല്ലാ‍ത്തത് കൊണ്ടാവും ആ കാലഘട്ടം തിരഞ്ഞെടുത്തത്. കഥയുടെ തുടക്കത്തിലെ കുറച്ച് ഭാഗങ്ങള്‍ അല്‍‌പം ഇഴച്ചില്‍ അനുഭവിച്ചു. എന്നാല്‍ ഉടന്‍ തന്നെ അതില്‍ നിന്നൊക്കെ മാറി കഥ വേഗത്തിലായി തുടങ്ങി.

എന്തായാലും എനിക്ക് ഇഷ്‌ടപ്പെട്ടു. നിങ്ങളും വായിച്ച് നോക്കു... പുസ്‌തകം ഫ്ലിപ്‌കാര്‍ട്ടില്‍ കിട്ടും.

സൃഷ്ടി പബ്ലിക്കേഷന്‍സ് ആണ് പുറത്തിറക്കിയിരിക്കുന്നത്, വില 100 രൂപ (ഫ്ലിപ്‌കാര്‍ട്ടിലെ വില 65 രൂപ)

മറവി

2011-10-08T13:24:00.001+05:30

വണ്ടി കൃത്യമായി തന്നെ ഓഫീസിന്റെ വാതില്‍ക്കല്‍ എത്തി. സമയം രാവിലെ 8.45. ഞാന്‍ പുറത്തിറങ്ങി. എന്നത്തേയും പോലെ ഞാന്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന വലിയ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് നോക്കി. 18 നിലകള്‍ ഉണ്ട്.. എന്റെ ഓഫീസ് ലക്ഷ്യമാക്കി ഞാന്‍ നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

“സാറേ.. ഫോണ്‍ !” പിന്നില്‍ നിന്നും ഡ്രൈവറുടെ വിളിയെത്തി. മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ വണ്ടിയില്‍ വെച്ച് മറന്നേനെ. അയാളോട് നന്ദി പറഞ്ഞ് ഫോണും വാങ്ങി ഞാന്‍ നടന്നു.

ലിഫ്റ്റിന്റെ അടുത്ത് 4-5 പേര്‍ നിന്നിരുന്നു. ഏഴാം നിലയിലെ ഐ.ടി കമ്പനിയിലെ ടീംസ് ആണെന്ന് കഴുത്തില്‍ തൂങ്ങി കിടന്ന റ്റാഗ് കണ്ടപ്പോള്‍ മനസിലായി. സ്റ്റീവ് ജോബ്‌സിനെ പറ്റിയായിരുന്നു സംസാരം. പുള്ളി മരിച്ചു എന്ന് രാവിലെ പത്രത്തില്‍ വായിച്ചതോര്‍ത്തു. ആപ്പിള്‍ എന്നാല്‍ ഒരുപാട് വിലയ്‌ക്ക്, കാണാന്‍ ഭംഗിയുള്ള സാധനങ്ങള്‍ വില്‍‌ക്കുന്ന ഒരു കമ്പനി എന്നായിരുന്നു എന്റെ ധാരണ. എന്നാല്‍ ഈ യോയോ പയ്യന്മാരില്‍ നിന്നും മനസിലായി ആപ്പിള്‍ എന്തോ വലിയ സംഭവമാണെന്ന്. ഞാനൊക്കെ വലിയ വില കൊടുത്തിരുന്ന ബില്‍ ഗേറ്റ്സ് ആപ്പിളില്‍ നിന്ന് അടിച്ച് മാറ്റിയാണ് വിന്‍ഡോസ് ഉണ്ടാക്കിയതെന്നൊക്കെ പിള്ളേര് തട്ടി വിടുന്നുണ്ട്. ശരിയാണോ ആവോ?

ലിഫ്റ്റ് നാലാം നിലയില്‍ എത്തി. 3-4 പെണ്‍കുട്ടികള്‍ കയറി. ലിഫ്റ്റില്‍ മൊത്തം സ്പ്രേയുടെ മണം പരന്നു. ആ മണത്തില്‍ സ്റ്റീവ് ജോബ്‌സ് അലിഞ്ഞ് പോയെന്ന് തോന്നുന്നു. പയ്യന്മാര്‍ കൂട്ടത്തില്‍ രണ്ട് പെണ്‍കുട്ടികളുമായി എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഓഫീസിലെ ഏതോ മന്ദബുദ്ധിയെ പറ്റിച്ച കഥയോ മറ്റോ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഏതായാലും ഏഴാം നിലയില്‍ ഒരു പട ആളുകള്‍ ഇറങ്ങി പോയി.

2 പെണ്‍കുട്ടികളും ഞാനും മാത്രമായി ലിഫ്റ്റില്‍. അവര്‍ പതിനാലാം നിലയിലോ പതിനഞ്ചാം നിലയിലോ ഉള്ളവര്‍ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. ആ രണ്ട് കൂട്ടരുടേയും റ്റാഗ് ഒരുപോലെ ഇരിക്കും. നേരത്തെ ഇറങ്ങിയ പെണ്‍കുട്ടികളും ഇവരും ഒരുമിച്ച് താമസിക്കുന്നവര്‍ ആവണം. അവര്‍ ഇറങ്ങിയ പുറകെ രണ്ടും കൂടെ ചലപില സംസാരം തുടങ്ങി. ഇറങ്ങി പോയവരെ പറ്റിയുള്ള പരദൂഷണമാണെന്ന് വ്യക്തം! പോയവരില്‍ രണ്ട് പേര്‍ കട്ടയ്ക്ക് ലവ് ആണെന്നും ലിഫ്റ്റില്‍ ഉമ്മ വെക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്നും ഒക്കെ നല്ല ശബ്ദത്തില്‍ പറയുന്നുണ്ട്. ഹിന്ദി എനിക്ക് മനസിലാവില്ലെന്നാണോ ഇവര്‍ കരുതിയത്?

പതിനഞ്ചാം നിലയില്‍ ലിഫ്റ്റ് നിന്നു. ഹിന്ദിക്കാരായ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി. ഒരു തടിയന്‍ അകത്തേക്ക് കയറാനും നില്‍ക്കുന്നു. ലിഫ്റ്റ് അടയാന്‍ വിടാതെ ഡോറില്‍ നിന്നും കുറച്ച് നേരം കുശലാന്വേഷണം. ഹിന്ദിയില്‍ തന്നെ. തടിയന്‍ ഇന്ന് നേരത്തെ ആണല്ലോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് പതിനെട്ടാം നിലയിലെ ജിമ്മില്‍ പോകാനാണ് നേരത്തെ വന്നതെന്നും 2 മണിക്കൂര്‍ കസര്‍ത്ത് കഴിഞ്ഞ് ഫ്രഷ് ആയി സമയത്ത് ഓഫീസില്‍ എത്തുമെന്നും തടിയന്‍ പറഞ്ഞു. തടിയന്‍ മറ്റൊരു ഷിഫ്റ്റില്‍ ആയിരിക്കും ജോലി ചെയ്യുന്നത് എന്ന് ഞാന്‍ ഊഹിച്ചു. പിന്നേയും ടീം ലീഡറിനെ പറ്റി എന്തൊക്കെയോ ഗോസിപ്പ് അടിച്ച ശേഷം ഹിന്ദിക്കാരികള്‍ ഓഫീസിലേക്ക് പോയി. തടിയന്‍ ലിഫ്റ്റിലും കയറി.

പതിനെട്ടാം നിലയെത്തി. തടിയന്‍ ഇറങ്ങുന്നതിന് തൊട്ടു മുമ്പായി ചോദിച്ചു: “വിച്ച് ഫ്ലോര്‍, സര്‍?” ഒരു നിമിഷം. ആ സത്യം ഞാന്‍ മനസിലാക്കി. ലിഫ്റ്റ് ഡോര്‍ തുറന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തടിയന്‍ പുറത്തിറങ്ങി. ചോദ്യഭാവത്തില്‍ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി.

ഞാന്‍ അയാളെ നോക്കിയതേയില്ല. മെല്ലെ 2 എന്ന ബട്ടണ്‍ അമര്‍ത്തി. സംശയത്തോടെ തടിയന്‍ നോക്കി നില്‍ക്കേ എനിക്കും അയാള്‍ക്കുമിടയില്‍ ലിഫ്റ്റ് ഡോര്‍ അടഞ്ഞു. പിന്നെ ലിഫ്റ്റ് എന്നേയും കൊണ്ട് രണ്ടാം നിലയിലെ എന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് നീങ്ങി.

ഭീകരന്‍

2011-05-14T01:02:00.003+05:30

മെയ് 3, 2011

“ക്ഷമിക്കണം.. താങ്കളുടെ ആവശ്യം സാധിച്ചു തരാന്‍ പ്രയാസമാണ്”

“എല്ലാം കഴിഞ്ഞില്ലേ? ഇനിയെങ്കിലും എന്നെ പോകാന്‍ അനുവദിക്കൂ..”

മെയ് 2, 2011

അന്താരാഷ്‌ട്ര ഭീകരന്‍ ഒസാമ ബിന്‍ ലാദന്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടു. ലാദന്റെ രഹസ്യത്താവളം കണ്ടെത്തിയ അമേരിക്കന്‍ സേന 40 മിനിറ്റ് നീണ്ട് നിന്ന വെടിവെപ്പിനൊടുവില്‍ ലാദനെ വധിക്കുകയായിരുന്നു.

ഏപ്രില്‍ 24, 2011

ആ വാര്‍ത്ത അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡന്റിന് വിശ്വസിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. ലോകം ഇന്ന് വരെ കണ്ട ബിന്‍ ലാദന്‍ അല്ല യഥാര്‍ത്ഥ ബിന്‍ ലാദനെന്നോ? ദൈവമാണ് ഈ അവസരത്തില്‍ തനിക്ക് ഈ വിവരം അറിയാന്‍ ഇടവരുത്തിയത്. അടുത്ത ഇലക്‍ഷന് പരാജയം മുന്നില്‍ കണ്ടിരിക്കുകയാണ് താന്‍. ഒരു വിജയം നേടണമെങ്കില്‍ അമേരിക്കന്‍ ജനതയെ ഒന്നാകെ ഉലയ്ക്കുന്ന ഒരു വാര്‍ത്ത പുറത്ത് വരണം. കൊടും ഭീകരന്‍ ബിന്‍ ലാദന്റെ മരണമല്ലാതെ മറ്റെന്താണത്? പത്ത് വര്‍ഷത്തോളം ഒളിപ്പിച്ച് വച്ച ഈ രഹസ്യം ഒടുവില്‍ പുറത്തറിയട്ടെ - ബിന്‍ ലാദന്‍ മരിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഇനി ഒരാഴ്‌ചയ്ക്കകം വാര്‍ത്ത ഞാന്‍ പുറത്ത് വിടും. പാകിസ്ഥാനിലേക്ക് വെറുതെ ഒരു കമാന്റൊ ഓപറേഷന്‍ നടത്താന്‍ ഏര്‍പ്പാടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ അടുത്ത മാസം ആദ്യദിനം ലോകം കേള്‍ക്കും, ബിന്‍ ലാദനെ അമേരിക്കന്‍ സൈന്യം വധിച്ച കഥ. പത്ത് കൊല്ലം മുമ്പ് നടന്ന കഥ ഞാന്‍ വീണ്ടും സൃഷ്‌ടിക്കാന്‍ പോകുന്നു. ഇതോടെ അടുത്ത ഇലക്‍ഷന് എന്റെ വിജയം സുനിശ്ചിതം!

ജനുവരി 23, 2002

“മി. പ്രസിഡന്റ്.. അഫ്‌ഗാനിസ്ഥാനില്‍ നിന്നും സന്ദേശമുണ്ട് - നമ്മുടെ ശത്രു തീര്‍ന്നു.”

“മ്..മ്മ്.. ഇപ്പോള്‍ പുറം‌ലോകം അറിയണ്ട. സമയമാവട്ടെ..”

ജനുവരി 23, 2002 (അര മണിക്കൂര്‍ മുമ്പ്..)

ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടും കേട്ടിട്ടുമില്ലാത്ത എന്റെ അനേകം സുഹൃത്തുക്കളെയും ബന്ധുക്കളെയും കൊന്നതിന്.. എന്റെ നാടിന്റെ സുരക്ഷതിത്വത്തെ അപമാനിച്ചതിന്.. സര്‍വ്വോപരി മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ നന്മയ്ക്ക്.. ഇതാ ലാദന്‍, സന്തോഷത്തോടെ എന്റെ സമ്മാനം.. ഠേ! ഒരു പിടച്ചില്‍.. പിന്നെ നിശ്ചലനായി..

ആ സൈനികന്‍ തന്റെ മേലുദ്യോഗസ്ഥന് സന്ദേശം കൈമാറി - മിഷന്‍ സക്‍സസ്.. ബിന്‍ ലാദന്‍ മരിച്ചു, അല്ല, നമ്മള്‍ കൊന്നു..

ഏപ്രില്‍ 7, 2002

ഹസന്‍ എന്ന സൌദി അറേബ്യന്‍ സ്വദേശിയുടെ ജീവിതം മാറി മറിഞ്ഞത് അന്നാണ്. 1999-ല്‍ അമേരിക്കയില്‍ ചേക്കേറിയിരുന്നു ഹസന്‍. പല ജോലികള്‍ മാറി മാറി ചെയ്തെങ്കിലും ഒന്നിലും പച്ച പിടിച്ചില്ല. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് വേള്‍ഡ് ട്രേഡ് സെന്റര്‍ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടത്. അമേരിക്കയില്‍ മുസ്ലീമുകളുടെ ജീവിതം ദുരിതപൂര്‍ണമായപ്പോള്‍ ഹസന്റെ ജീവിതം കുറച്ച് കൂടെ തകര്‍ന്നു. പെട്ടെന്ന് അല്‍‌പം പണം സമ്പാദിച്ച് നാട്ടിലേക്ക് കടക്കാം എന്ന നിലയിലാണ് ഒരു കള്ളത്തരത്തിന് കൂട്ടു നിന്നത്. പോലീസ് പിടിയിലാവുകയും ചെയ്‌തു.

അങ്ങനെയാണ് ഭീകരന്‍ ബിന്‍ ലാദനുമായി ഹസന്റെ സാമ്യം പോലീസും അവരിലൂടെ അമേരിക്കന്‍ സൈന്യവും കൂടാതെ ഭരണകൂടം വരെയും ചെന്നെത്തിയത്. അങ്ങനെ ആ ഏപ്രില്‍ 7-ന്.. ഒരു വശത്ത് ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ ജയില്‍, കുടുംബത്തിനും സ്വന്തമായും യാതൊന്നുമില്ലാത്ത അവസ്ഥ.. മറുവശത്ത് അമേരിക്കന്‍ ഗവണ്‍‌മെന്റ് വക മോഹിപ്പിക്കുന്ന വാഗ്ദാനവും. പണവും കുടുംബത്തിന് സുരക്ഷിതത്വവും. തടവ് ശിക്ഷ തന്നെ, പക്ഷെ ജയിലിലെ അവസ്ഥയല്ല. ഒരു സുഖകരമായ ജയില്‍!

ഏറെയൊന്നും ആലോചിക്കാതെ ഹസന്‍ രണ്ടാമത്തെ വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തു..

കാലാകാലങ്ങളില്‍ അമേരിക്ക പുറത്ത് വിട്ട ബിന്‍ ലാദന്റെ വീഡിയോ ടേപ്പുകളില്‍ ഹസന്‍ അങ്ങനെ ബിന്‍ ലാദനായി. രഹസ്യം അല്‍ ഖയിദ വഴി പുറത്തറിയാതിരിക്കാന്‍ അഫ്‌ഗാനില്‍ തമ്പടിച്ച സൈനികര്‍ക്കെന്ന വ്യാജേന അമേരിക്ക ആയുധവും സുരക്ഷയും ഒരുക്കി. മറ്റ് ചിലയിടങ്ങളില്‍ തങ്ങളുടെ ആവശ്യത്തിനായി അവരെ ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്‌തു.

2008

മറ്റൊരു പ്രസിഡന്റ് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അടുത്തപ്പോള്‍ ലാദന്റെ മരണം പുറം ലോകത്തെ അറിയിക്കാന്‍ റിപബ്ലിക്കന്‍ പാര്‍ട്ടിയില്‍ നിന്നും ശ്രമങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍ തങ്ങളാലാവുന്ന പ്രലോഭനങ്ങള്‍ നല്‍കി ആ നീക്കത്തെ എതിര്‍ പക്ഷം തകര്‍ത്തു. മാധ്യമങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ പെട്ടെന്ന് വന്ന് ലാദന്‍ മരിച്ചു എന്ന പറഞ്ഞാല്‍ വിശ്വാസ്യത കുറയുമെന്നും അത് കൊണ്ട് ഒരു സാധാരണ സംഭവം എന്ന മട്ടില്‍ വാര്‍ത്ത പുറത്ത് വിടാം എന്നായിരുന്നു ബുഷിന്റെ പദ്ധതി. എന്നാല്‍ അതില്‍ വിജയം കാണാന്‍ അദ്ദേഹത്തിനായില്ല..

മെയ് 3, 2011

“സാര്‍, ഇനി ഞാന്‍ എന്റെ നാട്ടിലേക്ക് പൊയ്ക്കോട്ടെ?” ഹസന്റെ ചോദ്യത്തില്‍
പ്രതീക്ഷയുടെ കിരണങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.

“ക്ഷമിക്കണം.. താങ്കളുടെ ആവശ്യം സാധിച്ചു തരാന്‍ പ്രയാസമാണ്”

“എല്ലാം കഴിഞ്ഞില്ലേ? ഇനിയെങ്കിലും എന്നെ പോകാന്‍ അനുവദിക്കൂ..”

“തല്‍ക്കാലം തിരക്കുകള്‍ ഒഴിയട്ടെ.. ഞങ്ങള്‍ പ്രസിഡന്റിനോട് സംസാരിക്കാം..”

“എന്നെ പോകാന്‍ അനുവദിക്കുമായിരിക്കും അല്ലേ??”

അതിനുള്ള മറുപടിയായി ഹസന്റെ മുറിയുടെ വാതില്‍ മെല്ലെ അടഞ്ഞു.....

ന്യൂസ് മേക്കര്‍

2011-05-02T19:02:00.000+05:30

രാവിലെ തിരക്കിട്ട് കലോത്സവ വേദിയിലേക്ക് പോകാന്‍ കാരണം, കലോത്സവത്തിന് പോയ റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍മാര്‍ ശരിയായി ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടോ എന്നറിയാന്‍ ആയിരുന്നില്ല. ഇന്ന് മോഹിനിയാട്ടമാണ് പ്രധാന ഇനം. നൃത്തത്തിനോട് പണ്ടേയുള്ള ഇഷ്‌ടമാണ്. നൃത്തം ചെയ്യുന്നവരോടും അതെ. ഒരുപക്ഷെ സ്വയം ചെയ്യാന്‍ കഴിയാത്ത കാര്യം മറ്റൊരാള്‍ ഭംഗിയായി ചെയ്യുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ ഉള്ള ആരാധനയുമാവാം.

വേദിയില്‍ മറ്റു മാധ്യമ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം സംസാരിച്ചും പരിപാടി ആസ്വദിച്ചും ഇരിക്കെ പുതിയ ചെസ്റ്റ് നമ്പര്‍ വിളിക്കപ്പെട്ടു. പെട്ടെന്ന് തന്നെ വേദിയില്‍ ആകെ ഒരുഷാറായത് പോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു. ഞങ്ങളുടെ തന്നെ റ്റി.വി. ചാനലിന്റെ റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ കഷ്‌ടപ്പെട്ട് എന്റെ അടുത്തെത്തി. മോഹിനിയാട്ടത്തിന് പകരം വല്ല സിനിമാറ്റിക് ഡാന്‍സും മതിയായിരുന്നു എന്ന ഭാവത്തില്‍ പുറത്ത് നിന്നവന് എന്താണ് പെട്ടെന്ന് കലയോട് ഒരു സ്നേഹം എന്ന് ആലോചിക്കവെ അവന്‍ തന്നെ മറുപടി തന്നു

“ആ കുട്ടിയെ മനസിലായില്ലേ? പഴയ സൂപ്പര്‍ നായിക അഞ്ജനാ മേനോന്റെ മകളാണ്.”

അഞ്ജന. ആ പേര് കേട്ടപ്പോള്‍ സന്തോഷം തോന്നി. മൂന്നര വര്‍ഷം മാത്രമാണ് അഞ്ജന സിനിമയില്‍ അഭിനയിച്ചത്. എന്നാല്‍ അഭിനയത്തികവ് കൊണ്ട് ഇന്നും മലയാളികള്‍ സ്‌നേഹിക്കുന്നു. ഓര്‍മ്മകള്‍ ഒരു 22 വര്‍ഷം പിന്നിലേക്ക്......

ഒരു കലോത്സവ വേദിയില്‍ വെച്ചാണ് അഞ്ജനയെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്. അന്ന് അവള്‍ മോഹിനിയാട്ടത്തില്‍ മത്സരിക്കാന്‍ വന്ന കുട്ടിയായിരുന്നു. നന്നായി ഡാന്‍സ് ചെയ്തു. അന്നത്തെ കലാതിലകമാവാന്‍ എന്തുകൊണ്ടും യോഗ്യ. മോഹിനിയാട്ടത്തിലെ വിജയം ആ സ്ഥാനം ഉറപ്പിക്കുമായിരുന്നു. വിധി വന്നപ്പോള്‍ ഒന്നാം സ്ഥാനം അഞ്ജനയ്‌ക്ക് തന്നെ. കലാതിലകത്തിന്റെ വിശേഷങ്ങളറിയാന്‍ ഞങ്ങള്‍ പത്രക്കാര്‍ ചുറ്റും കൂടിയപ്പോഴാണ് വിധിക്കെതിരെ അപ്പീലുണ്ടെന്ന് അറിയിപ്പ് വന്നത്. പരിഭ്രമം നിറഞ്ഞ മുഖവുമായി അഞ്ജനയുടെ അമ്മയും, ടീച്ചര്‍മാരും കൂട്ടുകാരും നിന്നപ്പോഴും യാതൊരു ഭാവഭേദവുമില്ലായിരുന്നു ആ കുട്ടിയുടെ മുഖത്ത്. വൈകാതെ ഫലം വന്നു - അഞ്ജനയ്‌ക്ക് ഒന്നാം സ്ഥാനം നഷ്ടപ്പെട്ടു, കലാതിലക പട്ടവും.

പുതിയ കലാതിലകത്തെ തേടി പത്രക്കാര്‍ പോയപ്പോള്‍ ആരവങ്ങളില്‍ നിന്ന് മാറി അഞ്ജന ഇരുന്നു. അവള്‍ക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവര്‍ വിധിക്കെതിരെ മുറവിളി കൂട്ടിയപ്പോള്‍ അഞ്ജന ശാന്തയായിരുന്നു. വിധിയെ പറ്റി ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അഞ്ജന ചിരിച്ചതേയുള്ളു. സങ്കടമില്ല എന്ന മറുപടിയും. ആ കുട്ടി നന്നായി ചെയ്‌തിട്ടുണ്ടാവും. അങ്ങനെയൊരു വിശ്വാസം ഉള്ളത് കൊണ്ടാണല്ലോ അപ്പീല്‍ കൊടുത്തത്. ഇവിടെ മത്സരിക്കുന്ന എല്ലാവരും സമ്മാനം നേടണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച് തന്നെ മത്സരിക്കുന്നവരല്ലേ. എല്ലാവര്‍ക്കും സമ്മാനം കിട്ടുന്നില്ല എന്ന് മാത്രം. ഇത്തവണ കലാതിലകമാവാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. എങ്കിലും ഇത്രയും അടുത്തെത്താന്‍ കഴിഞ്ഞത് തന്നെ വലിയ കാര്യമല്ലേ..

നൃത്തത്തിന്റെ പാട്ട് കേട്ടപ്പോളാണ് ഓര്‍മ്മയില്‍ നിന്നും തിരിച്ച് വന്നത്. അഞ്ജനയുടെ മകള്‍ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു. അമ്മയെ പോലെ തന്നെ മിടുക്കി തന്നെ മകളും, ഞാനോര്‍ത്തു.

“സാര്‍, ദാ ഇരിക്കുന്നു അഞ്ജനാ മേനോന്‍.” എന്റെ അരികിലിരുന്ന് ചാനല്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ ആവേശം കൊണ്ടു. ഇന്ന് ടി.വി.യില്‍ കാണിക്കാനുള്ളതായി എന്ന സന്തോഷം അവന്റെ മുഖത്ത്. ഞാന്‍ നോക്കി, അതെ അഞ്ജന തന്നെ. പഴയതിലുമൊക്കെ ഒരുപാട് മാറി. എങ്കിലും ഇപ്പോഴും സുന്ദരി തന്നെ. ആ കണ്ണുകള്‍..

ആ കണ്ണുകളെ പ്രണയിക്കാത്ത യുവാക്കളില്ലായിരുന്നു ഒരു കാലത്ത്. മലയാള സിനിമാചരിത്രത്തിലെ തന്നെ വലിയ ഹിറ്റുകളിലൊന്നായി മാറി “ആരാമത്തിലെ പൂക്കള്‍”. അതിലൂടെ യുവതലമുറയെ മുഴുവന്‍ തന്നെ പ്രണയിപ്പിച്ചു അഞ്ജന എന്ന നടി. ആ വര്‍ഷത്തെ മികച്ച നടിക്കുള്ള സംസ്ഥാന അവാര്‍‌ഡും അവള്‍ സ്വന്തമാക്കി.

ഞങ്ങളുടെ മാസികയുടെ ഓണപ്പതിപ്പിന് അഞ്ജനയെ ഇന്റര്‍വ്യൂ ചെയ്യാന്‍ ഞാനാണ് പോയത്. രണ്ട് വര്‍ഷം മുമ്പ് കലാതിലകപട്ടം നഷ്ടപ്പെട്ട കാര്യം ഞാന്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു. അപ്പോഴും അഞ്ജന ചിരിച്ചതേയുള്ളു.

അന്ന് ഞാന്‍ കലാതിലകം ആയില്ലെങ്കിലും എനിക്കും അത്ര തന്നെ വാര്‍ത്താപ്രാധാന്യം താങ്കളുടെ പത്രം നല്‍കിയല്ലൊ.. ഒരുപക്ഷെ ആ വാര്‍ത്തകളില്‍ നിന്നാവാം എനിക്ക് സിനിമയില്‍ ചാന്‍‌സ് കിട്ടിയതും അവാര്‍‌ഡ് കിട്ടിയതും. ജയിക്കുമ്പോളും തോല്‍‌ക്കുമ്പോളും ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്കൊരു വാര്‍ത്തയാണല്ലോ.. അഞ്ജന ചിരിച്ചു..

“എന്താ അവിടെ ഒരു ബഹളം?”

“സാറിവിടെങ്ങും ഇല്ലാരുന്നോ? അവിടെ ദേ അപ്പീലിന്റെ പ്രശ്നമാണ്”

“എന്ത് പ്രശ്നം?”

“നടി അഞ്ജനാ മേനോന്‍ മകള്‍ക്ക് വേണ്ടി അപ്പീല്‍ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. ഫലം വന്നപ്പോള്‍ ആ കുട്ടിക്ക് മൂന്നാം സ്ഥാനമാണ്. വിധികര്‍ത്താക്കളെ ചീത്ത പറയുകയാണവര്‍”

ഞാന്‍ അങ്ങോട്ടേക്ക് നടന്നു. അഞ്ജനയുടെ ശബ്‌ദം എന്റെ കാതിലുമെത്തി - “..ന്യായമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. എന്റെ മകളുടെ പ്രകടനമായിരുന്നു നല്ലതെന്ന് അവള്‍ക്ക് കിട്ടിയ കൈയ്യടികള്‍ തന്നെ തെളിവ്. ജഡ്‌ജസ് എന്ന് പറയുന്ന അവരൊക്കെ എന്തറിഞ്ഞിട്ടാണ്? ആരുടെയെങ്കിലും കൈയ്യില്‍ നിന്ന് കാശും വാങ്ങി എന്റെ മകളെ തോല്‍‌പിക്കാനാണ് ഇവരുടെ ശ്രമം. ഞാന്‍ അതിനു സമ്മതിക്കില്ല..”

മൊബൈലില്‍ ഓഫീസില്‍ നിന്ന് കോള്‍ വന്നത് കൊണ്ട് കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. തിരക്കില്‍ നിന്നും മാറി ഞാന്‍ കോള്‍ അറ്റന്റ് ചെയ്തു. ഈ വര്‍ഷം “ന്യൂസ്‌മേക്കര്‍ ഓഫ് ദ ഇയര്‍” ചടങ്ങിന് ഒരു സൂപ്പര്‍ സ്റ്റാറിനെ കൊണ്ട് വരുന്ന കാര്യം പറയാനാണ് വിളിച്ചത്. ആരാമത്തിലെ പൂക്കളിലെ നായകന്‍ (അന്ന് പുതുമുഖം!) മനോജ് കുമാറിനെയാണ് വിളിക്കാനുദ്ദേശിക്കുന്നത്. ഞാന്‍ സംസാരിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞ് ഫോണ്‍ വെച്ചു.

എന്റെ അടുത്തു കൂടെ അഞ്ജനാ മേനോന്‍ മകളേയും വിളിച്ച് ഇറങ്ങി പോയി. മാധ്യമ സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഇനിയും ചോദിക്കാന്‍ ബാക്കിയുള്ള ചോദ്യങ്ങളുമായി പിന്നാലെയും. അവര്‍ പോയ ശേഷം എന്റെ റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ അടുത്തെത്തി. ഇന്നത്തേക്കായല്ലോ എന്ന എന്റെ മുന വെച്ച ചോദ്യത്തിന് നിറഞ്ഞ ചിരിയായിരുന്നു അവന്റെ മറുപടി. മാത്രമല്ല ഒരു കമന്റും - മോള്‍ക്ക് വിവരമുണ്ട്, ആ കൊച്ച് പറയുന്നുണ്ടാരുന്നു അപ്പീലൊന്നും വേണ്ടാന്ന്. പക്ഷെ അമ്മ കേള്‍ക്കണ്ടേ? അതെങ്ങനാ സിനിമാനടി അല്ലേ.. മോള്‍ക്ക് സമ്മാനം കിട്ടാത്തത് ക്ഷീണമായിരിക്കും.. ഇതൊക്കെ എവിടുന്ന് പൊട്ടി വീണോ ആവോ..”

ഇന്നത്തെ ന്യൂസ് മേക്കര്‍ അഞ്ജനാ മേനോന്‍ തന്നെ, ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു. പണ്ട് അവള്‍ വാര്‍ത്തയായിരുന്നു. ഇന്നവള്‍ വാര്‍ത്ത സൃഷ്ടിച്ചവളും..

ഡ്രാക്കുള

2011-02-09T23:57:00.000+05:30

ഡി.സി. ബുക്‍സിന്റെ വിശ്വസാഹിത്യ താരാവലി വാങ്ങുകയുണ്ടായി. 12 പുസ്‌തകങ്ങളിലായി 100 ക്ലാസിക്കുകള്‍. അതിലെ പത്താം നമ്പര്‍ പുസ്‌തകത്തിലാണ് ബ്രാം സ്‌റ്റോക്കറുടെ ഡ്രാക്കുളയെ പരിചയപ്പെട്ടത്.

എന്ത് കൊണ്ട് ആദ്യം പത്താമത്തെ പുസ്‌തകമെടുത്തു എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ഉത്തരം ഒന്നേയുള്ളൂ - ഈ വാല്യത്തിലെ ആദ്യത്തെ കഥ. അത് ഡ്രാക്കുളയൊന്നുമല്ല, “ചുവപ്പില്‍ ഒരു പഠനം” അഥവാ A Study in Scarlet. ഈ പേര് കേട്ടവരുണ്ടെങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ അവരുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി വന്നിരിക്കും. ഇനി അഥവാ കേട്ടിട്ടില്ല എങ്കില്‍ അറിഞ്ഞുകൊള്ളൂ, അതാണ് ഷെര്‍ലക്ക് ഹോംസ് എന്ന കഥാപാത്രത്തിനെ ലോകത്തിന് പരിചയപ്പെടുത്തിയ കൃതി. ഷെര്‍ലക്ക് ഹോംസ് കൃതികളെ പിന്നീടൊരു പോസ്റ്റില്‍ കൊണ്ടുവരാം (ശ്രമിക്കാം!). തല്‍ക്കാലം നമുക്ക് ഡ്രാക്കുളയിലേക്ക് തിരിച്ചു വരാം.

ഡ്രാക്കുളയ്ക്ക് ഒരു ആമുഖത്തിന്റെ ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഒരുപക്ഷെ ഡ്രാക്കുളയുടെ കഥ അറിയാത്തവര്‍ ചുരുക്കമായിരിക്കും. അതൊക്കെ കൊണ്ടാണല്ലോ അതൊരു “ക്ലാസിക്” എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. ഹൊറര്‍ (ഇതിന് പറ്റിയ ഇതേ ശക്തിയുള്ള, ഒരു മലയാളം വാക്ക് കണ്ടെത്തേണ്ടിയിരിക്കുന്നു!) വിഭാഗത്തില്‍ പെടുത്താവുന്ന നോവല്‍. 1897-ല്‍ ആദ്യം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. അന്നു മുതല്‍ ഇങ്ങോട്ട് കോടിക്കണക്കിന് വായനക്കാരെ ഭയപ്പെടുത്തി ഡ്രാക്കുള പ്രഭു വിലസുന്നു. കഥയേയും വിവര്‍ത്തനത്തേയും പറ്റി പറയാനല്ല ഈ പോസ്റ്റ്. എനിക്ക് വളരെയധികം ഈ നോവല്‍ ഇഷ്‌ടപ്പെട്ടു. അതിനുള്ള കാരണങ്ങള്‍ പങ്കു വെയ്ക്കുക മാത്രമാണ് എന്റെ ഉദ്ദേശ്യം.

ഹൊറര്‍ - കഥയായാലും, സിനിമയായാലും ഈ വിഭാഗത്തിന് ഒരു കുഴപ്പമുണ്ട്. വായനക്കാരനെ/പ്രേക്ഷകനെ ഭയപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ് ഈ വിഭാഗത്തിലുള്ള കൃതികളുടെ കടമ. എന്നാല്‍ ഏറിയ പങ്ക് ആളുകളും ഒന്നുങ്കില്‍ ഇവയൊന്നും കണ്ടും വായിച്ചും പേടിക്കാറില്ല. ഇനി അഥവാ പേടിച്ചാല്‍ തന്നെ തുറന്ന് സമ്മതിക്കുകയുമില്ല. രണ്ടായാലും അത് കൃതിയുടെ വിജയത്തെ ബാധിക്കും. എന്നെ പേടിപ്പിക്കുന്നതില്‍ ഡ്രാക്കുള വിജയിച്ചു എന്നതാണ് ഈ നോവല്‍ ഇഷ്ടപ്പെടാനുള്ള പ്രധാന കാരണം.

ഡ്രാക്കുള വായിക്കാനൊരുങ്ങുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസില്‍ ആദ്യം ഉണ്ടായ ചിന്ത ഇതാണ് - ഒരു പുസ്‌തകം വായിച്ചാലൊക്കെ പേടി വരുമോ? വരും! നല്ല പോലെ പേടി വരും.. രാത്രി കുറച്ചധികം വൈകി ഇരുന്നാണ് ഞാന്‍ വായിച്ചത്. വളരെ രസകരമായി എഴുതിയിരുന്നത് കൊണ്ട് വായിച്ച് സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല എന്ന് പറയുന്നതാണ് ശരി. അന്തരീക്ഷത്തിന് സ്‌പെഷ്യല്‍ ഇഫ‌ക്‍ട്സ് കൊടുത്ത് അയലത്തെ പട്ടി ഇടയ്‌ക്കിടെ മോങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുറേ വായിച്ച ശേഷം അന്നത്തെ വായന മതിയാക്കി. അപ്പുറത്തെ മുറിയിലെ മേശപ്പുറത്താണ് വെള്ളം വെച്ചിരുന്നത്. ആ മുറിയില്‍ നല്ല ഇരുട്ടും. വെള്ളം കുടിക്കുന്ന കാര്യമോര്‍ത്തപ്പോള്‍ തന്നെ ഒന്ന് ഞെട്ടി. അപ്പോഴാണ് പേടി എന്താണെന്ന് മനസിലായത്. ഒറ്റയടിക്ക് അവിടെയെത്തി, വെള്ളം കുടിച്ചെന്ന് വരുത്തി തിരിച്ച് മുറിയിലെത്തി. അപ്പോള്‍ അടുത്ത പ്രശ്നം. ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്‌ത് കട്ടില്‍ വരെ എത്താന്‍ ഭയം! ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തു രണ്ട് ചാട്ടത്തിന് കട്ടിലില്‍ കയറി, പുതച്ച് മൂടി, പ്രത്യേകിച്ച് കഴുത്തിന്റെ ഭാഗം ;-) നല്ല ചൂടുണ്ടായിരുന്നു. കാര്യമാക്കിയില്ല. ഈശ്വരനെ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച് കിടന്നു. എപ്പഴോ ഉറങ്ങി.

പിന്നീട് പകല്‍ ബാക്കി വായിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും രാത്രി വൈകി ഇരുന്ന് വായിക്കുന്ന ആ ത്രില്‍ കിട്ടിയില്ല. പകല്‍ വായന മതിയാക്കി, രാത്രിയിലാണ് ഞാന്‍ വായിച്ചു തീര്‍ത്തത്. ആദ്യ ഭാഗത്തിന്റെ അത്ര പേടി അവസാനത്തോട് അടുത്തപ്പോള്‍ ഏതായാലും ഉണ്ടായില്ല.

എന്നെ ആകര്‍ഷിച്ച മറ്റൊരു കാര്യം എഴുത്തിന്റെ ശൈലിയാണ്. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ഡയറി, കത്തിടപാടുകള്‍ എന്നിവയിലൂടെയാണ് കഥ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. അതിനാല്‍ തന്നെ പലപ്പോഴും കഥാപാത്രങ്ങളില്‍ ഒരാളായി, അവര്‍ക്കൊപ്പം ഞാനുമുണ്ട് എന്ന് തോന്നലുണ്ടായി. പേടിയൊക്കെ വരാന്‍ അതും കാരണമാകാം. ഈ ശൈലി കൊണ്ടുള്ള മറ്റൊരു കാര്യം, ഡ്രാക്കുളയുടെ ശക്തി നേരിട്ട് കാണിക്കുന്ന ഭാഗങ്ങള്‍ ചുരുക്കമാണെങ്കിലും മറ്റുള്ളവരുടെ വിവരണങ്ങളില്‍ നിന്നും മനോഹരമായി അത് വരച്ചിടുന്നുണ്ട്. ഉദാഹരണമായി ലണ്ടനിലെത്തുന്ന കപ്പലിന്റെ ക്യാപ്‌റ്റന്റെ അനുഭവങ്ങള്‍.

മറ്റൊരു പ്രധാനകാര്യം, കഥയുടെ പോക്ക്. നല്ല വേഗത്തിലാണ് കഥ പറഞ്ഞ് പോകുന്നത്. വായിച്ചു തുടങ്ങിയാല്‍ തീരാതെ നിര്‍ത്തുക പ്രയാസം. ഒരു ഭാഗം കൂടി വായിക്കാം, എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കും. രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായി തിരിച്ചാല്‍, മുന്നോട്ട് പോകുന്തോറും കൂടുതല്‍ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതാണ് ആദ്യ ഭാഗം. എന്നാല്‍ രണ്ടാം ഭാഗത്തില്‍ ഭയത്തെക്കാളേറെ ഉദ്വേഗം ജനിപ്പിക്കുന്നു “ഡ്രാക്കുള”. വായിച്ചു തീരുമ്പോള്‍ ഒരുപക്ഷെ ഇത്രയും എളുപ്പം തീര്‍ന്നോ എന്നൊരു ദുഃഖവും തോന്നും!

ആകെ പറയാന്‍ ഒരു പോരായ്‌മ തോന്നിയത് ഇതാണ് - പെട്ടെന്ന് തീര്‍ന്നു പോയത് പോലെ തോന്നി. പിന്നെ അവസാനം ഒരു ഭയങ്കരന്‍ പോരാട്ടം പ്രതീക്ഷിച്ചെങ്കിലും അതുമുണ്ടായില്ല..! ഒരുപക്ഷെ രസിച്ച് വായിച്ച് വന്നത് കൊണ്ടാവും..

ഏതായാലും ഇനിയും വായിക്കാത്തവരുണ്ടെങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും ഒരു കൈ നോക്കുക. നിങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടിയാണ് കഥയെ പറ്റി യാതൊന്നും പറയാതെ ഞാനിങ്ങനെ ഒരു കുറിപ്പിട്ടത്.

പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കുക - കഴിവതും പാതിരാത്രിയില്‍ വായിക്കുക, അതും ഒറ്റയ്ക്ക്! വല്ലപ്പോഴും ഒന്ന് പേടിക്കുന്നത് നല്ലതാണെന്നേ.. :)

മുഖപുസ്‌തകത്തില്‍ ഒരു പ്രണയം

2011-01-03T21:14:00.000+05:30

ചില നേരത്തെ ഈ ഇന്റര്‍നെറ്റിന്റെ പോക്ക്.. ചൊറിഞ്ഞ് വന്നു നകുലിന്. www.facebook.com എന്ന് കൊടുത്തിട്ട് എത്ര നേരമായി?? ഇപ്പോഴും ലോഡിങ്ങ് എന്ന് എഴുതി കാണിച്ച് നില്‍ക്കുന്നു. ക്ഷമ കെട്ട നകുല്‍ ബ്രൌസര്‍ ക്ലോസ് ചെയ്ത ശേഷം ഒന്നു കൂടി ഓപ്പണ്‍ ചെയ്തു. ഏതായാലും ഇത്തവണ ഫലിച്ചു. നിമിഷങ്ങള്‍ കൊണ്ട് പേജ് ലോഡ് ആയി വന്നു. ആകാംഷയോടെ നകുല്‍ നോക്കി, ഇല്ല. കാര്യമായി ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല. പുതിയതായി ഒരു നോട്ടിഫിക്കേഷനോ ഫ്രണ്ട്സ് റിക്വസ്റ്റോ വന്നിട്ടില്ല. അതെങ്ങനാ, ലോഗ് ഓഫ് ചെയ്തിട്ട് ഒരു മണിക്കൂര്‍ കൂടെയായിട്ടില്ലല്ലോ..

എന്ന് മുതലാണ് ഫേസ്‌ബുക്ക് ഉപയോഗം തുടങ്ങിയതെന്ന് ഓര്‍മ്മയില്ല. പ്രഫഷനല്‍ കോഴ്‌സിന് ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ കിട്ടിയ ലാപ്‌ടോപ് ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി. ജോലിയും ശമ്പളവും ഇന്റര്‍‌നെറ്റിനേയും കൂടെ കൂട്ടി. ഇപ്പോള്‍ വന്ന് വന്ന് അതില്ലാതെ ജീവിക്കാന്‍ വയ്യ എന്നായി. ഓഫീസില്‍ നിന്ന് എത്തിയാല്‍ ഇത് തന്നെ പണി. ഓഫീസ് ഇല്ലെങ്കിലും ഇത് തന്നെ പണി. ഒറ്റയ്ക്ക് താമസമായത് കൊണ്ട് പരാതി പറയാനും കുറ്റം പറയാനും ആരുമില്ലതാനും.

നകുല്‍ ഫ്രണ്ട്സ് അപ്‌ഡേറ്റ്‌സ് ഒന്നൊന്നായി നോക്കാന്‍ തുടങ്ങി. സ്ഥിരം സാധനങ്ങള്‍ തന്നെ - Analyse your Personality, How evil are you?, സിറ്റി‌വില്ലില്‍ പുതിയതെന്തോ നേടിയ കൂട്ടുകാരന്‍ . കൂട്ടത്തില്‍ ഗംഗയുടെ ഒരു അപ്‌ഡേറ്റും. ഗംഗ “ലൈഫ്‌ബോക്‍സ്” തുറന്നു. കിട്ടിയത് - Engagement.

ഗംഗയെ നകുല്‍ ഇത് വരെ കണ്ടിട്ടില്ല. ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ കസിന്‍ ആണ്. ഒരിക്കല്‍ അവന്‍ My Top Fan എന്ന ആപ്ലിക്കേഷന്‍ ഉപയോഗിച്ചപ്പോള്‍ നകുലായിരുന്നു ഒന്നാമന്‍. അതിന് അവനൊരു “ലൈക്കും” കമന്റും കൊടുത്തു. അതിന് മറുപടിയെന്നോണമാണ് ഗംഗ ആദ്യം തന്നോട് സംസാരിക്കുന്നത്. സംസാരിക്കുന്നത് എന്ന് വെച്ചാല്‍, നേരിട്ടല്ല, ആ കമന്റിന് ഒരു മറുപടി. പിന്നെ പിന്നെ സുഹൃത്ത് എന്ത് പോസ്റ്റിട്ടാലും നകുലും ഗംഗയും അതില്‍ കമന്റ് ഇട്ട് അടി കൂടിയിരുന്നു. ചുരുക്കത്തില്‍ അവര്‍ വലിയ ഒരു “കമന്റടി” തന്നെ നടത്തി! അങ്ങനെ അടി കൂടി അവര്‍ സുഹൃത്തുക്കളായി. പക്ഷെ ഏതൊരു ഓണ്‍‌ലൈന്‍ സൌഹൃദത്തിനും ഉള്ള വിധി അവരുടെ സൌഹൃദത്തിലും ഉണ്ടായിരുന്നു - ഓണ്‍ലൈന്‍ ആയാല്‍ മാത്രമല്ലെ സൌഹൃദം നിലനില്‍ക്കുകയുള്ളു. എന്തൊക്കെയോ തിരക്കുകളുമായി ഗംഗ കുറച്ച് നാള്‍ ഫേസ്‌ബുക്കില്‍ നിന്നും മാറി നിന്നപ്പോള്‍ ആ സൌഹൃദവും ഏതാണ്ട് അവസാനിച്ചു.

"Engagement ayit nammale onnum ariyichillallo.." എന്ന് നകുല്‍ ഒരു കമന്റിട്ടു ഗംഗ‌യ്ക്ക്. ഒരു തമാശ. വേറെ പണി ഒന്നും ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ചെയ്‌തു എന്ന് പറയുന്നതാവും കൂടുതല്‍ ശരി. പ്രത്യേകിച്ച് പണി ഒന്നുമില്ലാത്തത് കൊണ്ട് നകുല്‍ ഡിന്നര്‍ കഴിക്കാന്‍ പോയി.

തിരിച്ച് വരുമ്പോള്‍ രണ്ട് നോട്ടിഫിക്കേഷന്‍സ്. നകുലിന് സന്തോഷമായി. രണ്ടും ഗംഗയുടെ വകയായിരുന്നു. Engagement കമന്റിന് "samayam avumbol ariyicholam" എന്ന് മറുപടി. പിന്നെ ഒരു മെസേജും - "nee jeevanode okke thanne und alle? entha vishesham?" നകുല്‍ അതിന് മറുപടി നല്‍കി. ഗംഗ ഓണ്‍‌ലൈന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. രണ്ട് പേരും കുറച്ച് നേരം മെസേജുകള്‍ കൈമാറി. ഇത്രയൊക്കെ ഫേസ്‌ബുക്ക് ഉപയോഗിച്ചിട്ടും നകുല്‍ അതിന്റെ ചാറ്റ് ഉപയോഗിക്കാന്‍ മടിയായിരുന്നു.

അടുത്ത ദിവസം സ്ഥിരം പരിപാടികള്‍ എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍ ഗംഗയുടെ മറ്റൊരു അപ്‌ഡേറ്റ് കണ്ടു. ഇത്തവണയും ലൈഫ്‌ബോക്‍സ്” തുറന്നു ഗംഗ. കിട്ടിയതോ? Marriage!

നകുലിന് ഒരുപാട് സന്തോഷമായി. ഉടനെ കൊടുത്തു ഒരു കമന്റ് - "innale engagement. inn kalyanam. ellam valare pettennanallo." താമസിയാതെ ഗംഗയുടെ കമന്റ് തിരികെ വന്നു - "enth cheyyanada.. ellam angane sambhavichu poyi" അന്നും കുറെ മെസേജുകള്‍ തമ്മില്‍ കൈമാറിയ ശേഷമാണ് അവര്‍ ഉറങ്ങിയത്.

രണ്ട് ദിവസങ്ങള്‍ നകുലിനും ഗംഗ‌യ്ക്കും സാധരണ പോലെ കടന്നു പോയി. രണ്ടാം ദിവസം നകുല്‍ തന്റെ പ്രൊ‌ഫൈല്‍ പിക്‍ചര്‍ ഒന്ന് മാറ്റി. അന്ന് രാത്രി കൃത്യമായി ഗംഗയുടെ മെസേജ് എത്തി. പടം കൊള്ളില്ല. ഉടനെ മാറ്റണം എന്നായിരുന്നു ആവശ്യം. നകുല്‍ രണ്ട് തവണ പടം മാറ്റി. പക്ഷെ രണ്ട് തവണയും ഗംഗയ്‌ക്ക് ഇഷ്‌ടപെട്ടില്ല. ഒടുവില്‍ തന്റെ ആല്‍ബത്തില്‍ നിന്നും ഒരു പടം തിരഞ്ഞെടുത്ത് തരാന്‍ നകുല്‍ ഗംഗയോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഗംഗയുടെ ഇഷ്‌ടത്തിനുള്ള പടം താന്‍ എന്തിന് ഇടണം എന്ന് നകുല്‍ ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിച്ചില്ല. എന്നാല്‍ ഗംഗ പറയുന്ന പടം ഏതായാലും താന്‍ ഇടുമെന്ന് അവന്‍ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു.

ഗംഗ പടം കൊണ്ട് വന്നു. നകുലിന് ഇഷ്‌ടപ്പെട്ട പടം തന്നെയായിരുന്നു അത്. എന്നാല്‍ കുറച്ച് പഴയതായിരുന്നു. "padam kollam. pakshe kurach pazhayatha. ente ippozhathe appearance-nu match alla." എന്ന് നകുല്‍ ഒരു മെസേജ് അയച്ചു. അതിനുള്ള ഗംഗയുടെ മറുപടി നകുലിന് ഇഷ്‌ടപ്പെട്ടു - "penn kananonnumallalo profile pic idunnath? ith mathi. you look good in this. i like it." നകുല്‍ തിരിച്ചും കൊടുത്തു ഒരു മെസേജ് - "ok. ith mathi. ellam ninte ishtam pole.. :P"

ആഴ്‌ചകള്‍ കടന്നു പോയി. നകുലിന് ഗംഗയോട് ശരിക്കും ഇഷ്‌ടം തോന്നി. എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒന്ന് പറയണം. എങ്ങനെ പറയും എന്ന് സംശയിച്ച് നിന്നപ്പോള്‍ വീണ്ടും “ലൈഫ്‌ബോക്‍സ്” അവന്റെ രക്ഷയ്‌ക്കെത്തി. ഗംഗ ലൈഫ്‌ബോക്‍സ് തുറന്നപ്പോള്‍ കിട്ടിയത് - Love Letter. അന്ന് രാത്രി നകുല്‍ ഗംഗയ്‌ക്ക് മെസേജ് ചെയ്‌തു - "ninak love letter kittiyo?" അവളുടെ മറുപടി "illalo. entha nee tharumo?" നകുല്‍ തിരിച്ചടിച്ചു - "njan thannal vangumo?" അവളുടെ മറുപടി അവനെ ഒരുപാട് സന്തോഷിപ്പിച്ചു - "pinnentha? eppo vangi enn chothichal pore?" അങ്ങനെ അവനൊരു Love Letter എഴുതി. അവള്‍ക്കത് ഇഷ്‌ടപ്പെടുകയും ചെയ്‌തു.

കുറച്ച് നാള്‍ കൂടെ കടന്നു പോയി. ഫേസ്‌ബുക്കില്‍ നിന്നും അവര്‍ ഫോണിലേക്ക് കൂടു മാറിയിരുന്നു. ഗംഗ ചോദിച്ചു, “എന്നാണ് നമ്മള്‍ ഒന്ന് കാണുന്നത്?”
“ജൂണ്‍ 12-ന്”, നകുല്‍ പറഞ്ഞു.
“അതെന്താ ജൂണ്‍ 12?”
“When will you meet your lover-ല്‍ എനിക്ക് കിട്ടിയ ഡേറ്റ് ആണ് ജൂണ്‍ 12”
“Oh my god! എനിക്കും അതേ ഡേറ്റ് തന്നെയാ കിട്ടിയത്”

അന്ന് ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്യുമ്പോള്‍ നകുലിന് എന്തെന്നില്ലാത്ത ആഹ്ലാദമായിരുന്നു. തനിക്ക് ചേര്‍ന്ന ഒരാളെ തന്നെ ഫേസ്‌ബുക്ക് തന്നല്ലോ.. അവന്‍ ലോഗ്-ഇന്‍ ചെയ്തു. ഗംഗയുടെ സ്റ്റാറ്റസ് മെസേജ് ഏതോ ഫിലോസഫി ഡയലോഗ് ആയിരുന്നു. അവന് അതിന്റെ അര്‍ത്ഥം മനസിലായില്ല എങ്കിലും ആ പോസ്റ്റിന് ഒരു “ലൈക്ക്” കൊടുക്കാന്‍ അവന് രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല.

ഞാന്‍ എന്ന ഫുട്ബോളര്‍

2010-06-28T09:41:00.001+05:30

എവിടെ നോക്കിയാലും ഇപ്പോള്‍ ഫുട്‌ബോള്‍ ആണ് ചര്‍ച്ചാവിഷയം. ഒന്നും ഒന്നിലധികം ടീമുകളേയും സപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്ത് പ്രിയപ്പെട്ട ടീം ജയിക്കുമ്പോള്‍ ആവേശത്തോടെ ജയ് വിളിക്കുകയും തോല്‍ക്കുമ്പോള്‍ അരശുമ്മൂട്ടില്‍ അപ്പുക്കുട്ടനെ പോലെ “കാവിലെ പാട്ട് മത്സരത്തിന് എടുത്തോളാമെന്ന്” വെല്ലുവിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സമയം. ചുറ്റും കാണുന്ന ആവേശവും ആരവവും എന്നെ സംശയിപ്പിക്കുന്നു - കളി നടക്കുന്നത് സൌത്ത് ആഫ്രിക്കയിലോ അതോ ഇങ്ങ് കേരളത്തിലോ? ഒന്നുറപ്പ്. ഈ ഒരു മാസം ഒന്നുങ്കില്‍ ലോകം സൌത്ത് ആഫ്രിക്കയിലാണ്, അല്ലെങ്കില്‍ സൌത്ത് ആഫ്രിക്ക ആണ് ലോകം!

അപ്പോ പറഞ്ഞ് വന്നത് ഫുട്‌ബോളിന്റെ കാര്യം. എല്ലാവരും ഫുട്‌ബോളിന്റെ പിറകെ ആണല്ലൊ. വഴിവക്കില്‍ പിള്ളേര് പോലും ഇപ്പോ ബാറ്റും സ്റ്റമ്പും മാറ്റി വെച്ച് ഇഷ്ടിക കൊണ്ട് ഗോള്‍‌പോസ്റ്റ് ഉണ്ടാക്കി ഫുട്ബോള്‍ കളി തുടങ്ങി. ഈ കളിയൊക്കെ കാണുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ചിരിയാണ് വരുന്നത്, എന്റെ അവസാന ഫുട്‌ബോള്‍ മത്സരം ഓര്‍ത്ത്..

8 വര്‍ഷം മുമ്പ്.. ഇത് പോലൊരു ലോകകപ്പ് കാലം. കൊറിയ-ജപ്പാന്‍. അന്ന് കളി നടന്നിരുന്നത് ഫുട്‌ബോള്‍ ഉപയോഗിച്ചായിരുന്നു, ജബുലാനിയൊന്നും ഇല്ല! വുവുസേല ഇല്ലെങ്കിലും ആരവങ്ങള്‍ ഇന്നത്തെ പോലെ തന്നെ ചെവി തുളയ്ക്കുന്നതായിരുന്നു.

ഞാന്‍ പ്ലസ് വണ്ണിന് പാലക്കാട് കേന്ദ്രിയ വിദ്യാലയത്തില്‍ ചേര്‍ന്ന സമയം. ചേര്‍ന്ന മൂന്നാം ദിവസം PT കിട്ടി - 2 മണിക്കൂര്‍! എന്നെ സംബന്ധിച്ച് അതൊക്കെ ഒരത്ഭുതം ആയിരുന്നു. അതിനു മുമ്പ് വരെ അര മണിക്കൂര്‍ ഉള്ള ഒരു പിരീഡ്, അതും സാറ് കനിഞ്ഞാല്‍ മാത്രം കളിക്കാന്‍ പോകാം എന്ന അവസ്ഥയില്‍ നിന്നും രണ്ട് മണിക്കൂര്‍ കളിക്കാന്‍ മാത്രം എന്ന നില..

കണ്ടാല്‍ അല്പം കടുപ്പക്കാരന്‍ എന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു സാറ് വന്നു. കുട്ടികള്‍ എല്ലാവരും വരി വരി ആയി നില്‍ക്കുന്നു.

Dear Children, I'm Veera, your Chief Physical Education Instructor. തമിഴ് കലര്‍ന്ന ഇംഗ്ലീഷില്‍ വീര സാറിന്റെ ഒരു കിടിലന്‍ പ്രസംഗം. സംഗതി ഇതാണ്. KVയില്‍ ക്രിക്കറ്റ്, ഫുട്ബോള്‍, ബാസ്കറ്റ്‌ബോള്‍, വോളി‌ബോള്‍ തുടങ്ങി സകല കളികള്‍ക്കും ടീം ഉണ്ട്. നിങ്ങള്‍ക്കും അതില്‍ ഒരംഗമാവാം. ഇപ്പോള്‍ ചെയ്യേണ്ടത്, എല്ലാവരും അവരവര്‍ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു കളി തിരഞ്ഞെടുക്കുക. നിങ്ങള്‍ക്ക് അതില്‍ പരിശീലനം നല്‍കി ഒരു നല്ല കളിക്കാരനാക്കി വാര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ ഞങ്ങളാല്‍ കഴിയുന്നത് ചെയ്യും. സ്കൂളിനോട് ചേര്‍ന്ന് ഒരു ബാസ്ക്കറ്റ്ബോള്‍ കോര്‍ട്ടും വോളീബോള്‍ കോര്‍ട്ടുമുണ്ട്. അതിനപ്പുറം ചെറിയ ഗ്രൌണ്ട്. അതിനപ്പുറം വലിയ ഗ്രൌണ്ട്. ചെറിയ ഗ്രൌണ്ടില്‍ ക്രിക്കറ്റ് പരിശീലനവും വലിയ ഗ്രൌണ്ടില്‍ ഫുട്ബോള്‍ പരിശീലനവും. തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന കളി അനുസരിച്ച് അതാത് കളിക്ക് അനുവദിച്ചിരിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് കുട്ടികള്‍ക്ക് പോകാം.

ഫുട്ബോള്‍ തലയ്ക്ക് പിടിച്ചിരുന്ന കാലമായത് കൊണ്ട് രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിക്കാതെ ഞാന്‍ നേരെ വലിയ ഗ്രൌണ്ട് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ക്രിക്കറ്റ് തിരഞ്ഞെടുത്ത എന്റെ ചില സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഇവന്‍ ഫുട്ബോള്‍ കളിക്കുമോ എന്ന ഞെട്ടലോടെ നോക്കി നിന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടില്ല എന്ന് നടിച്ചു. ശരിയാണ്. മെലിഞ്ഞുണങ്ങി, ഒരു കാറ്റടിച്ചാല്‍ പറന്ന് പോകുന്ന ഞാന്‍ എങ്ങനെ ഫുട്ബോള്‍ കളിക്കും? എന്ത് കൊണ്ട് കളിച്ചു കൂടാ? ഇത്തിരിപ്പോന്ന മൈക്കിള്‍ ഓവന്‍ എന്നൊരു ചെക്കന്‍ ഇംഗ്ലണ്ട് ടീമില്‍ ഉണ്ട്. അവനൊക്കെ വേള്‍ഡ് കപ്പ് കളിക്കാമെങ്കില്‍ എനിക്കെന്റെ സ്കൂളില്‍ ഫുട്ബോള്‍ കളിച്ചു കൂടെ? ഞാന്‍ ധൈര്യപൂര്‍വ്വം മുന്നോട്ട് വെച്ച കാല്‍ മുന്നോട്ട് തന്നെ എന്നുറപ്പിച്ച് വലിയ ഗ്രൌണ്ടിലേക്ക് എത്തിച്ചേര്‍ന്നു.

സമാധാനം. സയന്‍സ് ഗ്രൂപ്പിലുള്ള എന്റത്രയും സൈസ് ഉള്ള പയ്യന്മാര്‍ ഒക്കെ അവിടെ നില്‍പ്പുണ്ട്. ക്ലാസിലെ പൊക്കക്കാരും, ജിമ്മന്മാരും ഉണ്ട്. പ്രശ്നമില്ല. സാറെത്തി. കുറച്ച് നേരം കളിയെ പറ്റിയൊക്കെ സംസാരിച്ചു. ചില എക്സര്‍സൈസ് ഒക്കെ ചെയ്യിച്ചു. മുക്കാല്‍ മണിക്കൂര്‍ ഉണ്ടാവും ഈ വ്യായാമം എന്ന സംഗതി! വാം അപ്പ് എന്നറിയപ്പെടുന്നു.

ഒരു മാസത്തോളം ഇങ്ങനെ കടന്നു പോയി. 2 മണിക്കൂര്‍ ഉള്ള പീരിയഡ്. മുക്കാല്‍ മണിക്കൂര്‍ വ്യായാമം, സോറി, വാം അപ്പ്. അര മണിക്കൂര്‍ സാറിന്റെ കത്തി. കുട്ടികള്‍ ഗ്രൌണ്ടില്‍ വട്ടം കൂടി ഇരിക്കും, സാര്‍ അവിടെ നിന്ന് സംസാരിക്കും. സാറിന്റെ കൈയ്യില്‍ ഒരു ഫുട്ബോള്‍ കാണും. അതിങ്ങനെ കറക്കിയും തിരിച്ചും മറിച്ചുമൊക്കെയാണ് പുള്ളിക്കാരന്റെ ക്ലാസ്. ഇടയ്ക്ക് പന്ത് പുള്ളിയുടെ കൈയ്യില്‍ നിന്ന് ചാടി നമ്മുടെ അടുത്ത് വരും. അതിലൊന്ന് തൊടാന്‍ അങ്ങനെയൊക്കെയേ പറ്റൂ..! പിന്നെ കുട്ടികളെ രണ്ട് ഗ്രൂപ്പ് ആയി തിരിക്കുന്നു. ഒരു കൂട്ടര്‍ ഗ്രൌണ്ടിന്റെ ഒരറ്റത്തും മറ്റുള്ളവര്‍ ഇങ്ങേയറ്റത്തും നില്‍ക്കുന്നു. ഒരു പ്രത്യേക രീതിയില്‍ ഉള്ള ഓട്ടമാണ് പിന്നെ. പന്ത് നമ്മുടെ കാലില്‍ ഉണ്ടെന്ന് സങ്കല്‍പിക്കുക. എന്നിട്ട് അതുമായി മുന്നേറുക. ഇടയ്‌ക്ക് വെച്ച രണ്ട് കൂട്ടരും നേര്‍ക്ക് നേര്‍ വരും, അപ്പോള്‍ വെട്ടിയൊഴിഞ്ഞ് പോവുക. ഈ ടൈപ്പ് കലാപരിപാടികളും നടന്നു.

വീര സാറിന്റെ ആദ്യ ദിവസത്തെ ഡയലോഗിനെ ഞാന്‍ വെറുത്തു തുടങ്ങി. പരിശീലനം നല്‍കി നല്ല കളിക്കാരനാക്കും പോലും.. ഫുട്ബോള്‍ ഇത് വരെ ഒന്ന് തട്ടാന്‍ പറ്റിയിട്ടില്ല. പഴയ സ്കൂളിലെ ഫുട്ബോള്‍ എത്ര രസമായിരുന്നു.. ഒരു ബോളും അതിന്റെ പിറകേ ഒരു പത്തിരുപത് പിള്ളേരും (ഗോളി അടക്കം ഗോളടിക്കാന്‍ ഓടി വരും!). ഇവിടെ പന്ത് കാല് കൊണ്ട് പോയിട്ട് കൈ കൊണ്ട് പോലും ഒന്ന് തൊടാന്‍ പറ്റുന്നില്ല.. ഇതോ ട്രെയിനിങ്ങ്?

പക്ഷെ രണ്ടാം മാസം കഥ മാറി. ഫുട്ബോള്‍ കളി തുടങ്ങിയില്ല.. എന്നാല്‍ പാസ് ചെയ്യുക, പന്തുമായി ഒരറ്റം മുതല്‍ മറ്റേയറ്റം വരെ ഓടുക തുടങ്ങിയ കലാപരിപാടികള്‍ അരങ്ങേറാന്‍ തുടങ്ങി. പത്ത് കുട്ടികളെ വരി വരിയായി നിര്‍ത്തുന്നു. ഒരറ്റത്ത് നിന്നും നമ്മള്‍ പന്തുമായി ഓരോരുത്തരുടെയും ഇടയിലൂടെ പോകണം. ഏതാണ്ട് S ആകൃതിയിലുള്ള ഓട്ടം! അങ്ങനെ ഓടുന്നതിനിടയില്‍ ഒരു തവണ ഞാന്‍ തെന്നി താഴെ വീണു. ഓടിയെത്തിയ സാറും കുറച്ച് കൂട്ടുകാരും കൂടെ എന്നെ പൊക്കിയെടുത്ത് വിശ്രമ സ്ഥലമായ മാവിന്റെ ചുവട്ടില്‍ കൊണ്ടിരുത്തി. ഇതൊക്കെ കളിയുടെ ഒരു ഭാഗമാണെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് സാര്‍ എന്നോട് കുറച്ച് നേരം വിശ്രമിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. കൂട്ടുകാരില്‍ ചിലരാകട്ടെ, വെള്ളമൊക്കെയായി വന്ന് ഒരു വി.ഐ.പി ട്രീറ്റ്മെന്റും നല്‍കി..!

ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു. വേള്‍ഡ് കപ്പ് അങ്ങ് ബ്രസീലില്‍ എത്തി. ഇന്ത്യാക്കാര്‍ വീണ്ടും ക്രിക്കറ്റ് കളി തുടങ്ങി. ഞാന്‍ ഗ്രൌണ്ടില്‍ പന്ത് പാസ് ചെയ്തും, സാറിന്റെ ക്ലാസ് അഥവാ കത്തിയടി കേട്ടും സമയം കളഞ്ഞു. ഇതിനിടെ ഓരോ വിദ്യാര്‍ത്ഥിയും അവന് പ്രിയപ്പെട്ട പൊസിഷന്‍ ഏതെന്ന് പറയാന്‍ പറഞ്ഞു. എനിക്ക് മധ്യനിരയില്‍ കളിച്ചാല്‍ മതി എന്ന് ഞാന്‍ അറിയിച്ചു - ഓം ഡേവിഡ് ബെക്കാമായ നമഃ!സാറാവട്ടെ, ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലുള്ള ചില പുലികളെ കണ്ടെത്തുകയുണ്ടായി. മുന്നേറ്റ നിരയില്‍ പ്രാണേഷ്, മധ്യനിരയില്‍ ഭരത്, പ്രതിരോധത്തില്‍ ജിജേഷ് എന്നിവര്‍ സ്കൂള്‍ ടീമില്‍ സ്ഥിരസാന്നിധ്യമാകുമെന്ന് വിളിച്ചറിയിച്ച എന്റെ ക്ലാസ്‌മേറ്റ്സ്. കോമേഴ്‌സുകാരന്റെ മനസ്സും സയന്‍സ് ഗ്രൂപ്പിന്റെ തലയുമുള്ള ഗിരീഷ് എന്നൊരു സുഹൃത്തും വളരെ നന്നായി കളിച്ചവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു ഫുട്‌ബോള്‍ കളി എന്റെ വിദൂര സ്വപ്‌നങ്ങളില്‍ പോലും ഇല്ലാതിരുന്ന ആ സമയത്ത്, ചരിത്രപരമായ ആ PT പിരീഡ് സംജാതമായി. അന്നത്തെ പിരീഡ് തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ തന്നെ സാര്‍ കാതിനും മനസിനും കുളിരു പകരുന്ന ആ വാര്‍ത്ത പറഞ്ഞു. ഇന്ന് വാം അപ്പിനു ശേഷം നമ്മള്‍ രണ്ട് ടീമായി തിരിഞ്ഞ് 45 മിനിറ്റ് ദൈര്‍ഘ്യമുള്ള ഒരു മത്സരം നടത്തും. സാര്‍ ആയിരിക്കും റഫറി, കാര്‍ഡുകള്‍ ഉണ്ടാവും, അത് കൊണ്ട് പരുക്കന്‍ കളി വേണ്ടെന്ന് ഒരു മുന്നറിയിപ്പും!

വളരെ കാലത്തിനു ശേഷം വാം അപ്പ് ചെയ്യാന്‍ ഭയങ്കര താത്പ‌ര്യമായിരുന്നു. ഏകദേശം 40-45 മിനിറ്റ് നീണ്ടു നിന്ന വാം അപ്പിനു ശേഷം സാര്‍ എല്ലാരേം വിളിച്ച് ടീം പ്രഖ്യാപിച്ചു. പ്രാണേഷും ജിജേഷും ക്യാപ്‌റ്റന്മാര്‍. നേരത്തെ പറഞ്ഞ പുലികളേയും ഒരുവിധം നന്നായി കളിക്കുന്നവരേയും, ബാക്കിയുള്ള ഞങ്ങള്‍ കുറച്ച് പേരേയും വെച്ച് സാര്‍ ടീമുകള്‍ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. രണ്ട് ടീമും ഏകദേശം തുല്യര്‍. ആര്‍ക്കും ജയിക്കാം. ഒരു ടീം യൂണിഫോം ഷര്‍ട്ട് അഴിച്ച് വെക്കണം. അങ്ങനെയാണ് സ്വന്തം ടീം അംഗങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുക. ഞാന്‍ പ്രാണേഷിന്റെ ടീമിലായിരുന്നു. കിട്ടിയ സ്ഥാനം വലതു വിങ്ങറുടെ. സാര്‍ അത് പറഞ്ഞപ്പോള്‍.. മൈതാനത്തിന്റെ വലത് മൂലയിലൂടെ പറന്ന് കയറുന്ന ഞാന്‍.. എതിര്‍ ഗോള്‍മുഖത്ത് പരിഭ്രാന്തി പരത്തി പറന്നിറങ്ങുന്ന എന്റെ ക്രോസുകള്‍..

ബാലൂ.. പ്രാണേഷിന്റെ വിളി കേട്ടപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്നുണര്‍ന്നത്. എതിര്‍നിരയില്‍ നിനക്ക് തടയാനുള്ളത് ഭരതിനെ ആണ്. അവന്‍ നന്നായി കളിക്കുമെന്നറിയാമല്ലോ.. പക്ഷെ വിട്ടു കൊടുക്കരുത്. ഒരുപാട് നേരം പന്ത് കാലില്‍ വെച്ചോണ്ടിരിക്കരുത്. പാസ് ചെയ്ത് മുന്നേറണം.. ആദ്യത്തെ ഉത്തരവാദിത്വം, ആദ്യത്തെ ജോലി. ഞാന്‍ തയ്യാര്‍!

കാത് തുളച്ച് വിസില്‍ മുഴങ്ങി. ആദ്യത്തെ പത്ത് മിനിറ്റില്‍ ഞാന്‍ മനസിലാക്കിയത് 3 ദാരുണ സത്യങ്ങളാണ് - 1. പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യുമ്പോള്‍ പാസ് കൊടുക്കുന്ന അത്ര നിസാരമല്ല കളിയില്‍ പാസ് കൊടുക്കുന്നത്. 2. വേഗം, കഴിവ് - ഇവ രണ്ടും ആവശ്യത്തിനില്ലെങ്കില്‍ ഈ പണിക്ക് ഇറങ്ങരുത്. 3. മിഡ്‌ഫീല്‍ഡര്‍ എന്നത് ഫുട്‌ബോളിലെ ഏറ്റവും ഭാരിച്ച പണിയാണ്. മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും ഓടി മനുഷ്യന്റെ അടപ്പിളകും! ഈ ആദ്യ പത്ത് മിനിറ്റില്‍ തന്നെ എനിക്ക് മനസിലായി - ഒരു മികച്ച ഫുട്‌ബോളര്‍ ആവാന്‍ ഞാന്‍ ഇനിയും ഒരുപാട് ദൂരം സഞ്ചരിക്കണമെന്ന്..

എങ്കിലും തീരെ മോശമായി എന്ന് പറയാനും പറ്റില്ല. പാസുകള്‍ ഭൂരിഭാഗവും കൃത്യമായിരുന്നു, അല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ പാസ് കൊടുത്തവന് ഓടി പിടിച്ചെടുക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നു! എന്റെ കാലില്‍ നിന്ന് ഭരതിന് പന്ത് തട്ടിയെടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. കാരണം പന്ത് എന്റെ കാലില്‍ അതിനും മാത്രം നേരം നിന്നിരുന്നില്ല. ഞാന്‍ പാസ് കൊടുത്ത് ഒഴിവാക്കും! അങ്ങനെ ഞാന്‍ കൊടുത്ത ഒരു പാസില്‍ നിന്നും ഉണ്ടായ നീക്കത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഒരു ഗോളുമടിച്ചിരുന്നു.

കളി ഏകദേശം അവസാനത്തോട് അടുക്കുമ്പോഴാണ് എന്റെ ഫുട്‌ബോള്‍ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റി മറിച്ച ആ സംഭവം നടന്നത്. ഞങ്ങളുടെ ടീമിന് ഒരു കോര്‍‌ണര്‍ കിട്ടി. ഞാന്‍ ഏകദേശം ഗ്രൌണ്ടിന്റെ നടുക്ക്, വലത് വശം ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്നു. അഥവാ കോര്‍ണര്‍ എതിര്‍ ടീമിന്റെ കാലില്‍ ആണെത്തുന്നതെങ്കില്‍ ഉണ്ടാകുന്ന പ്രത്യാക്രമണം തടയുക എന്നതാണ് എന്റെ ജോലി. കോര്‍ണര്‍ എടുത്തു. എന്തൊക്കെയോ അവിടെ സംഭവിച്ചു. എനിക്ക് ശരിക്ക് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്നാല്‍ പെട്ടെന്ന് അവിടുന്ന് ഒരു പന്ത് ഉരുണ്ട് വരുന്നത് എന്റെ കണ്ണില്‍ പെട്ടു. പന്തിനു പിന്നില്‍ ഭരതും. ഞാന്‍ നോക്കി. എന്റെ ടീമിലെ കുറെ പേര്‍ എതിര്‍ ഗോള്‍മുഖത്ത് നിന്നും ഓടി വരികയാണ്. പക്ഷെ അവര്‍ക്ക് മുമ്പേ ഭരത് പന്ത് തട്ടിയെടുക്കും എന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി. ഞാന്‍ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു..

ഉരുണ്ട് വന്ന പന്ത് ഭരതിന് മുമ്പേ എത്തിയ ഞാന്‍ ഉയര്‍ത്തി ഗോള്‍മുഖത്തേക്ക് വിട്ടു. വായുവില്‍ ഉയര്‍ന്ന് ചാടി പ്രാണേഷ് അത് വലയ്‌ക്കുള്ളിലാക്കി.. ഗോള്‍!!!

അങ്ങനെ തീര്‍ന്നിരുന്നു എങ്കില്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ കളി നിര്‍ത്തേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ?? ഇല്ല. എന്നിട്ടും ഞാന്‍ കളി നിര്‍ത്തി. കാരണം? റീവൈന്‍ഡ്.. പന്ത് ഉരുണ്ട് വരുന്നു. ഞാന്‍ അതിനു നേര്‍ക്ക് പാഞ്ഞടുക്കുന്നു. ഭരതിന് മുമ്പ് പന്തിനടുത്തെത്തുന്നു. ഗോള്‍‌മുഖത്ത് നിന്നും “ബാലൂ.. പാസ്” എന്നൊരു വിളി കേള്‍ക്കുന്നു. പന്ത് ഗോള്‍മുഖം ലക്ഷ്യമാക്കി ഉയര്‍ത്തി അടിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു.. എന്നാലോ.. ഞാന്‍ പന്തില്‍ കാല്‍ തട്ടി ദാ കിടക്കുന്നു താഴെ!

ഫുട്‌ബോളില്‍ കാല്‍ തട്ടി വീണ ആദ്യത്തെയും, ഒരുപക്ഷെ ലോകത്തിലെ ഒരേയൊരു ഫുട്‌ബോളറും ഞാന്‍ ആയിരിക്കും. ഉരുണ്ട് വരുന്ന ഒരു ഫുട്‌ബോള്‍ പോലും അടിച്ച് കളയാന്‍ വയ്യാത്ത ഞാന്‍ എങ്ങനെ ഫുട്‌ബോള്‍ കളിക്കും? ആ വീഴ്‌ചയില്‍ കാലിനു മസില്‍ കയറുകയും 3 ദിവസം കാല്‍ അനക്കാന്‍ വയ്യാതെ ലീവ് എടുക്കുകയും ചെയ്ത ഞാന്‍ പിന്നീട് ഫുട്‌ബോള്‍ കളിക്കാന്‍ പോയതേയില്ല. മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം എന്റെ സ്കൂളില്‍ വെച്ച് നടന്ന ഒരു ഇന്റര്‍ സ്കൂള്‍ മത്സരത്തിനിടയില്‍ വീണ ജിജേഷിന്റെ കൈ ഒടിഞ്ഞ് 6 മാസം പ്ലാസ്റ്റര്‍ ഇട്ടതും കൂടിയായപ്പോള്‍ ഫുട്‌ബോള്‍ കളി എന്നന്നേക്കുമായി ഞാന്‍ അവസാനിപ്പിച്ചു..

ഒരിടത്തേയ്‌ക്കൊരു വഴി

2010-03-28T19:13:00.002+05:30

“രക്ഷിക്കണം.. രക്ഷിക്കണം! ഈയവസരത്തില് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കാന് ബാലുവിന് മാത്രമേ കഴിയൂ.. പ്ലീസ്..”

എന്റെ കാല്‍‌ക്കീഴില് കിടന്ന് അലറി കരയുന്ന മൂവര്‍സംഘത്തോട് എന്ത് പറയണം എന്ന് ഒരു നിമിഷം ഞാന് സംശയിച്ചു.

കൃത്യം അര മണിക്കൂര് മുമ്പ്..

അപ്രതീക്ഷിതമായി കിട്ടിയ അവധി ദിവസം. ഉച്ചക്ക് ഒരു മണിയോടടുപ്പിച്ച് സൂര്യഗ്രഹണം നടക്കുന്നതിനാല് ഓഫീസ് അവധി പറഞ്ഞു. ഞങ്ങളുടെ എം.ഡിയ്ക്ക് ടെന്‍‌ഷന്റെ അസുഖമുണ്ട്. ഗ്രഹണസമയത്ത് പുറപ്പെടുവിക്കപ്പെടുന്ന അപകടകാരികളായ രശ്മികള് ക്യാന്‍സര് ഉണ്ടാക്കാന് സാധ്യത ഉണ്ടെന്ന് ആരോ പറഞ്ഞതിനാണ് ഓഫീസിന് കക്ഷി അവധി തന്നത്. സത്യം പറഞ്ഞാല് ആഴ്‌ചയുടെ ഇടയില് കയറി വരുന്ന ഇത്തരം അവധികള് എനിക്കിഷ്ടമല്ല. തിങ്കള് അല്ലെങ്കില് വെള്ളി ദിവ്സം അവധി കിട്ടിയാല് എന്തെങ്കിലും പ്രയോജനം ഉണ്ട്. അല്ലെങ്കില് ഈ മുറിയില് തന്നെ ചടഞ്ഞിരിക്കണം. ഒറ്റമുറിയില് താമസം തുടങ്ങിയിട്ട് നാള് കുറച്ചായി. കോളേജ് ഹോസ്റ്റല് പോലെ ഒരു സ്വര്‍ഗമല്ല ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു മുറിയില് താമസിക്കുക എന്നത്. ഒരു അറ്റാച്ച്‌ഡ് ബാത്ത്‌റൂം ഉള്ളതാണ് ആകെ ഉള്ള പ്രയോജനം. പിന്നെ നെറ്റ് ഉള്ളത് കൊണ്ട് നേരം പോകും.

ബാലവാടിയുടെ ജന്മദിന പോസ്റ്റ് തയ്യാറാക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്. അപ്പോഴാണ് വാതിലില് ഒരു മുട്ട് കേട്ടത്. ഈ നാട്ടില് എന്നെ തേടി വരാന് ആരാണാവോ എന്ന സംശയത്തില് ഞാന് ചെന്ന് വാതില് തുറന്നു. മൂന്ന് ചെറുപ്പക്കാര്. എവിടെയോ കണ്ട് മറന്ന മുഖങ്ങള്. പക്ഷെ ഓര്‍മ്മ കിട്ടിയില്ല.

“ബാലുവല്ലേ? ബ്ലോഗ് എഴുതുന്ന ബാലു?”, അതില് ഒരാള് ചോദിച്ചു.

“അതെ.” ഞാന് ബ്ലോഗ് എഴുതും എന്നറിയാവുന്നവര് തന്നെ കുറവ്. ബ്ലോഗ് എഴുതുന്ന എന്നെ അന്വേഷിച്ച് വരാന് ആരാണിവര് എന്ന അത്ഭുതം വേറെ..

“ഞങ്ങള് അകത്ത് വന്നോട്ടെ?”

“ഓഹ്.. യെസ്. പ്ലീസ് കം. ഞാന്.. ക്ഷമിക്കൂ.”

അവര് മൂന്നു പേരും അകത്തെത്തി. ഉള്ള സൌകര്യത്തില് അവര് ഇരുന്നു. കട്ടിലില് അവരും ആകെയുള്ള കസേരയില് ഞാനും. കുടിക്കാന് വെള്ളം എടുക്കാനൊന്നും സൌകര്യം നമ്മുടെ മുറിയില് ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഞാന് നേരെ കാര്യത്തിലേക്ക് കടന്നു - “എനിക്ക് നിങ്ങളെ അത്രയ്ക്കങ്ങോട്ട് മനസിലായില്ല”

“ഞാന് വിഷ്ണു. ഇത് അഭി, ഇത് പ്രവീണ്...” കൂട്ടത്തില് ഒരാള് പരിചയപ്പെടുത്തി, “.. ബാലു ഞങ്ങളുടെ പേരുകള് മറക്കാന് വഴിയില്ല”, അയാള് തുടര്‍ന്നു.

ഈ പേരുകള്.. ഞാന് സംശയഭാവത്തില് ഇരുന്നു.

“ഞങ്ങള് ബാലുവിനാല് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട കഥാപാത്രങ്ങളാണ്. ബാലു എഴുതിയ പല പോസ്റ്റുകളില് ഞങ്ങള് ഉണ്ട്. ഞാന് വിഷ്ണു, കള്ളം എന്ന കഥയിലെ നായകന്. ഇത് അഭി, ഗജിനി എന്ന കഥയിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രം. പിന്നെ ഇത് പ്രവീണ്..”

“പ്രവീണ്..??”

“അതെ. ഒരു പുഞ്ചിരിയുടെ കഥയിലെ പ്രവീണ്.”

“എന്റെ ബ്ലൊഗിന് ഇതു പോലെയുള്ള ആരാധകരൊക്കെ ഉണ്ടോ? അതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളെ ഒക്കെ ഇങ്ങനെ ഓര്‍ത്ത് വെക്കാനും മാത്രം.. അതൊക്കെ പോട്ടെ. നിങ്ങള് ശരിക്കും ആരാണെന്ന് പറയൂ. എന്താണ് വേണ്ടതെന്നും.”

“ഞങ്ങള് ആരാധകരല്ല, പറയുന്നത് കള്ളവുമല്ല. സത്യമാണ്. ശരിക്കും കഥാപാത്രങ്ങള്. ഞങ്ങള് വരുന്നത് ഫിക്‍സിയയില് നിന്നാണ്.”

“ഫിക്‍സിയ?”

“മനുഷ്യര് എഴുതിയ കഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങള് മാത്രം ജീവിക്കുന്ന ഒരു ലോകം. അതാണ് ഫിക്‍സിയ.”

“ഓഹോ.. എവിടെയാണാവോ ഈ സ്ഥലം?”

“അറിയില്ല. ഫിക്‍സിയയുടെ ചരിത്രം പറയുകയാണെങ്കില്, മനുഷ്യന് കഥയെഴുതി തുടങ്ങിയപ്പോള് മുതല് തന്നെ ആ ലോകം നിലവിലുണ്ട്. ഒരോ കഥ വരുമ്പോഴും അതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളും വസ്തുക്കളുമൊക്കെ അവിടെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു. പിന്നെ അവ ആ ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്നു. നിങ്ങള് സാധാരണ ഭൂമിയില് ജീവിക്കുന്നത് പോലെ.“

“എന്റമ്മോ.. അത് കൊള്ളാമല്ലോ.. അപ്പോള് താങ്കള് പറയുന്നത്, ഞാനിപ്പോള് ഒരു കഥ എഴുതിയാല് അതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളും വസ്തുക്കളും അവിടെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടും എന്നാണോ?”

“തീര്‍ച്ചയായും. പക്ഷെ അത് ബാ‍ലുവിന്റെ ഭാവന പോലിരിക്കും.”

“അതെങ്ങനെ?”

“ഒരു കഥാകാരന്റെ മനസിലുള്ളതാണ് അവിടെ നടക്കുന്നത്. കഥയില് മരിക്കുന്ന കഥാപാത്രം അവിടെയും മരിക്കുന്നു. ഒരു സംഭവം നടന്നു എന്ന് കഥാകാരന്റെ മനസില് എത്രത്തോളം ആഴത്തില് പതിഞ്ഞു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചാണ് അവിടെ കാര്യങ്ങള് നടക്കുന്നത്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ മിക്കവാറും ശരിക്കും ജീവിതത്തില് നടക്കാന് സാധ്യതയുള്ള കാര്യങ്ങളേ അവിടെയും നടക്കൂ.. ചില എഴുത്തുകാര് വ്യത്യസ്തരായതിനാല് ചിലപ്പോള് ചില “മാജിക്ക്” സംഭവിക്കാറുണ്ടെന്ന് മാത്രം.”

“ഇതൊക്കെ ഞാന് വിശ്വസിക്കണം അല്ലേ?”

“ദയവായി വിശ്വസിക്കൂ.. എങ്ങനെ വിശ്വസിപ്പിക്കും എന്നെനിക്കറിയില്ല. പക്ഷെ വിശ്വസിക്കൂ.”

“ഒരു നിമിഷം. നിങ്ങള് വിഷ്ണു അല്ലേ?”

“അതെ.”

ഞാന് അയാളെ നോക്കി. മുഖത്ത് മീശയില്ല. ഞാന് നേരെ ബാലവാടി എടുത്തു. കള്ളം എന്ന പോസ്റ്റ് എടുത്തു. അത് എഡിറ്റ് കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് അവസാനം ഇങ്ങനെ എഴുതി ചേര്‍ത്തു - വിഷ്ണു തന്റെ കട്ടിമീശ തടവി കസേരയില് ചാഞ്ഞിരുന്നു. എന്നിട്ട് അത് സേവ് ചെയ്തു. പേജ് റിഫ്രഷ് ചെയ്ത് ഞാന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോള് ഞെട്ടിപ്പോയി. വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്ത് അത് വരെ ഇല്ലായിരുന്ന കട്ടിമീശ!

“എനിക്ക്.. എനിക്കിപ്പ്പോള് വിശ്വാസമായി. ഫിക്‍സിയ.. ഇങ്ങനെ ഒരു ലോകത്തെ പറ്റി ഞാന് കേട്ടിട്ടേ ഇല്ലല്ലോ..” ഞാന് പറഞ്ഞു.

“അതിന് ഇങ്ങനെ ഒരു ലോകത്തെ പറ്റി മനുഷ്യര് അറിഞ്ഞാലല്ലേ കേള്‍ക്കാന് പറ്റൂ? ഇത് വരെ ഭൂമിയില് നിന്നും ആരും അവിടെ എത്തിയിട്ടില്ല. ഞങ്ങള് നാലു പേര് അല്ലാതെ ആരും അവിടുന്ന് ഇവിടെയും വന്നിട്ടില്ല.”

“നാലു പേരോ? എന്നിട്ട് നിങ്ങള് മൂന്ന് പേരെയേ കാണുന്നുള്ളല്ലോ..?”

“ഞങ്ങളുടെ ഒപ്പം ഒരാള് കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവനാണ് ഞങ്ങളെ ഭൂമിയില് എത്തിച്ചത്”

“അതാരാണ്? എങ്ങനെയാണ് നിങ്ങള് ഭൂമിയിലെത്തിയത്?”

“അത് രസകരമായ ഒരു സംഗതിയാണ്. വട്ട് കഥകള് എഴുതുന്ന ഒരു സാഹിത്യകാരനാണ് ബാലുവിന്റെ ഒരു കഥയിലെ നായകന്. അവനാണ് ഞങ്ങളുടെ ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നത്. ഒരിക്കല് കക്ഷി എഴുതി ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു കഥയിലാണ് ഫിക്‍സിയയില് നിന്നും പുറത്തേക്ക് പോവാനുള്ള കവാടം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്. അവന് കഴിവുള്ളവന് ആയിരുന്നു. ഓരോ ചെറിയ കാര്യങ്ങളും മനസില് വെച്ച് അവന് ഒരു കഥയെഴുതി. ഫിക്‍സിയയില് നിന്നും മനുഷ്യലോകത്തെത്താന് കൊതിക്കുന്ന ഒരു സാഹിത്യകാരന്റെ കഥ.”

“ഹഹ.. അത് കൊള്ളാമല്ലോ. എന്നിട്ട് അയാള് എവിടെ?”

“ഭൂമിയിലേക്ക് അവന് വഴി ഉണ്ടാക്കി എന്നറിഞ്ഞപ്പോള് ഒരു കൌതുകത്തിന് അവന്റെ ഒപ്പം കൂടിയതാണ് ഞങ്ങള്. കഥയില് നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി ശരിക്കും ഉള്ള കാര്യങ്ങള് കാണാനുള്ള ആഗ്രഹം, ഇത് വരെ പോകാത്ത ഒരു സ്ഥലം കാണാനുള്ള കൊതി.. അങ്ങനെ കാരണങ്ങള് പലതായിരുന്നു. എന്നാല് ഭൂമിയില് എത്തിയ ശേഷമാണ് അവന് തിരിച്ചു പോകേണ്ട എന്ന സത്യം ഞങ്ങള് അറിഞ്ഞത്. പക്ഷെ അപ്പോഴേക്കും ഒരുപാട് വൈകിയിരുന്നു. അവന് എന്നന്നേക്കുമായി ഫിക്‍സിയയിലേക്കുള്ള കവാടം അടച്ചു കളഞ്ഞു.”

“അവിശ്വസിനീയം! ഒരു ഫാന്റസി സിനിമാക്കഥ പോലെയുണ്ട്..”

“അവന് ഞങ്ങളെ വിട്ടിട്ട് എങ്ങോട്ടോ പോയി. ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഭൂമിയില് ജീവിക്കണ്ട. തിരിച്ച് പോകണം. അതിന് ബാലു സഹായിക്കണം”

“ഞാനോ? ഞാനെന്ത് ചെയ്യാന്?”

“ഭൂമിയില് നിന്നും ഫിക്‍സിയയിലേക്ക് ഒരു കവാടം സൃഷ്ടിക്കുക. ഒരു കഥ എഴുതിയാല് മതി. ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം”

“ദൈവമേ! കഥ എഴുതാനോ? അതും ഇങ്ങനെ ഒരു കാര്യത്തിന്? ഞാന് എഴുതിയാലൊന്നും ഇത് നടക്കില്ല.”

“അങ്ങനെ പറയരുത്. ബാലു സഹായിച്ചേ പറ്റൂ..” ഇത്രയും പറഞ്ഞ് മൂവരും കൂടി എന്റെ കാലേലോട്ട് അങ്ങ് വീണു!

“അയ്യൊ.. ഇതൊക്കെ എങ്ങനെ നടക്കുമെന്നാ?”

“രക്ഷിക്കണം.. രക്ഷിക്കണം! ഈയവസരത്തില് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കാന് ബാലുവിന് മാത്രമേ കഴിയൂ.. പ്ലീസ്..”

എന്റെ കാല്‍‌ക്കീഴില് കിടന്ന് അലറി കരയുന്ന മൂവര്‍സംഘത്തോട് എന്ത് പറയണം എന്ന് ഒരു നിമിഷം ഞാന് സംശയിച്ചു.

“നിങ്ങള് എഴുന്നേല്‍ക്കൂ.. എന്നിട്ട് സമാധാനമായി ഞാന് പറയുന്നത് കേള്‍ക്കൂ..” ഞാന് പറഞ്ഞു. അവര് ഞാന് പറഞ്ഞത് അനുസരിച്ചു. അവരുടെ കണ്ണുകളില് പ്രതീക്ഷയുടെ തിളക്കം ഞാന് കണ്ടു. ഞാന് തുടര്‍ന്നു

“നിങ്ങള് എന്തിനാണ് ഇവിടെ നിന്നും പോകാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? നിങ്ങളും സാധാരണ മനുഷ്യരും തമ്മില് പ്രത്യക്ഷമായ മാറ്റങ്ങള് ഒന്നും തന്നെയില്ല. നിങ്ങള്‍ക്കും ഇവിടെ സാധാരണക്കാരെ പോലെ ജീവിക്കാമല്ലോ. പിന്നെയെന്തിന് തിരിച്ചു പോകണം?”

“സ്വന്തമായി ഒരു വീടുള്ളപ്പോള് എന്തിനാണ് ബാലൂ, ഞങ്ങള് താമസിക്കാന് വേറെ ഇടം തിരയുന്നത്? അതുമാത്രമല്ല പ്രശ്നം. ഞങ്ങള് ഭാവനയില് നിന്നും വന്നവരാണ്. യാഥാര്‍ത്ഥ്യവുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ലാത്തവര്. നാളെ ബാലുവോ മറ്റാരെങ്കിലുമോ ഞങ്ങളുടെ കഥ വീണ്ടും പറയുകയാണെങ്കില്, ഞങ്ങള് വീണ്ടും മാറും.”

“ആരും കഥ എഴുതില്ല എങ്കിലോ? ഞാന് എന്റെ ബ്ലോഗ് തന്നെ ഡിലീറ്റ് ചെയ്തേക്കാം.. പോരെ?”

“അതൊന്നും വേണ്ട. ഞങ്ങള് സത്യമല്ല. ഞങ്ങള് ഈ ലോകത്തുള്ളവരും അല്ല. ഞങ്ങളെ ഞങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക് തിരിച്ചയക്കണം. മാത്രമല്ല ഇവിടുന്ന് ആരും അങ്ങോട്ട് വരികയും ചെയ്യരുത്.”

ഞാന് ആലോചിച്ചു. എന്താണൊരു പോംവഴി? ഒടുവില് അവര് പറയുന്നതാണ് ശരി എന്ന് എനിക്കും തോന്നി.

“ശരി. ഞാന് നിങ്ങളെ സഹായിക്കാം.” ഞാന് പറഞ്ഞു.

“വളരെ നന്ദി ബാലു.”

“ഫിക്‍സിയയിലേക്ക് ഇനി ഭൂമിയില് നിന്നും ആരും വരാത്ത രീതിയില് ഒരു കവാടം ഞാന് സൃഷ്ടിക്കാം. പക്ഷെ അതിന് മുമ്പ് എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ നാടിനെക്കുറിച്ചറിയണം. എനിക്ക് പറഞ്ഞു തരൂ എന്താണ് ഫിക്‍സിയ എന്നും അവിടം എങ്ങനെ ഇരിക്കുമെന്നും. നിങ്ങള് പറഞ്ഞത് വെച്ചു നോക്കുമ്പോള് കഥാകൃത്തിന് എഴുതുന്ന കാര്യത്തില് ഉള്ള വിശ്വാസമാണ് ഫിക്‍സിയയിലേക്കുള്ള വഴി. പറഞ്ഞു തരൂ എന്താണ് ഫിക്‍സിയ എന്ന്..”

ആ മൂവര് സംഘം എനിക്ക് ഫിക്‍സിയയെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു തന്നു. പാത്തുമ്മയുടെ ആട് മുതല് ഹാരി പോട്ടര് വരെയുള്ള ലോകം. എല്ലാ ലോകാത്ഭുതങ്ങളും അടുത്തടുത്ത് കാണാവുന്ന സ്ഥലം. ഒരു വശം മരുഭൂമിയെങ്കില് തൊട്ടടുത്ത് കൊടുംകാടും മഹാസമുദ്രവുമുള്ള സ്ഥലം. ഒരേ ദിവസം മഴയും മഞ്ഞും വെയിലും മാറി മാറി വരുന്ന സ്ഥലം. കരിങ്കല്‍ഭിത്തികളുള്ള ജയിലും സ്വര്‍ണ്ണം കൊണ്ടലങ്കരിച്ച മേല്‍ക്കുരയുള്ള മുറിയും തമ്മില് ഒരു വാതിലിന്റെ അകലം മാത്രമുള്ള ലോകം. അവര് പറഞ്ഞ ഫിക്‍സിയ മോഹിപ്പിക്കുന്നതാണ്. ആരും ഒരിക്കല് കാണാന് കൊതിച്ചു പോവുന്ന അത്ഭുതലോകം.

ഒരുനിമിഷം അവിടെ പോകാന് എനിക്കും ആഗ്രഹം തോന്നി. എന്നാല് ഉടന് തന്നെ ഞാന് എന്റെ ആഗ്രഹം മാറ്റി വെച്ചു. പോയാല് ഒരുപക്ഷെ തിരിച്ചു വരാന് കഴിഞ്ഞെന്ന് വരില്ല. എത്രയൊക്കെ ആയാലും അത് ഭാവനയുടെ ലോകമാണ്. അവിടെ എനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല. എന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്ന മൂന്ന് പേരെ തിരിച്ച് അവിടെ എത്തിക്കുക എന്നതാണ് എന്റെ ലക്ഷ്യം. ഇത് വരെ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങള് ഞാന് ഒരു കഥയായി എഴുതി. സൂര്യഗ്രഹണം എന്റെ മനസിലേക്ക് കടന്നു വന്നു. ഇതു പോലൊന്ന് ഇനി വരാന് ഒരുപാട് വര്‍ഷങ്ങള് എടുക്കും. ഈ ഗ്രഹണമാവണം ഫിക്‍സിയയിലേക്കുള്ള വഴി.

കുളിമുറിയില് നിന്നും ഒരു ബക്കറ്റ് വെള്ളവുമായി ഞാന് ടെറസ്സിലേക്കോടി. അവര് മൂന്നു പേരോടും കുറെ ചെളി കൊണ്ടു വരാന് പറഞ്ഞു. അവര് കൊണ്ടു വന്ന് ചെളി ആ ബക്കറ്റിലെ വെള്ളത്തില് കലക്കി. അതില് ഇപ്പോള് സൂര്യന്റെ പ്രതിബിംബം കാണാം. തിളങ്ങുന്ന വളയം രൂപപ്പെടുന്നതേ ഉള്ളായിരുന്നു. ഞാന് എഴുത്ത് തുടര്‍ന്നു. സൂര്യനെ ചന്ദ്രന് മറയുമ്പോള് ഉണ്ടാകുന്ന സ്വര്‍ണ്ണവളയം. അതിന്റെ പ്രതിബിംബമാണ് ഫിക്‍സിയയില് നിന്നും ഭൂമിയിലേക്കുള്ള വഴി. ആ പ്രതിബിംബത്തിലൂടെ ആര്‍ക്കും ഫിക്‍സിയയില് നിന്നും ന്ഭൂമിയിലെത്താം. ആ പ്രതിബിംബത്തിലേക്ക് ചാടിയാല് ആര്‍ക്കും ഫിക്‍സിയയില് എത്താം. ഞാന് എന്റെ എഴുത്തു നിര്‍ത്തി.

അവര് മൂവരും എന്നെ തന്നെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു. ഞാന് പ്രതിബിംബം നോക്കി. അതെ. സൂര്യന് ഒരു സ്വര്‍ണ്ണമോതിരം പോലെ തിളങ്ങുന്നു.

“സമയം കളയാനില്ല. ഈ പ്രതിബിംബമാണ് ഫിക്‍സിയയിലേക്കുള്ള വഴി. നിങ്ങള് ഒരോരുത്തരായി ബക്കറ്റിനുള്ളിലേക്ക് ചാടിക്കൊള്ളൂ..”, ഞാന് പറഞ്ഞു.

അഭിയാണ് ആദ്യം ചാടിയത്. ബക്കറ്റിന് ഒരു തുള വീണത് പോലെ അവന് അതിനുള്ളിലേക്ക് പോയി. വെള്ളം നാലുപാടും തെറിച്ചു. ബക്കറ്റില് അവനില്ല. എന്റെ എഴുത്ത് വിജയിച്ചു എന്ന് തോന്നുന്നു. ഒന്നിനു പുറകെ ഒന്നായി ബാക്കി രണ്ട് പേരും ബക്കറ്റിലേക്ക് ഇറങ്ങി. അവസാനം ഇറങ്ങിയ വിഷ്ണു നന്ദി പറഞ്ഞാണ് പോയത്.

മൂന്ന് പേര് മുങ്ങിയ ബക്കറ്റിലേക്ക് ഞാന് നോക്കി നിന്നു. സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ചേര്‍ന്ന് സൃഷ്ടിച്ച ജ്വലിക്കുന്ന ആ വട്ടം ഇപ്പോഴും എനിക്ക് ആ വെള്ളത്തില് കാണാം. അത് വെറും വട്ടമല്ല. മനുഷ്യന് ഇത് വരെ പോകാത്ത മറ്റൊരു ലോകത്തേയ്ക്കുള്ള വഴിയാണ്. അവിടുന്ന് ആര്‍ക്കും ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വരാനുള്ള കവാടമാണ്. ഒരുനിമിഷം മനസ് പറഞ്ഞു, ആ ബക്കറ്റിലേക്ക് ഇറങ്ങാന്.

പക്ഷെ ഞാന് ആ ബക്കറ്റിലെ വെള്ളം മറിച്ച് കളഞ്ഞു. ബക്കറ്റിലെ വെള്ളത്തിനൊപ്പം ഫിക്‍സിയയിലേക്കുള്ള വഴിയും പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി പോയി. ടെറസില് പടര്ന്ന വെള്ളം നോക്കി ഒരു നിമിഷം ഞാന് നിന്നു. എന്നിട്ട് കാലിയായ ബക്കറ്റുമായി എന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു...

പ്രതിജ്ഞകള്‍. സംഭവങ്ങള്‍. സത്യങ്ങള്‍

2010-01-01T13:01:00.006+05:30

വീണ്ടുമൊരു പുതിയ വര്‍ഷം കൂടെ വരവായി. കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം “ദാ..”ന്ന് പറയുന്നതിന് മുമ്പ് അങ്ങ് തീര്‍ന്നു പോയ പോലെ. പതിവു പോലെ ഒരു വാര്‍ഷിക കണക്കെടുപ്പിന് സമയമായിരിക്കുന്നു. നല്ലതെത്ര, മോശമെത്ര എന്ന കണക്കുകള്‍ നോക്കി പറയാം 2009 കൊള്ളാമായിരുന്നോ അതോ കൂതറയായിരുന്നോ എന്ന്.

തുടക്കം കഴിഞ്ഞ ന്യൂ ഇയറില്‍ നിന്നു തന്നെയാവാം. കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം ചില കഠിന തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുത്തിരുന്നു. അതില്‍ എന്തൊക്കെ പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കി എന്ന് നോക്കട്ടെ..

1. ഇനി മുതല്‍ എല്ലാ ദിവസവും കുളിച്ച ശേഷമേ ആഹാരം കഴിക്കൂ.. - ഒരു നാലു മാസം നല്ല സുന്ദരമായി ഈ പദ്ധതി മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോയി. അതിനു ശേഷം എനിക്ക് ജോലി കിട്ടി. ജോലിയുടെ സമയം എന്റെ സകല ശീലങ്ങളും മാറ്റി. പിന്നെയാ രാവിലത്തെ കുളി! ലഞ്ച് 12 മണിക്ക് കഴിക്കണം. എന്നിട്ടാണ് ഓഫീസില്‍ പോക്ക്. അതിന് ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് മിനിമം 9 മണിക്കെങ്കിലും കഴിക്കണ്ടേ? വേണം. ആ നേരത്ത് ഞാന്‍ കിടക്കയില്‍ നിന്നും പൊങ്ങുന്നതെ ഉണ്ടാവൂ. പല്ലുതേപ്പും പരിപാടികളും കഴിഞ്ഞ് ഒമ്പതേകാലിന് മുമ്പ് ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് കഴിക്കാന്‍ നോക്കണോ അതോ കുളിക്കണോ? എല്ലാം ആരോഗ്യത്തിന് വേണ്ടിയല്ലേ? അത് കളഞ്ഞിട്ട് കാലത്ത് കുളിക്കണം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ നടക്കുന്ന കാര്യമാണോ? നിങ്ങള്‍ തന്നെ പറ!

2. ഡ്രൈവിങ്ങ് പഠിക്കും. ഇനിയും വൈകിയാല്‍ ശരിയാവില്ല. ഈ കൊല്ലം അവസാനിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഡ്രൈവിങ്ങ് പഠിച്ച് കഴിഞ്ഞിരിക്കും. - ജൂണ്‍ മാസം 16ന് ലൈസന്‍സ് വാങ്ങി പോക്കറ്റിലിട്ടു. അത്യാവശ്യം സ്കൂട്ടര്‍ ഓടിക്കാം. കാറും ഓടിച്ചു. ബൈക്ക് ഇതു വരെ ഓടിച്ചില്ല.

3. ഡയറി എഴുത്ത് തുടരും. - 2008-ല്‍ തുടങ്ങിയ പരിപാടിയാണ് ഡയറി എഴുത്ത്. 2009-ലെ 365 ദിവസവും എഴുതണം എന്ന് വിചാരിച്ചതാണ്. എന്നാല്‍ ചില ദിവസങ്ങളില്‍ എഴുതിയില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും എഴുതാനില്ലായിരുന്നു.

4. ബുക്ക് വായിക്കും. കോളേജ് ലൈബ്രറിക്ക് നന്ദി. ഇനി അവിടുന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയാലും ബുക്കുകള്‍ വാങ്ങി വായിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും. - ഇവിടെ പണി കിട്ടി. ഈ കൊല്ലം മേടിച്ചത് ആകെ രണ്ട് ബുക്കുകള്‍. ചേതന്‍ ഭഗത്തിന്റെ 2 സ്റ്റേറ്റ്സ്, ടി.പി. രാജീവന്റെ പാലേരിമാണിക്യം. അതില്‍ പാലേരിമാണിക്യം മുഴുവന്‍ വായിച്ചില്ല. സിനിമ കാണാന്‍ വേണ്ടി വായന പകുതിക്ക് നിര്‍ത്തി. 2 സ്റ്റേറ്റ്സ് വായിച്ചു. കൊള്ളാം. അത് കൂടാതെ ഓ. ഹെന്‍‌റി കഥകള്‍ (അത് പോസ്റ്റുമാക്കി), ഒരു സങ്കീര്‍ത്തനം പോലെ, ക്യാമ്പസ് ഓര്‍മ്മകളുടെ പുസ്തകം എന്നിവയും വായിച്ചു.

5. വായിക്കുന്ന ബുക്കുകളെ കുറിച്ച് ബ്ലോഗില്‍ എഴുതും. - വിജയകരമായി ഒരെണ്ണം പോസ്റ്റാക്കി. ഒരു സങ്കീര്‍ത്തനം പോലെ എന്ന നോവല്‍ വായിച്ചിട്ട് അതിനൊരാസ്വാദനം എഴുതാന്‍ ആവാതെ ഞാന്‍ പകച്ചു നിന്നു! ക്ലാസ് നോവല്‍ ആയിരുന്നു. 2 സ്റ്റേറ്റ്സ് റിവ്യൂ എഴുതാന്‍ മടിയായിരുന്നു.

6. സിഗററ്റ് വലി, കള്ളുകുടി തുടങ്ങിയ ദുഃശീലങ്ങളില്‍ നിന്നും ഇത്ര നാള്‍ വിട്ടു നിന്നത് പോലെ ഇനിയും വിട്ടു നില്‍ക്കും. - വിട്ടു നിന്നു. വലിയും കുടിയും ആരോഗ്യത്തിനും പോക്കറ്റിനും ഹാനീകരം!

7. പാചകം പഠിക്കാന്‍ ചിലപ്പോ ശ്രമിച്ചേക്കും. - ഏടത്തിയമ്മ നല്ല ഒന്നാന്തരം ഭക്ഷണം തരുമ്പോള്‍ ഞാനായിട്ട് എന്തിനാ വേണ്ടാത്ത പണിക്ക് പോകുന്നത്? പാചകം അവസരം വരുമ്പോള്‍ പഠിക്കും. അത്ര തന്നെ!

2009 എന്നെ സംബന്ധിച്ച് വളരെ നല്ലൊരു വര്‍ഷമായിരുന്നു. എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള്‍ ആദ്യമായി സംഭവിച്ച വര്‍ഷം.

തലയില്‍ തൊപ്പി വെച്ച് കറുത്ത കോട്ടൊക്കെ ഇട്ട് എന്റെ അമ്മാവന്‍ ഡിഗ്രി സെര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് പിടിച്ച് നില്‍ക്കുന്ന ഒരു ഫോട്ടൊ ഉണ്ട് വീട്ടില്‍. ഈ 2009 മാര്‍ച്ച് 30ന് ഞാനും ഇട്ടു ഒരു കറുത്ത കോട്ടും തൊപ്പിയും. തൊപ്പിയൂരി ആകാശത്തേക്ക് പറത്തി എറിഞ്ഞ് ഒരു എം.ബി.എക്കാരനായി.

ആ ചടങ്ങ് നടക്കുന്നതിനു മുമ്പ് തന്നെ ഒരു ജോലിയും കൈയ്യിലായിരുന്നു. എന്റെ ആദ്യത്തെ ജോലി. മാര്‍ച്ച് 16ന് ആയിരുന്നു ഇന്റര്‍വ്യൂ. ഏപ്രില്‍ 27-ന് ഔദ്യോഗിക ജീവിതം ആരംഭിച്ചു. കൃത്യം ഒരു മാസവും 4 ദിവസവും കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍, ആദ്യ ശമ്പളവും കൈയ്യില്‍ കിട്ടി. സോറി, ശമ്പളം അക്കൌണ്ടില്‍ ആണ് വീണത്.

ഈ കിട്ടിയ ഒരുമാസത്തില്‍ ആണ് ഞാന്‍ ഡ്രൈവിങ്ങ് എന്ന കടമ്പ കടന്നു കൂടിയത്. ഏപ്രില്‍ ഒന്നാം തീയതി ആണ് ഡ്രൈവിങ്ങ് ക്ലാസിന് ചേര്‍ന്നത് (നല്ല ബെസ്റ്റ് ദിവസം!). ആദ്യത്തെ ദിവസം തന്നെ ആശാന്‍ എന്നെകൊണ്ട് വണ്ടി ദേശിയപാതയില്‍ ഓടിപ്പിച്ചു. ഞാന്‍ സത്യത്തില്‍ സ്റ്റീയറിങ്ങ് പിടിച്ചു എന്നേ ഉള്ളു. ബാക്കിയെല്ലാം പുള്ളിയാണ് ചെയ്തത്. അധികം ഓടിപ്പിച്ചില്ല. പോയി ലേണേഴ്‌സ് എടുത്തോണ്ട് വരാന്‍ പറഞ്ഞു. പറഞ്ഞതിലും നേരത്തെ ഓഫീസില്‍ ജോയിന്‍ ചെയ്യേണ്ടി വന്നത് കൊണ്ട് ക്ലാസ് ഇടയ്ക്ക് ഒന്ന് മുറിഞ്ഞു. എങ്കിലും തട്ടീം തടഞ്ഞും ഞാന്‍ പഠിച്ചെടുത്തു. ജൂണ്‍ 16ന് മാന്യമായി ടെസ്റ്റ് എടുത്ത് ലൈസന്‍സും മേടിച്ചു.

ഇതിനിടയില്‍ ഒരു ഐതിഹാസികമായ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവില്‍ എനിക്ക് പാസ്‌പോര്‍ട്ട് കിട്ടുകയുണ്ടായി. 2008-ല്‍ അപേക്ഷിച്ചെങ്കിലും സംഭവം കൈയ്യില്‍ കിട്ടാന്‍ 2009 മാര്‍ച്ച് ആവേണ്ടി വന്നു. എന്റെ തിരുവനന്തപുരം ജീവിതം അന്വേഷിക്കാന്‍ എത്തിയ പോലീസേമാനെ വേണ്ട വിധം സന്തോഷിപ്പിക്കാഞ്ഞത് കൊണ്ടാവാം ഈ താമസം എന്ന് കരുതുന്നു. എനിക്കപ്പോ പാസ്‌പോര്‍ട്ട് കിട്ടിയിട്ട് വലിയ അത്യാവശ്യം ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. വരുമ്പോ മതി എന്ന മട്ട്. കുറച്ച് കാത്തിരുന്നെങ്കിലും, രണ്ടു മൂന്ന് തവണ പാസ്‌പോര്‍ട്ട് ഓഫീസില്‍ പോയി ക്യൂ നില്‍ക്കേണ്ടി വന്നെങ്കിലും വിഷമമില്ല. അത് കൈയ്യില്‍ കിട്ടിയപ്പോള്‍ ഒരുപാട് സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഡ്രൈവിങ്ങ് പഠിച്ചു, സ്കൂട്ടര്‍ ഓടിച്ചു എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞല്ലോ. അതിന്റെയൊപ്പം മറ്റൊന്ന് കൂടി സാധിച്ചെടുത്തു. സ്വന്തമായി ഒരു ആക്സിഡന്റ്. അത്ര വലിയ സംഗതി ഒന്നുമല്ലാന്നേ. വീട്ടില്‍ നിന്നും വണ്ടി ഇറക്കികൊണ്ട് പോയ വഴിയില്‍ അവിടെ ഒരു വേലിയുടെ അടുത്ത് പാര്‍ക്ക് ചെയ്തിരുന്ന സൈക്കിളിന് ഒരു തട്ട് കൊടുത്തു. വണ്ടിയുടെ സൈഡില്‍ കുറച്ച് പെയിന്റ് പോയി. സൈക്കിള്‍ മറിഞ്ഞും വീണു. ഹെല്‍മെറ്റ് വെച്ചത് കൊണ്ട് എനിക്കൊന്നും പറ്റിയില്ല! നിര്‍ത്തിയിട്ട സൈക്കിളില്‍ കൊണ്ട് പോയി വണ്ടി എന്തിന് ഇടിപ്പിച്ചു എന്നൊന്നും ചോദിക്കരുത്. അതൊക്കെ ഒരുപാട് വലിയ കഥയാണ്. കുറച്ച് ഫിസിക്സ് ഒക്കെ ചേര്‍ത്ത് പറഞ്ഞാലെ മനസിലാവൂ..

കഴിഞ്ഞ ഒരു 10-12 വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം ആദ്യമായാണ് ഒരു വര്‍ഷം ഞാന്‍ പത്തില്‍ കൂടുതല്‍ മലയാളം സിനിമ തീയറ്ററില്‍ പോയി കാണുന്നത്. ഈ കൊല്ലം ഇറങ്ങിയ 15 മലയാളം സിനിമകളാണ് തീയറ്ററില്‍ പോയി കണ്ടത്. അതും പോരാഞ്ഞ് ദേവ് ഡി, ദില്ലി 6, ഷൂട്ട് ഓണ്‍ സൈറ്റ് (നസിരുദ്ദീന്‍ ഷായെ കണ്ട് കയറിയതാണ്.. എന്റമ്മേ!), അജബ് പ്രേം കി ഖസബ് കഹാനി, പിന്നെ ഹോളിവുഡില്‍ നിന്നും ഏയിഞ്ചല്‍‌സ് & ഡീമണ്‍സ് എന്നിവയാണ് തീയറ്ററില്‍ കണ്ടത്. അല്ലാതെ കണ്ടതിന്റെ ലിസ്റ്റ് നോക്കിയാല്‍ വീണ്ടും നീളും. ഏതായാലും 2008 പോലെ മലയാളം സിനിമ എന്നെ ചതിച്ചില്ല. കണ്ട ഭൂരിഭാഗം സിനിമകളും എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടു.

സിനിമയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോഴാ ഓര്‍ത്തത്. ഓഫീസില്‍ ഒരു സ്കിറ്റിന് വേണ്ടി ഞാന്‍ സ്റ്റേജില്‍ കയറി. അതൊരു ചരിത്ര സംഭവമാണ്. എന്നാല്‍ അതിലും എന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന മറ്റൊരു സംഗതി ആ സ്കിറ്റിലൂടെ നടന്നു. ഞങ്ങള്‍ സ്കിറ്റ് റെക്കോഡ് ചെയ്യാന്‍ പോയി. സിനിമയിലും ടീവിയിലും മാത്രമാണ് കണ്ണാടിക്കൂട്ടിനുള്ളില്‍ നിന്നും ഹെഡ് ഫോണ്‍ ഒക്കെ ചെവിയില്‍ വെച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുള്ളത്. അങ്ങനെയൊരു കാര്യം നേരിട്ട് ചെയ്യാന്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഭയങ്കര സന്തോഷം. എന്റെ ശബ്ദം ഞാന്‍ വിചാരിച്ചത് പോലെയേ അല്ല എന്നും എനിക്ക് മനസിലായി!

ഇതിനിടയില്‍ പൊതു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വന്ന വകയില്‍ “കന്നി വോട്ട്” എന്ന സംഭവം നടന്നു. ആര്‍ക്ക് വോട്ട് ചെയ്തെന്ന് ഞാന്‍ കൊന്നാലും പറയില്ല.

അങ്ങനെ ഒരുപിടി നല്ല കാര്യങ്ങളുമായി ഒരു നല്ല വര്‍ഷമായിരുന്നു 2009. ദുഃഖങ്ങള്‍ ഇല്ല എന്നല്ല. എങ്കിലും സന്തോഷത്തിനിടയ്ക്ക് വെറുതെ എന്തിനാണ് ദുഃഖങ്ങള്‍ കൊണ്ടു വരുന്നത്? പോരാത്തതിന് 2009 തീര്‍ന്നത് പോലും സുന്ദരമായിട്ടാണ്. എല്ലാവര്‍ക്കും കമ്പനി വക ബോണസ് കിട്ടി..! അപ്പോള്‍ 2009 ഒരു സൂപ്പര്‍ വര്‍ഷം തന്നെ!

ഇനി 2010. എങ്ങനെയുണ്ടെന്ന് നോക്കാം. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷത്തെ പോലെ പുതിയ തീരുമാനങ്ങള്‍ ഒന്നും എടുക്കുന്നില്ല. തല്‍ക്കാലം പ്രതിജ്ഞകള്‍ ഒന്നും ഓര്‍മ്മയില്‍ വരുന്നില്ല. ആകെ തോന്നിയത് വ്യായാമം ചെയ്തു തുടങ്ങാം എന്നതാണ്. അത് എന്തായാലും നടക്കില്ല എന്ന് എനിക്ക് തന്നെ ഉറപ്പുള്ളത് കൊണ്ട് ഒരു പ്രതിജ്ഞയാക്കി സ്വയം നാണംകെടാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല..! ഇനി പുതുവര്‍ഷമായിട്ട് പ്രതിജ്ഞ എടുത്തില്ല എന്ന് വേണ്ട. എനിക്ക് ചെയ്യാന്‍ പറ്റുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ള പ്രതിജ്ഞ എടുക്കാം. ഇതാ എന്റെ പുതുവര്‍ഷ പ്രതിജ്ഞ - എല്ലാ മാസവും ഒരു ദിവസമെങ്കിലും അമ്പലത്തില്‍ പോകും. അമ്മയ്ക്ക് പൊതുവെ ഒരു പരാതിയുണ്ട് എനിക്ക് ഈശ്വരവിശ്വാസം തീരെയില്ല എന്ന്. അതങ്ങ് മാറുന്നെങ്കില്‍ മാറട്ടെ..

2009-ല്‍ ചെയ്തു തീര്‍ക്കണം എന്ന് വിചാരിച്ച രണ്ട് കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാന്‍ പറ്റിയില്ല. അത് 2010യുടെ ആദ്യ മൂന്ന് ദിവസത്തിനുള്ളില്‍ തന്നെ തീര്‍ക്കണം എന്ന് വിചാരിക്കുന്നു - 1. ഒരു പുതിയ മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ വാങ്ങണം. 2. “അവതാര്‍” കാണണം.

2009 എനിക്ക് നല്ല വര്‍ഷമായിരുന്നു. നിങ്ങള്‍ക്കും അങ്ങനെ തന്നെ എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. 2010 ഇതിലും നല്ല വര്‍ഷമാകട്ടെ എന്ന് ആശംസിക്കുന്നു. ഏവര്‍ക്കും പുതുവത്സരാശംസകള്‍! :)

പേടിക്ക് 20 വയസ്സ്..!

2009-11-14T17:19:00.002+05:30

ബോളര്‍മാരുടെ പേടിക്ക് 20 വയസ്സ്..!

ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്തത് :

ഷാര്‍ജ - ഓസീസിനെതിരെ തുടര്‍ച്ചയായി രണ്ട് സെഞ്ച്വറികള്‍ - ഒന്ന് ടീമിനെ ഫൈനലില്‍ എത്തിക്കാനും, അടുത്തത് കപ്പ് നേടാനും.. ഇതിനു ശേഷം ഷെയ്ന്‍ വോണ്‍ സച്ചിനെ പേടിച്ച് ഉറങ്ങാതിരുന്നിട്ടുണ്ട് എന്നൊരു കഥ കേള്‍ക്കുന്നു..!

ഷാര്‍ജ - ഹെന്‍‌റി ഒലോങ്കയുടെ അഹങ്കാരം തീര്‍ത്ത “തല്ല്”.. അന്ന് വിരമിച്ച ഒലോങ്ക പിന്നെ മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷമാണ് വീണ്ടും കളി തുടങ്ങിയത്. അതിനു ശേഷം ഇന്ത്യയില്‍ പരമ്പരയ്ക്കെത്തിയ കക്ഷിയെ വീണ്ടും “കൈകാര്യം ചെയ്ത്“ എന്നന്നേക്കുമായി ഗ്രൌണ്ടില്‍ നിന്നും ഓടിച്ചു!

2003 ലോകകപ്പ് - പാകിസ്ഥാനുമായുള്ള മത്സരം. അക്തറിനും വാഖറിനും കണക്കിനു കൊടുത്തു. അന്നൊരു സെഞ്ച്വറി കിട്ടിയില്ല എന്നത് ഇന്നും സങ്കടമുണ്ടാക്കുന്നു. ഇടയ്‌ക്ക് കാലില്‍ പേശിവലിവ് വന്നിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് മാത്രം അന്ന് അവന്മാര്‍ കൂടുതല്‍ വാങ്ങാതെ രക്ഷപ്പെട്ടു..

1993 ഹീറോ കപ്പ് (വര്‍ഷം കൃത്യമാണൊ എന്നോര്‍മ്മയില്ല) - വെസ്റ്റ് ഇന്റീസുമായുള്ള മത്സരത്തില്‍ അടിച്ചു തകര്‍ത്തിരുന്ന ബ്രയാന്‍ ലാറയെ ബോള്‍ഡ് ആക്കിയത്. സ്റ്റമ്പ് കറങ്ങി കറങ്ങി പോയത് ഇപ്പോഴും ഓര്‍ക്കുന്നു. അത് പോലെ സൌത്ത് ആഫ്രിക്കയുമായുള്ള കളി. അവസാന ഓവറില്‍ ജയിക്കാന്‍ 6 റണ്‍സ് വേണ്ടപ്പോള്‍, അതും ബ്രയാന്‍ മക്മില്ലനെ പോലെ അപകടകാരിയായ ഒരു ഓള്‍‌റൌണ്ടര്‍ ക്രീസില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ക്യാപ്റ്റന്‍ അസറിന് തന്റെ ബോളര്‍മാരെക്കാള്‍ വിശ്വാസം സച്ചിനെയായിരുന്നു. ആ വിശ്വാസം സച്ചിന്‍ കാത്തു..

കൊച്ചി - കേരളത്തില്‍ സച്ചിന്റെ ഒരു മിന്നുന്ന ബാറ്റിങ്ങ് കാണാന്‍ കാത്തിരുന്ന മലയാളികളെ നിരാശരാക്കി സച്ചിന്‍ നേരത്തെ പുറത്തായി. എന്നാല്‍ ഓസ്ട്രേലിയയ്‌ക്കെതിരെ നടന്ന ആ കളിയില്‍ സച്ചിന്‍ ഇന്ദ്രജാലം ബോള്‍ കൊണ്ട് കാണിച്ചു - 5 വിക്കറ്റ്!

സി.ബി. സീരിസ് - ഓസ്‌ട്രേലിയയെ തോല്‍‌പിക്കുക തന്നെ പ്രയാസം. അവരെ അവരുടെ മണ്ണില്‍ തോല്‍‌പിക്കുക എന്നത് അതിലേറെ പ്രയാസം. രണ്ട് ഫൈനലുകളിലും ഇന്ത്യന്‍ ബാറ്റിങ്ങിന്റെ നെടുംതൂണായി നിന്ന് കപ്പ് നേടി തന്നത്..

ഹൈദരബാദ് - 350 എന്ന ഭീമന്‍ ടോട്ടലിന് മുന്നില്‍ പതറാതെ നിന്ന് പൊരുതി, 175 റണ്‍സും നേടി. ജയിക്കാന്‍ വേണ്ടതില്‍ പകുതി റണ്‍സ്. ബാക്കി പകുതി നേടാന്‍ പത്ത് പേര്‍ ഉണ്ടായിട്ടും നടന്നില്ല.. ജയിക്കാന്‍ വെറും 17 പന്തും 18 റണ്‍സും മാത്രം അകലെ അന്ന് സച്ചിന്‍ പുറത്താകുമ്പോഴും ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു, ബാക്കിയുള്ളവര്‍ ഈ ജയം സച്ചിന് വേണ്ടി നേടിയെടുക്കുമെന്ന്..

ഇരുപത് വര്‍ഷമായി ഈ മനുഷ്യന്‍ ഇന്ത്യയ്‌ക്ക് വേണ്ടി കളിക്കുന്നു. 2011 ലോകകപ്പ് നേടാന്‍ സച്ചിന്‍ എന്തായാലും പൊരുതും. ടീമിലെ ബാക്കി 13 പേരും കൂടെ നിന്നാല്‍ മതിയായിരുന്നു..

അപ്പുക്കുട്ടന്റെ ഡോബര്‍‌വുമണ്‍

2009-09-29T10:48:00.003+05:30

സുന്ദരമായ ഗ്രാമം. തോടും പുഴയും നിറഞ്ഞ, നെല്‍‌പ്പാടങ്ങള്‍ സുന്ദരിയാക്കിയ, കരിമീനും വരാ‍ലും, ആടും പശുവും, താറാവും കോഴിയും, അവയെ തിന്നുന്ന പെരുമ്പാമ്പും ഉള്ള ഒരു ഗ്രാമം. ഒരു ടിപ്പിക്കല്‍ കുട്ടനാടന്‍ സെറ്റപ്പ്. ഈ കഥ നടക്കുന്നത് അവിടെയാണ്. കുറച്ച് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ്..

ആ നാട്ടില്‍ ഒരു വലിയ തറവാടുണ്ടായിരുന്നു. അവിടുത്തെ ഒരു പാവം കൊച്ചുമിടുക്കനാണ് അപ്പുക്കുട്ടന്‍. ഇന്നത്തെ പോലെ ചെവിയില്‍ വെയ്‌ക്കാന്‍ അവനു മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ ഇല്ല, സമയം കൊല്ലാന്‍ കേബിള്‍ ടീവിയുമില്ല, ബ്ലോഗെഴുതാന്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റ് കണക്ഷനുമില്ല. കക്ഷി ഒരു ഒന്നാന്തരം മൃഗസ്നേഹി ആയിരുന്നു. വീട്ടിലെ സകല വളര്‍ത്തുമൃഗങ്ങളും അവന് സ്വന്തം സഹോദരന്മാരെ പോലെയായിരുന്നു. ഒരു സഹോദരിയും ഉണ്ട് - അമ്മിണി എന്ന പശു. ഇവരോടൊക്കെ കുശലം പറഞ്ഞും, ഇവരുമായി കളിച്ചുമൊക്കെയാണ് അപ്പുക്കുട്ടന്‍ സമയം കളഞ്ഞിരുന്നത്.

ഇതൊന്നുമല്ലാതെ മറ്റൊരാള്‍ കൂടെയുണ്ട് നമ്മുടെ അപ്പുക്കുട്ടന്റെ ജീവിതത്തില്‍. തൊട്ടപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ മിനുമോള്‍. എന്നാല്‍ മിനുമോളുടെ കൈവശം ഉള്ള ഏഴ് മുയലുകളില്‍ ഒന്നിനെയാണ് അപ്പുക്കുട്ടന്റെ ലക്ഷ്യം എന്ന് അവന്റെ അമ്മ ആരോപിക്കാറുണ്ട്. ബട്ട്, അപ്പുക്കുട്ടന്‍ അത് സമ്മതിച്ച് തരില്ല. എന്റേതെന്നും മിനുമോള്‍ടേതെന്നും തമ്മില്‍ ഒരു വ്യത്യാസം ഇല്ലാ എന്നാണ് അപ്പുക്കുട്ടന്റെ സ്റ്റാന്റ്! ഇത്രയും ആയ സ്ഥിതിക്ക് ഒന്നൂടെ പറയണമല്ലോ.. അപ്പുക്കുട്ടന്‍ പഠിക്കുന്നത് മൂന്നാം ക്ലാസിലും മിനുമോള്‍ ഒന്നിലുമാണ്. ഒരേ സ്കൂള്‍, നാട്ടിലെ ഒരേയൊരു ഇംഗ്ലീഷ് മീഡീയം സ്കൂള്‍. ഇന്നത്തെ പോലെ അന്ന് ഒരുപാട് ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം സ്കൂളുമില്ല..

കള്ളന്മാരുടെ സുവര്‍ണ കാലഘട്ടം! ഇന്നത്തെ പോലെ ബാങ്ക് ലോക്കറിനൊന്നും വലിയ പബ്ലിസിറ്റി കിട്ടിയിട്ടില്ല. ആളുകള്‍ സ്വര്‍ണ്ണവും പണവും സൂക്ഷിച്ച് വെച്ചിരുന്നത് വീടുകളില്‍ തന്നെ. അന്ന് വീടുകളില്‍ നാടന്‍ പട്ടി മാത്രമാണ് ഉള്ളത്. അല്‍‌സേഷ്യന്‍ എന്ന് കേട്ടാല്‍, സോറി അത് ഞാന്‍ കഴിക്കത്തില്ല എന്ന് പറയുന്ന നാട്ടുകാരുള്ള സ്ഥലമാണ്. പട്ടിയുള്ള വീടുകള്‍ തന്നെ കുറവ്. അതുകൊണ്ട് കള്ളന്മാര്‍ക്ക് മോഷണം എന്ന് വെച്ചാല്‍ പൂ പറിക്കുന്ന പോലെയെ ഉള്ളൂ.. വെട്ടോം വെളിച്ചോം ഇല്ലാത്ത ഒരു വീട്ടില്‍ ചെന്ന് അവിടുത്തെ ചേച്ചിയോട് ഭര്‍ത്താവിന്റെ ശബ്ദത്തില്‍ സംസാരിച്ച് സ്വര്‍ണ്ണം കൊണ്ടുപോയ കഥ വരെയുണ്ട്! പെരുകി വരുന്ന കള്ളന്മാരുടെ ശല്യം മുന്‍‌കൂട്ടി കണ്ടത്കൊണ്ട് അപ്പുക്കുട്ടന്റെ അച്ചന്‍ രാഘവേട്ടന്‍ അത്യാവശ്യം പണം മുടക്കി ഒരു സംഗതി സ്വന്തമാക്കി - ഒരു ഡോബര്‍മാന്‍. കക്ഷി അല്പം ബിസിനസ് മൈന്റഡ് ആയത്കൊണ്ട് ഒരു പെണ്‍‌ഡോബര്‍മാനെയാണ് വാങ്ങിയത്. അതിനെ ഗൌരി എന്ന് പേരിട്ട് വിളിച്ചു.

ഗൌരി വന്നതോടെ അമ്മിണിയും സുന്ദരിയുമൊക്കെ ഔട്ട് ഓഫ് അപ്പുക്കുട്ടന്‍സ് ടെറിട്ടറി! അപ്പുക്കുട്ടന്‍ ഗൌരി, ഗൌരി അപ്പുക്കുട്ടന്‍. അവര്‍ ഒരു പാത്രത്തില്‍ ഉണ്ടില്ല, ഒരു പായില്‍ ഉറങ്ങിയില്ല.. കാരണം അത് രണ്ടും അപ്പുക്കുട്ടന്റെ അമ്മ സമ്മതിച്ചില്ല. എങ്കിലും അവര്‍ പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചു. സ്കൂള്‍ വിട്ടാല്‍ അപ്പുക്കുട്ടന്‍ ഒരോട്ടമാണ്. അഞ്ച് മിനിറ്റ് നടന്ന് വീടെത്താവുന്ന ദൂരത്താണ് സ്കൂള്‍. മിനുമോളുമായി കിന്നാരം പറഞ്ഞ് പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് ആണ് സാധാരണ എത്തുന്ന സമയം. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ ലാസ്റ്റ് ബെല്ലടിച്ചാല്‍ ആ സെക്കന്റില്‍ അപ്പുക്കുട്ടന്‍ ഓടും. വന്ന് വന്ന് മിനുമോള്‍ ഒറ്റയ്‌ക്കാണ് വരവ്. അതില്‍ അവളുടെ അമ്മയ്ക്ക് പരാതി ഉണ്ട്.

ഒരു ദിവസം മിനുമോള്‍ കഷ്ടപ്പെട്ട് അപ്പുക്കുട്ടന്റെ ഒപ്പമെത്തി.

“ഒന്ന് പതുക്കെ പോ അപ്പുച്ചേട്ടാ”
“മിനുമോളെ, ഗൌരിക്ക് പാല് കൊടുക്കണം” ഓടുന്ന വഴി അപ്പുക്കുട്ടന്‍ പറഞ്ഞു.
“നിക്ക്, നിക്ക്.. ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞോട്ടെ..”
അപ്പുക്കുട്ടന്‍ നിന്നു. “ഊം.. എന്താ മിനുമോളെ?”
“ഗൌരി കള്ളനെ പിടിക്കുവോ?”
“പിടിക്കുവോന്നോ?? ഇനി കള്ളന്‍ ഈ വഴിക്ക് വരില്ല.”
“ഇന്നലെ എന്റെ അച്ചന്‍ പറഞ്ഞു”
“എന്ത് പറഞ്ഞു?”
“അതേയ്.. അമ്മ ചോയിച്ചു, നമുക്കും ഗൌരിയെ പോലെ ഒരു പട്ടിയെ വാങ്ങാന്ന്.. അപ്പോ അച്ചന്‍ പറഞ്ഞല്ലോ”
“എന്ത് പറഞ്ഞു? അത് പറ മിനുമോളെ”
“ഗൌരി ഭയങ്കരിയാ.. ഡോവര്‍മാനാ.. കടിച്ച് ശരിയാക്കും. വലിയ വിലയാ എന്നൊക്കെ.”
“ആ.. അതൊക്കെ ശരിയാ.. ഗൌരി ഭയങ്കരിയാ..”
“അപ്പുച്ചേട്ടാ..”
“ഊം..”
“അപ്പുച്ചേട്ടന്റെ ഗൌരി ആണോ, പെണ്ണോ?”
“മണ്ടൂസേ.. ആണായാല്‍ ഗൌരീന്ന് പേരിടുവോ?”
“ഇന്ന് സ്കൂളില്‍ ടീച്ചര്‍ പറഞ്ഞല്ലോ..”
“എന്ത് പറഞ്ഞു?”
“സയന്‍സ് ക്ലാസില് ടീച്ചര്‍ പറഞ്ഞല്ലോ”
“എന്ത് പറഞ്ഞു? മിനുമോളെ, അത് പറ..”
“ആണാണേല്‍ മാന്‍, പെണ്ണാണേല്‍ വുമന്‍ ആണെന്ന്”
“അതേല്ലോ.. അതിന്??”
“അപ്പോ പിന്നെങ്ങനാ അപ്പുച്ചേട്ടന്റെ ഗൌരി ഡോവര്‍മാനാകുന്നേ? ഡോവര്‍വുമനല്ലേ?”
“അയ്യോടാ.. അത് ശരിയാണല്ലൊ.. അപ്പോ ഗൌരി ഡോബര്‍വുമണാ”
“അപ്പുച്ചേട്ടോ..”
“എന്താ മിനുമോളെ?”
“ഞങ്ങടെ വീട്ടില്‍ കള്ളന്‍ വന്നാലോ?”
“വരില്ല. ഗൌരി ഇല്ലേ അവിടെ.”
“ഗൌരി അപ്പുച്ചേട്ടന്റെ വീട്ടിലല്ലേ? എങ്ങനെ വരും.. വേലിയുണ്ടല്ലൊ..”
“അതൊക്കെ ഞാനേറ്റു. ഒരു സൂത്രമുണ്ട്.”
“അതെന്തുവാ?”
“വേലീല് ഞാനൊരു തൊളയിട്ടിട്ടുണ്ട്..”
പെട്ടെന്നാണ് അപ്പുക്കുട്ടന്‍ ആ കാര്യം ഓര്‍ത്തത്. “മിനുമോളെ, വേഗം വാ.. ഗൌരിക്ക് പാല് കൊടുക്കണം” എന്നും പറഞ്ഞ് അവനോടി. മിനുമോള്‍ അവന്റെ പിന്നാലെയും.

കാ‍ലം കടന്നു പോയി. ഇപ്പോള്‍ അപ്പുക്കുട്ടന്റെ വീടും പരിസരവും മാവേലി നാടു വാണീടും കാലം പോലെ ആയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കള്ളന്മാര്‍ പോയിട്ട് പിച്ചക്കാര്‍ പോലും ആ വഴി വരാന്‍ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല. കാരണം ഒന്ന് മാത്രം - ഗൌരി. ഗൌരിയെ പറ്റി പറയാന്‍ ആ ഏരിയയിലെ ഏതൊരാള്‍ക്കും നൂറു നാവാണ്. ചില സാമ്പിള്‍സ്:
“ഗൌരി.. ഹൊ! അതൊരു പട്ടി തന്നെയാണോ? എന്താ അതിന്റെ ബുദ്ധി..! രാഘവേട്ടന്‍ ആ വളവ് തിരിയുമ്പോ അവള്‍ക്കറിയാം. ഓടിച്ചെന്ന് ഗെയിറ്റിന്റെ അടുത്ത് നില്‍ക്കും. അത്ര സ്നേഹമാ”, അപ്പുക്കുട്ടന്റെ നേരെ മുന്നിലുള്ള വീട്ടിലെ ബാലന്‍ ചേട്ടന്റെ കമന്റ്.
“ഗൌരി.. ഞങ്ങടെ കൂട്ടുകാരിയാ.. ഒരു പ്രവശ്യം പന്ത് തോട്ടില്‍ പോയപ്പോ അവള്‍ ചാടി ചെന്ന് അത് എടുത്തു. ബോളും കടിച്ച് അവള്‍ നീന്തി വരുന്നത് കാണാന്‍ തന്നെ രസമാ”, അയലത്തെ സണ്ണിക്കുട്ടിയ്ക്കും കൂട്ടുകാര്‍ക്കുമാണ് ഗൌരിയോട് ഇത്ര സ്നേഹം.
“ഗൌരി. അവള്‍ വന്നതോടെ ഈ വഴി അമ്പലത്തില്‍ പോക്ക് സുഖമായി. മുമ്പ് കണ്ട തെരുവ് പട്ടികളൊക്കെ ഈ വഴിക്കല്ലാരുന്നോ പൊറുതി? ഇപ്പൊ ഒറ്റയൊരെണ്ണത്തിനെ കാണാനില്ല.”, വളപ്പിലെ ഭവാനിയമ്മൂമ്മയ്ക്ക് ഇതില്‍ പരം സന്തോഷമുണ്ടോ?
“ശ്..ശ്.. രണ്ട് ദിവസം മുമ്പ് രാത്രി അറിയാതെ ആ വഴി ഒന്ന് പോയി. ദൈവമേ.. ഭാഗ്യത്തിനാ പിടിക്കപ്പെടാഞ്ഞെ..” ഒരു കള്ളന്റെ രഹസ്യമായ വെളിപ്പെടുത്തല്‍!

പക്ഷെ അപ്പുക്കുട്ടന് അത്ര സന്തോഷമൊന്നുമില്ല. ഒന്നാമത്, ഗൌരിക്ക് എന്തോ സാരമായ പ്രശ്നം. പഴേപൊലെ ഓട്ടവും ബഹളവും ഒന്നുമില്ല. സാധാരണ ഡോബര്‍മാന് ഒട്ടും വണ്ണമില്ലാത്തതാണ്. പക്ഷെ കുറച്ച് ദിവസമായി ഗൌരിയ്ക്ക് തടി വെക്കുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം. രണ്ട്, മിനുമോള്‍ അവളുടെ അമ്മുമ്മയുടെ വീട്ടില്‍ പോയി. ഇനി ഒരാഴ്ച്ക കഴിഞ്ഞേ വരു.

അന്ന് രാത്രി അപ്പുക്കുട്ടന്‍ അവന്റെ അമ്മയും അച്ചനും തമ്മിലുള്ള ഒരു സംസാരം കേള്‍ക്കാനിടയായി.

“അതേയ്.. ചേട്ടാ. എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്”
“ഊം.. എന്താ?”
“നമ്മുടെ ഗൌരിക്ക് എന്തോ അസുഖമുണ്ടെന്ന് ഒരു സംശയം.”
“അതെന്നാടീ?”
“ഓ.. അവള്‍ക്ക് പഴേ ഉഷാറില്ലാന്നെ..”
“നിന്റെ തോന്നലാ”
“അല്ല. മാത്രമല്ല. അവളിപ്പോ പഴേ പോലെ കള്ളന്മാരെ ഒന്നും വിരട്ടുന്ന ലക്ഷണമില്ല.”
“എന്തേ? ഇവിടെ കള്ളന്‍ കേറിയോ?”
“ഇല്ല. പക്ഷെ അടുത്ത വീട്ടിലൊക്കെ മോഷണം നടക്കുന്നുണ്ട്.”
“ഞാനൊന്നും കേട്ടില്ലല്ലോ.”
“സ്വര്‍ണ്ണോം പണോം ഒന്നുമല്ല. കോഴീം താറാവുമൊക്കെയാ പോയത്.”
“ഓ.. അതാണോ പട്ടിക്ക് പ്രശ്നം?”
“അതല്ലന്നേ.. ഞാന്‍ പറഞ്ഞില്ലേ? പഴയ ഉഷാറില്ല, എപ്പോഴും ഒരു ഉറക്കം‌തൂങ്ങിയ മട്ടാ.”
“വല്ലോം ഒത്തോടീ?”
“എന്ത് ഒത്തോന്ന്?”
“അവള്‍ക്ക് എന്തെങ്കിലും മാറ്റം?”
“ആ.. തടിച്ച് വരുന്നുണ്ട്. അത് കൊണ്ടാ അനങ്ങാന്‍ വയ്യാത്തെ.”
“ഇതത് തന്നെ. കോളടിച്ചു മോളേ”
“എന്തുവാ മനുഷ്യാ ഈ പറയുന്നേ?”
“എടീ, ഒരു ഡോബര്‍മാന്‍ കുഞ്ഞിന് എന്താ വില എന്നറിയുവോ?”
“ഓ... എന്ന്..”
“ഏതായാലും ഞാന്‍ നാളെ ആ മൃഗഡോക്ടറെ ഒന്ന് വിളിച്ചോണ്ട് വരാം”

അപ്പുക്കുട്ടന്‍ ഗൌരിയെ തന്നെ ആലോചിച്ച് കിടന്നു. കുറേ നേരം കഴിഞ്ഞു. എന്തോ ശബ്ദം. അവന്‍ പതിയെ ജനലിന്റെ കുറ്റി മാറ്റി ചെറുതായി അത് തുറന്നു. എന്നിട്ട് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഗൌരി അവിടെ എന്തിനോടോ മല്‍‌പിടുത്തം നടത്തുന്ന പോലെയുണ്ട്. വല്ല എലിയോ, പെരുച്ചാഴിയോ ആവും. അപ്പുക്കുട്ടന്‍ ജനലടച്ചു കിടന്നു.

പിറ്റേന്ന് രവിലെ അവന്‍ എഴുന്നേല്ക്കുമ്പോള്‍ വാതില്‍ക്കല്‍ ആരുടെയോ ശബ്ദം കേട്ടു. അവന്‍ അങ്ങോട്ട് ചെന്നു. അവിടെ മൃഗഡോക്‍ടര്‍ അവന്റെ അച്ചനോട് എന്തോ സംസാരിക്കുകയാണ് .

“.......ങ്ങള്‍ കരുതുന്ന പോലെ ഈ പട്ടി പ്രെഗ്നന്റ് ഒന്നുമല്ല. പ്രശ്നം ഓവര്‍ വെയിറ്റ് ആണ്. ഞാന്‍ ചില എക്സര്‍സൈസുകള്‍ പറഞ്ഞ് തരാം...” പിന്നെ അവന്റെ അമ്മയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞ് അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു, “.. പട്ടിക്ക് ഇനി അധികം ആഹാരം കൊടുക്കണ്ട. നിങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ തീറ്റിച്ചാല്‍ അതിനു തന്നെയാണ് കേട്.”

എന്തോ ആലോചിച്ച പോലെ അപ്പുക്കുട്ടന്‍ നേരെ പറമ്പിലേക്ക് ഓടി. തലേന്ന് ഗൌരി നിന്ന സ്ഥലമായിരുന്നു അവന്റെ ലക്ഷ്യം. ഒരല്പം കാടു പിടിച്ചു നിന്ന ആ ഭാഗത്ത് അവന്‍ കണ്ടു - കുറച്ച് എല്ലും പൂടയും, വെളുത്ത പൂട. അവന്‍ നേരെ മിനുമോള്‍ടെ വീട്ടിലേക്ക് ഓടി. മുയല്‍ക്കൂട്ടില്‍ ഒരാഴ്‌ച കഴിക്കാനുള്ള ഇലയും മറ്റും കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഒരൊറ്റ മുയല്‍ പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..! ഗൌരിയുടെ കുര അവന്റെ കാതില്‍ മുഴങ്ങി..

മഴ തോരുമ്പോള്‍..

2009-07-02T11:45:00.002+05:30

പുറത്ത് മഴ പെയ്യുകയാണ്. മഴ എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ അതിഘോരമായ മഴ. ദാ.. ന്ന് പറയുന്നതിന് മുമ്പ് വീടിന് മുന്നില്‍ ഒരു ചെറിയ കുളം രൂപപ്പെട്ടു. അവന്‍ വരാന്തയില്‍ വളരെ വിഷാദത്തോടെ തകര്‍ത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയെ നോക്കി നിന്നു. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് ആകാശത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി.. ങേഹെ! ഇത് ഉടനെയൊന്നും തീരുന്ന കോളില്ല. അവന്റെ കഴിഞ്ഞ പിറന്നാളിന് അച്ഛന്‍ മേടിച്ച് കൊടുത്ത ചാരനിറത്തിലുള്ള ഷര്‍ട്ടിനെക്കാള്‍ ചാരനിറമാണ് ആകാശത്തിന്.

ഇന്നലെ അമ്മ വിളിച്ചതാണ്, കൂടെ ചെല്ലാന്‍. പോയില്ല. പോകേണ്ടതായിരുന്നു. അതെങ്ങനാ.. ഈ മഴപെയ്യുമെന്ന് ആരു കണ്ടു. ഒരു റിസ്ക് ഒഴിവാക്കാന്‍ ന്യൂസില്‍ കാലാവസ്ഥ കൂടെ കണ്ടതാണ്. “അടുത്ത നാല് ദിവസം അതിശക്തമായ മഴയ്ക്ക് സാധ്യത” എന്ന കാലാവസ്ഥകേന്ദ്രത്തിന്റെ റിപ്പോര്‍ട്ട് കേട്ടപ്പോള്‍ സമാധാനിച്ചതാണ്. പക്ഷെ പതിവിന് വിപരീതമായി അവന്മാരുടെ പ്രവചനം കേറിയങ്ങ് സത്യമായി!

അടുത്ത ബുധനാഴ്ച പരീക്ഷ തുടങ്ങും. നാളെയെങ്കിലും തുടങ്ങിയാലെ പഠിച്ച് തീരുകയുള്ളൂ. അമ്മയോട് പറയാന്‍ അതൊരു എസ്ക്യൂസ് ആയിരുന്നു. പക്ഷെ വിദ്യയോട് അതും പറയാന്‍ പറ്റില്ല. ശ്ശെ! അമ്മയുടെ കൂടെ പോയിരുന്നെങ്കില്‍ അവളെയെങ്കിലും കാണാമായിരുന്നു. ഇതിപ്പം അതും നടന്നില്ല, ഈ മഴ കാരണം ഒന്നും നടക്കുകയുമില്ല!

ഒന്ന് തോര്‍ന്നോ?? ഹേയ്.. ഇല്ല. വെറും തോന്നലാണ്. പുറത്ത് ചാടാന്‍ വെമ്പുന്ന മനസിന്റെ കള്ളത്തരം.. അവന്‍ വീണ്ടും വരാന്തയില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ആകാശത്തിന് മാറ്റമില്ല. മുറ്റത്ത് അമ്മയുടെ പൂച്ചെടികള്‍ക്കെല്ലാം പുതിയൊരു ഊര്‍ജം വന്ന പോലെ. ഉണങ്ങി കിടന്ന റോസ് ചെടി.. അയ്യോ! അത് പറഞ്ഞപ്പഴാ.. ടെറസ്സില്‍ ഉണങ്ങി കിടന്ന തുണിയെല്ലാം ഇപ്പോ നനഞ്ഞ് കാണും. പോകുന്നതിന് മുമ്പ് അമ്മ പറഞ്ഞതാണ്, തുണി ഉണങ്ങി കഴിയുമ്പോ എടുത്ത് അകത്തിടണമെന്ന്. പക്ഷെ മറന്ന് പോയി. അമ്മയിങ്ങ് വരുമ്പോഴേക്കും അത് ഉണങ്ങിയില്ലെങ്കില്‍ അതിന് ചീത്ത കേള്‍ക്കാം.

മഴ കുറയുന്ന ലക്ഷണമൊന്നുമില്ല. അവന്‍ വാച്ചില്‍ നോക്കി. അര മണിക്കൂര്‍ കൂടെ നോക്കാം. ഒരല്പം കുറഞ്ഞിരുന്നേല്‍ കുട പിടിച്ചായാലും പോകായിരുന്നു. ഇതിപ്പോ കുട പിടിച്ചാലും നനയും എന്ന അവസ്ഥയാണ്. ഉള്ള നേരത്ത് പാത്രം കഴുകി വെയ്ക്കാം. വന്നിട്ട് കഴുകാം എന്നാണ് ആദ്യം കരുതിയത്. മഴ പോകാത്ത സ്ഥിതിക്ക് ആ പണിയെങ്കിലും തീരട്ടെ. അമ്മയുടെ കൂടെ പോയിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരു സദ്യ തരപ്പെട്ടേനെ. ദിവ്യച്ചേച്ചീടെ കല്ല്യാണം ഒഴിവാക്കരുതായിരുന്നു. ഇനി പറഞ്ഞിട്ടെന്ത് ഫലം?

അച്ഛന്‍ വരാന്‍ എന്തായാലും ഏഴ് മണിയാവും. അതിന് മുമ്പേ തിരിച്ച് വരാം. ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നിട്ട് എന്ത് ചെയ്യാന്‍? മാത്രമല്ല ഇത് പോലൊരു ദിവസം ഇനി കിട്ടുകയുമില്ല. അടുത്ത ബുധനാഴ്ച പരീക്ഷ തുടങ്ങിയാല്‍ പിന്നെ ഒരു മാസം അതിന് പിറകെ ആയിരിക്കും. അത് കഴിയുമ്പോ ചിലപ്പോള്‍ മൂഡ് പോവും. കാര്യങ്ങള്‍ വെച്ച് താമസിപ്പിക്കരുതല്ലോ.. അതാണ് ഇന്ന് തന്നെ പോകണം എന്ന് തീരുമാനിച്ചത്. അപ്പോഴാണ് ഈ മഴ! ശ്ശൊ! എന്തൊരു കഷ്ടമാണ്. മഴയെ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ എത്ര നന്നായേനെ. ചിലയിടത്തൊക്കെ മഴ പെയ്യിച്ചേനെ. “ചില സ്ഥലങ്ങളില്“ മഴയുടെ ആവശ്യം ഉണ്ട്.

സമയം 1.30. അമ്മ ഇപ്പോള്‍ ട്രെയിനില്‍ കയറി കാണും. അതോ ഇനി അമ്മായിയുടെ കൂടെ കാറിലായിരിക്കുമോ? അമ്മായീടെ ഒരു കാര്യം. മോള്‍ടെ കല്ല്യാണം ഗുരുവായൂര്‍ വെച്ച് നടത്തണമെന്ന് എന്താ ഇത്ര വാശി? പത്തിരുനൂറ് കിലോമീറ്റര്‍ ചുമ്മാ പോകണം. അത് കൊണ്ടാണല്ലോ എല്ലാരും ഇന്നലെ തന്നെ പോയത്. എന്റെ രണ്ട് ദിവസം പോകാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ പോയില്ല. അതിന് ഇനി വിദ്യ എന്തൊക്കെ പറയുമോ ആവോ..

അവന്‍ പിന്നേയും വരാന്തയില്‍ ചെന്ന് നിന്നു. ആകാശത്ത് ഒരു തെളിച്ചം. അവന്റെ മുഖത്തേക്കും അത് പടര്‍ന്നു. മഴ കുറയുന്നുണ്ട്. മണി രണ്ടായി. ഇവിടുന്ന് 20 മിനിറ്റ്. സാരമില്ല. ഷോ രണ്ടരയ്ക്കായിരിക്കും. അവന്‍ വാതിലും പൂട്ടി, കുടയുമെടുത്ത് ചാറ്റല്‍ മഴയത്ത് തീയറ്ററിലേക്ക് നടന്നു..

ആന്‍ മേരി Decides to Cook

2009-04-27T12:00:00.003+05:30

സംഭവം നടന്നത് കൊച്ചിയിലാണ്. പാലാരിവട്ടത്ത് നിന്ന് തമ്മനം പോകുന്ന വഴിയിലെ രാജാജി ഹൌസിങ്ങ് കോളനിയില്‍ ഹൌസ് നമ്പര്‍ 33ല്‍ ഈ കഴിഞ്ഞ ശനിയാഴ്ച രാത്രി ഒരു തീരുമാനം ഉണ്ടായി. എന്നിട്ടോ??

പാലായില്‍ നിന്നും ഇവിടെ വന്ന് താമസിക്കുന്ന മാത്യൂസിന്റെയും മേരിക്കുട്ടിയുടെയും ഒറ്റമകള്‍ ആന്‍ മേരിയാണ് ആ തീരുമാനമെടുത്തത്. വെക്കേഷന്‍ ആയത് കൊണ്ട് മമ്മിയെ ഒന്ന് സഹായിക്കാമെന്ന് കരുതി അടുത്ത ദിവസത്തെ പാചകം ചെയ്യാമെന്നാണ് ആനിന്റെ തീരുമാനം. രാത്രിയില്‍ ഐഡിയ സ്റ്റാര്‍ സിങ്ങര്‍ ജൂനിയര്‍ കണ്ടോണ്ടിരുന്ന മേരിക്കുട്ടിടേം മാത്യൂസിന്റേം സ്ഥലകാലബോധത്തെ തന്നെ എലിമിനേറ്റ് ചെയ്തോണ്ടായിരുന്നു ആന്‍ മേരിയുടെ പ്രഖ്യാപനം.

“എന്റെ അന്നക്കുട്ടീ, നീയെന്നതാ ഈ പറയുന്നേ? നിനക്ക് എന്നാ പാചകമറിഞ്ഞിട്ടാ?” ഞെട്ടലോടെ മാത്യൂസ് ചോദിച്ചു.

“ഡാഡ്.. ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടില്ല്യോ എന്നെ അന്നക്കുറ്റീന്ന് വിളിക്കണ്ടാന്ന്. കോള്‍ മീ ആന്‍.. ഇവെന്‍ അന്ന വില്‍ ബി ഫൈന്‍..പ്ലീസ്.. ഇനി വേണ്ട അന്നക്കുറ്റീ.. ഓഹ്.. പിന്നെ പാചകം.. ഈ ലക്കം വനിത കണ്ടില്ല്യോ? 20 ഡിഷസ് ഫോര്‍ ചില്‍ഡ്രണ്‍.. ഐ വില്‍ മേക്ക് ഇറ്റ്. മമ്മി വില്‍ ഹെല്‍‌പ് മീ.. ഐ ഹാവ് ഡിസൈഡെഡ് ദ മെനു. സീ.. അതിനായി ഈ സാധനങ്ങളൊക്കെ വേണം എനിക്ക്. ദാ ലിസ്റ്റ്.”

അവള്‍ നീട്ടിയ ആ വെള്ള പേപ്പര്‍ വാങ്ങി മേരിക്കുട്ടി ഓടിച്ച് നോക്കി. “കുറെയൊക്കെ ഇവിടൊണ്ട് മോളൂ.. ഇല്ലാത്തത് നമുക്ക് വാങ്ങാം. വീ വില്‍ ബൈ ഇറ്റ് റ്റുമോറോ.. പള്ളീന്ന് വന്നിട്ട് വാങ്ങാം. മമ്മീടെ മോള്‍ടെ കൈപുണ്യം ഒന്ന് നോക്കണമല്ലോ..”

“ഏടീ മേരീ, ഇത് വേണോ? ഈ പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ പെണ്ണ് എന്നാ വെക്കാനാ? ഒരു നല്ല ഞായാറാഴ്ച ആയിട്ട് വല്ലോ സ്വാദോടെ കഴിക്കാന്‍ നീ സമ്മതിക്കുവേലേ?”

ആന്‍ മേരിയുടെ മുഖം ചുവന്നു. ദേഷ്യത്തോടെ അവളുടെ മുറിയില്‍ കയറി വാതില്‍ വലിച്ചടച്ചു.അതിന്റെ പവറില്‍ വാതിലിന്റെ മുകളിരുന്ന ഫാമിലി ഫോട്ടോ ദാ കിടക്കുന്നു താഴെ! മാത്യൂസും മേരിക്കുട്ടിയും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി ഇരുന്നു.

“ദേ മനുഷ്യാ, മോളു ആദ്യമായിട്ടാ അടുക്കളേല്‍ കയറാമെന്ന് തന്നെ പറയുന്നെ. അവളായിട്ട് പറയുമ്പോ ഇങ്ങനെ ഞഞ്ഞാപിഞ്ഞാ പറയാവോ? നാളെ ഒരു ദിവസം നമുക്ക് അവള്‍ടെ പാചകം നോക്കാംന്ന്. പെങ്കൊച്ചല്ല്യോ.. ഇതൊക്കെ പഠിക്കേണ്ട സമയത്ത് പഠിക്കണം. ഇല്ലേല്‍ ഭാവിയില്‍ അവള്‍ടെ കെട്ടിയോന്‍ കഷ്ടപ്പെടും. 21ലെ പ്രിയേടെ ഹസ്ബന്റ് മനുവിന്റെ ഗതി വരും, മൂന്ന് നേരം നൂഡില്‍‌സാ ആ ചെക്കന്‍ കഴിക്കുന്നേ..”

മാത്യൂസ് ഒന്നാലോചിച്ചു. ഒരുകണക്കിന് മേരി പറയുന്നതാ അതിന്റെ ശരി. അന്നക്കുട്ടി പഠിക്കട്ടെ. ഇത്രനാളും അവളുടെ ഒരു താത്പര്യത്തിനും എതിരു നിന്നിട്ടില്ല. എന്നിട്ട് ഇതിന് എതിര് നിക്കാവോ? ഇല്ല. അപ്പോ നാളെ ലഞ്ച് അന്നക്കുട്ടീടെ കൈ കൊണ്ട്. കര്‍ത്താവേ, അതിഥികളാരും കയറി വരല്ലേ..!

*** *** ***

“ഹലോ മാത്യൂസേട്ടോ.. ഹൌ ആര്‍ യൂ? എങ്ങോട്ടാ? ”

“ഹല്ലാ.. മനുവോ.. എടാ ഊവ്വെ ഞാന്‍ ഒന്ന് കടേലോട്ടാ.. പള്ളീന്ന് വന്നിട്ട് അവിടെ അമ്മേം മോളും കൂടെ അടുക്കളേല്‍ കേറീട്ടുണ്ട്. ഇന്ന് അന്നക്കുട്ടിയാ പാചകം. കുറെ സാധനം വാങ്ങാനുണ്ട്. ദേ കണ്ടില്ലേ ലിസ്റ്റ്!”

“ഈശ്വരാ ഇതെന്ത് വോട്ടേഴ്സ് ലിസ്റ്റോ? കുറെയുണ്ടല്ലോ! അതിരിക്കട്ടെ, എന്താ മെനു?”

“ഒന്നും പറയേണ്ടെടാ.. വനിതേലോ മറ്റോ കണ്ട ഏതാണ്ട് കുന്തമാണ്. വായിക്കൊള്ളുന്ന പേരൊന്നുമല്ലാന്ന്.. ഞാന്‍ ചെല്ലട്ടെ. താമസിച്ചാല്‍ അത് മതി അന്നക്കുട്ടിക്ക്.”

“ആയിക്കോട്ടെ മാത്യൂസേട്ടാ..” മനു പറഞ്ഞു, എന്നിട്ട് അകത്തേക്ക് വിളിച്ച് പറഞ്ഞു, “കണ്ടോ മോളെ കൊച്ചുപിള്ളേര് തുടങ്ങി കുക്കിങ്ങ്. നിന്റെ കൈ കൊണ്ട് നൂഡില്‍‌സ് അല്ലാതെ എന്തേലും കിട്ടുവോ ആവോ!”

“ദേ.. എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടേല്‍ മനുവിന് അകത്ത് വന്ന് നിന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ പോരെ? റോഡില്‍ കൂടെ പോകുന്നവരെ മുഴുവന്‍ കേള്‍പ്പിക്കുന്നതെന്തിനാ?” പ്രിയ അകത്ത് നിന്നും പറഞ്ഞു.

“എന്റെ കൊച്ച് അങ്ങനെയെങ്കിലും വല്ലതും ഉണ്ടാക്കി തരുമെന്ന് മോഹിച്ചു പോയെടോ ഞാന്‍.”

“അയ്യാ.. അങ്ങനെ കളിയാക്കുകയൊ.....”

നാളുകള്‍ക്ക് ശേഷം മനുവും പ്രിയയും വഴക്കിട്ടത് അന്നാണ്. അതിഘോരമായ വഴക്ക്. ഒരു ചെറിയ തമാശയില്‍ തുടങ്ങി പിന്നെ പിന്നെ വളര്‍ന്ന് വലുതായി വാക്കുതര്‍ക്കമായി അടിപിടിയില്‍ എത്താന്‍ വരെ സാധ്യതയുള്ള ആ വഴക്ക് അവിടെ നടക്കട്ടെ. നമുക്ക് കടയിലേക്ക് ചെല്ലാം. അവിടെ മാത്യൂസ് ആ നെടുങ്കന്‍ ലിസ്റ്റ് കടക്കാരന് കൈമാറിയ ശേഷം റോഡിലൂടെ അതിവേഗം പോയ ഒരു ടിപ്പര്‍ ലോറിയില്‍ നോക്കി നില്‍ക്കുകയാണ്. “എന്റമ്മോ.. എന്തൊരു സ്പീഡ്..!”

“അത് നിങ്ങടെ കോളനിയുടെ പടിഞ്ഞാറുള്ള ആ ചതുപ്പ് നികത്താന്‍ വേണ്ടി പോകുന്നതാണ്. അറിഞ്ഞില്ലാരുന്നോ, അവിടെ മൂന്ന് ഫ്ലാറ്റുകള്‍ വരാന്‍ പോകുന്നു.” കടക്കാരന്‍ മാത്യൂസിന് മറുപടി നല്‍കി.

പക്ഷെ മൂന്ന് ഫ്ലാറ്റുകളുടെ കാര്യമൊന്നും മാത്യൂസിന്റെ മനസില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കടയില്‍ വരുമ്പോള്‍ സഞ്ചി എടുക്കാതിരുന്നതില്‍ സ്വയം പഴിക്കുകയായിരുന്നു അയാള്‍. കുറച്ചേ ഉള്ളൂ എന്ന് കരുതി ഇപ്പോ സംഗതി പ്രശ്നമാണ്. രാവണപ്രഭുവിലെ മോഹന്‍‌ലാലിന്റെ ഡയലോഗാണ് മാത്യൂസിന് ഓര്‍മ്മ വന്നത് - കേസാക്കത്തില്ല, തമാശയ്ക്ക് തുടങ്ങിയതാ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് സംഗതി സീരിയസ് ആയ പോലെ - ഇഞ്ചി നൂറ്, മുട്ട ആറ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് തുടങ്ങിയിട്ട് ഇപ്പോ ദേ രണ്ട് വലിയ കവര്‍ അങ്ങ് നിറഞ്ഞു. ഇതറിഞ്ഞിരുന്നേല്‍ കാറെടുത്തേനെ എന്ന് ഒരു ആത്മഗതം നടത്താന്‍ മാത്രമേ മാത്യൂസിന് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. ഏകദേശം നിറഞ്ഞ് തുളുമ്പുന്ന രണ്ട് വലിയ “പേപ്പര്‍ ബാഗും” കൈയ്യിലേന്തി മാത്യൂസ് വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.

ഈ സമയം ഹൌസ് നമ്പര്‍ 21ല്‍ വഴക്ക് മൂത്ത് അതൊരു വെല്ലുവിളിയില്‍ എത്തിയിരുന്നു. ഭാര്യയോട് കലിച്ച് ടീവിയില്‍ അലക്ഷ്യമായി ചാനല്‍ മാറ്റിയിരുന്ന മനുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് സാധനങ്ങളുടെ ഒരു ലിസ്റ്റ് വന്നു വീണു. “പോയി മേടിച്ചോണ്ട് വാ.. എനിക്ക് പാചകം അറിയാമെന്ന് കാണിച്ച് തരാം. പതിനഞ്ച് മിനിറ്റിനുള്ളില്‍ സാധനങ്ങള്‍ ഇവിടെയെത്തിയില്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ എന്റെ പാട്ടിന് പോകും പറഞ്ഞേക്കാം.” പ്രിയയുടെ അന്ത്യശാസനം മനുവിന്റെ കാതില്‍ മുഴങ്ങി. അതീവ ഭാര്യാസ്നേഹിയായ അവന്‍ ഒരു നിമിഷം പോലും പാഴാക്കാതെ തന്റെ കാറിന്റെ താക്കോലും എടുത്ത് ഓടി ചെന്ന് ഗെയ്റ്റും തുറന്ന് തിരിച്ച് വന്ന് കാറില്‍ കയറി വണ്ടി സ്റ്റാര്‍ട്ട് ചെയ്തു. ഈ സമയം ആ വീടിന്റെ ഗെയ്റ്റിന് തൊട്ടരുകിലായി എത്തിയ മാത്യൂസിന്റെ കൈയ്യിലിരുന്ന ഒരു കവര്‍ കാര്യമായ ശബ്ദമൊന്നുമുണ്ടാക്കാതെ പൊട്ടുകയും അതിലുള്ള സാധനങ്ങള്‍ നേരെ താഴേക്ക് വീഴുകയും ചെയ്തു. വായില്‍ വന്ന സകല തെറികളും സ്വയം വിളിച്ച് മാത്യൂസ് സാധനങ്ങള്‍ കുനിഞ്ഞിരുന്ന് പെറുക്കിയെടുക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതും ഗെയ്റ്റിനകത്ത് നിന്നും മനുവിന്റെ കാര്‍ വന്ന് പുള്ളിക്കാരനെ ചെറുതല്ലാത്ത രീതിയില്‍ ഒന്ന് തട്ടുകയും ഒരുമിച്ച് കഴിഞ്ഞു! റോഡിന് നടുക്കോട്ട് ഒരു ശബ്ദത്തോടെ തെറിച്ച് വീണ മാത്യൂസിന്റെ ദേഹത്തേക്ക് പുറകെ വന്ന ടിപ്പര്‍ കയറിയിറങ്ങുകയും ചെയ്തു.

അങ്ങനെ മകള്‍ ആദ്യമായി പാചകം ചെയ്യാന്‍ തീരുമാനിച്ചതിന്റെ പരിണിത ഫലമായി പാലാക്കാരന്‍ മാത്യൂസ് കര്‍ത്താവില്‍ അഭയം പ്രാപിച്ചു.

വീണ്ടും കാല്‍‌പെരുമാറ്റം!

2009-04-17T17:28:00.002+05:30

“എടാ കാലേ.. നീ എന്നാ വരുന്നേ? പുതിയ മുറിയും അന്തരീക്ഷവും നിനക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നെടാ..”

ഓര്‍ക്കുട്ടില്‍ സുഹൃത്തിന്റെ സ്ക്രാപ്പ്. എന്നെ അവന്‍ വിളിച്ചത് കണ്ടില്ലേ.. “കാല്‍“ എന്ന്. ഏകദേശം ഒരു കൊല്ലം മുമ്പ് പറ്റിയ ഒരു മണ്ടത്തരത്തില്‍ നിന്നും കിട്ടിയതാണ് ഈ പേര്. അന്ന് എന്റെ സുഹൃത്ത് ജോബിയുടെ മൊബൈലിന്റെ റിങ്ങ്‌ടോണ്‍ കേട്ട് പേടിച്ച കഥ കോളേജ് മുഴുവന്‍ ഹിറ്റ് ആയപ്പോള്‍ ഏതോ ഒരുത്തന്‍ ഇട്ടു തന്നതാണ് ഈ പേര് - കാല്‍. ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ നാണക്കേട്. പക്ഷെ അതിന് ശേഷം കുറച്ച് മെച്ചമുണ്ടായി. ധൈര്യം കൂടി. പ്രേതകഥകളിലുള്ള വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെട്ടു.

ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ രണ്ടാം സെമെസ്റ്റര്‍ കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലാണ്. ഇനി സ്പെഷ്യലൈസേഷന്‍ തുടങ്ങുന്നു. അതിലും വലിയ വിശേഷം ഞങ്ങളുടെ ഹോസ്റ്റല്‍ മാറുന്നു എന്നതാണ്. കുറെപ്പേര്‍ ഇപ്പോള്‍ തന്നെ പുതിയ ഹോസ്റ്റലില്‍ എത്തി എന്നൊക്കെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു. ഞാനിന്ന് ഉച്ചയോടെ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് തിരിക്കും. ഹോസ്റ്റലിന് അടുത്ത് ഒരു ബീച്ചുണ്ട് എന്ന് ഒരു കൂട്ടുകാരന്‍ പറഞ്ഞു. സെമിത്തേരിയും ഉണ്ടെന്ന് അവന്‍ എന്നെ കളിയാക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞെങ്കിലും അത് ഞാന്‍ കാര്യമാക്കിയിട്ടില്ല.

----- ----- ----- ----- ----- -----

നല്ല സുന്ദരന്‍ ഹോസ്റ്റല്‍! ആദ്യത്തെ ഹോസ്റ്റലിന് വിപരീതമായി ചെടികളും മരങ്ങളും പൂക്കളുമൊക്കെയായി നല്ലൊരു അന്തരീക്ഷമാണ് പുതിയ ഹോസ്റ്റലില്‍. പിന്നെ കെട്ടിടം കുറച്ച് പഴയതാണ്. ഓടിട്ട കെട്ടിടം. അതാവാം, തണുപ്പുണ്ട് ഇവിടെ. പിന്നെ അടുത്ത് ബീച്ച് ഉള്ളതും നല്ല കാലാവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണമാവാം. ശാന്തതയാണ് മറ്റൊരു പ്രത്യേകത. എല്ലാം കൊണ്ടും എനിക്ക് ചേരുന്ന അന്തരീക്ഷം. ബാക്കിയുള്ളവരെ പോലെ ഓടി നടന്ന് കളിക്കാനൊന്നും എനിക്ക് പറ്റില്ലല്ലോ. ഞാന്‍ സമയം കളയുന്നത് പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിച്ചാണ്. പിന്നെ ആകെയുള്ള ഒരു സങ്കടം അധിക കാലം ഈ ഹോസ്റ്റലില്‍ നില്‍ക്കാന്‍ കഴിയില്ല എന്നതാണ്. ഏറിയാല്‍ ഒരു നാലു മാസം. അത് കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ പ്രൊജക്ടും കാര്യങ്ങളുമൊക്കെയായി മറ്റെവിടെയെങ്കിലും ആയിരിക്കും ഞങ്ങള്‍.

സി - 24. അതാണ് ഞങ്ങളുടെ മുറിയുടെ നമ്പര്‍. മുറിയില്‍ ഒരു യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ പടമുണ്ടായിരുന്നു. ഭിത്തിയില്‍ വരച്ചു വെച്ചത്. മനോഹരമായ ഒരു പടം.

“നമുക്ക് തരുന്നതിന് മുമ്പ് ഇവര്‍ മുറിയൊന്നും പെയിന്റെ ചെയ്തില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. കണ്ടില്ലെ, കര്‍ത്താവിന്റെ പടം. ആരോ വരച്ചതാണല്ലോ.“ രാത്രി ഞങ്ങള്‍ മൂന്ന് പേരും കൂടി ഇരിക്കേ ആ പടം ചൂണ്ടി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

“കര്‍ത്താവായത് കൊണ്ടാ‍യിരിക്കും പെയിന്റര്‍മാര്‍ അത് മായ്ക്കാഞ്ഞത്. എന്തായാലും നല്ല പടമാ. വരച്ചവനെ സമ്മതിക്കണം” എന്റെ സഹമുറിയന്‍ ശ്രീക്കുട്ടന്‍ (ശ്രീകാന്ത് എന്നാണ് പേര്) പറഞ്ഞു.

“ശരിയാ. നമ്മളായിട്ട് ദൈവങ്ങളുടെ ഒന്നും ഫോട്ടൊ കൊണ്ടുവന്നില്ല. ഈ പടമായിക്കോട്ടെ ഇനി ദൈവം. പരീക്ഷയ്ക്ക് പോകുമ്പോള്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ ഒരു പടമായല്ലോ” മൂന്നാമന്‍ അജിയുടെ കമന്റ്.

ഞാന്‍ അതില്‍ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിയപ്പോള്‍ ഏറ്റവും താഴെയായി “ജോമോന്‍” എന്ന് വളരെ ചെറിയ അക്ഷരത്തില്‍ എഴുതിയത് കണ്ടു. ആ ജോമോനായിരിക്കും പടം വരച്ചത്. മുമ്പ് ഈ മുറിയില്‍ താമസിച്ചതായിരിക്കണം. ഹോസ്റ്റലിനടുത്ത് ഒരു കോളേജ് ഉണ്ട്. അതിന്റെ മെന്‍സ് ഹോസ്റ്റല്‍ ആയിരുന്നു ഈ കെട്ടിടം എന്ന് കേട്ടു. ആ കോളേജിന്റെയാണ് കെട്ടിടവും സ്ഥലവും. ഞങ്ങളുടെ കോളേജ് ഇത് ലീസിനെടുത്തിരിക്കുകയാണ്. ജോമോന്‍ ആ കോളേജില്‍ പഠിച്ചവനായിരിക്കും. ഏതായാലും നന്നായി വരച്ചിരിക്കുന്നു.

ഏകദേശം ഒരു മാസം കടന്ന് പോയി. ഇടയ്ക്കിടെ ബീച്ചിലൊക്കെ പോയി, ഹോസ്റ്റലിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള തണല്‍ മരങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ പറമ്പിലൂടെ കറങ്ങി നടന്നും അത്യാവശ്യം പഠനവുമൊക്കെയായി ഞങ്ങള്‍ പുതിയ അന്തരീക്ഷവുമായി ഇണങ്ങി ചേര്‍ന്നു തുടങ്ങി. ഒരുകാര്യമൊഴികെ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ഒന്നും ഇല്ല - മുറിയിലെ മണല്‍. എത്ര തൂത്താലും പോവാത്ത മണ്ണ്. മണ്ണ് മാത്രമല്ല പ്രശ്നം. ഞങ്ങള്‍ മൂന്ന് പേരെ ഇപ്പോള്‍ മറ്റ് ഹോസ്റ്റല്‍ നിവാസികള്‍ വിളിക്കുന്നത് “മണല്‍ മാഫിയ” എന്നാണ്. കാരണം എന്നും രാവിലെ ഞങ്ങള്‍ മുറി തൂക്കും. ഒരു ലോഡ് മണ്ണ് ഉണ്ടാവും എന്നും. ജോബിയും രാഹുലുമൊക്കെ ചോദിക്കും - ഞങ്ങടെയൊന്നും മുറിയിലില്ലാത്ത മണ്ണ് എങ്ങനെയാടാ നിങ്ങടെ മുറിയില്‍ വരുന്നത്?

ആയിടയ്ക്കാണ് ഹോസ്റ്റലിലെ പഴയ വാച്ച്മാന്‍ വന്നത്. അതൊരു ഞായാറാഴ്ച ആയിരുന്നു. പുള്ളിക്കാരന്‍ അടുത്തുള്ള പള്ളിയില്‍ പോയിട്ട് വരുന്ന വഴിയാണ്. ഞങ്ങളുടെ ഇപ്പോഴത്തെ വാച്ച്മാനുമായി സംസാരിച്ച് ഓരോ മുറികളിലായി കയറി കുട്ടികളെ ഒക്കെ കണ്ടാണ് കക്ഷിയുടെ വരവ്. ഞങ്ങളുടെ മുറിയിലുമെത്തി. ഞാനും അജിയും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ശ്രീക്കുട്ടന്‍ റൂമിലെ ഒരു ലൈറ്റ് വര്‍ക്ക് ചെയ്യുന്നില്ല എന്ന കാര്യം പറയാന്‍ വാര്‍ഡന്റെ മുറിയില്‍ പോയിരിക്കുന്നു. പഴയ വാച്ച്മാന്‍ മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്നു. എടാ കാലേ, എന്റെ കാല്‍ക്കുലേറ്റര്‍ ഈ മുറിയിലുണ്ടോ? എന്ന ചോദ്യവുമായി ജോബി മുറിയിലേക്ക് വന്നതും അപ്പോള്‍ തന്നെ. ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞ ഞാനവനെ അയച്ചു.

“അതെന്താ കാല്‍ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്?” വാച്ച്മാന്‍ ചോദിച്ചു.
“ഓഹ്.. അത് പിന്നെ.. വെറുതെയാന്നേ.. അങ്ങനെ പ്രത്യേകിച്ച് കാരണ...” ഞാന്‍ പറഞ്ഞൊഴിയാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അജി ഇടയ്ക്ക് കയറി എന്റെ പഴയ കാല്‍‌പെരുമാറ്റം കഥ ആ വാച്ച്മാനോട് ഫ്ലാഷാക്കി. പുള്ളിക്കാരന്‍ അത് കേട്ട് ചിരിക്കാനും തുടങ്ങി.

പക്ഷെ, പെട്ടെന്ന് അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ഭാവമാറ്റം. പൊട്ടിച്ചിരിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യന്‍ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് മാറി. മുഖമൊക്കെ ഒന്ന് വിളറി. കണ്ണുകളില്‍ ഭയം എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു. അയാളുടെ നോട്ടം പിന്തുടര്‍ന്ന എന്റെ കണ്ണുകള്‍ ചെന്നു നിന്നത് കര്‍ത്താവിന്റെ മുഖത്താണ്. ഞങ്ങളുടെ മുറിയിലെ ഭിത്തിയില്‍ വരച്ചിരിക്കുന്ന ആ കര്‍ത്താവിന്റെ മുഖത്ത്.

“ആ പടം.. അത്.. അത്.. ആരാ അത് വരച്ചത്?” അയാള്‍ പതിയെ ചോദിച്ചു.
“ഓഹ് അതോ.. അത് ഞങ്ങള്‍ വരുമ്പോള്‍ തന്നെ ഇവിടെ ഉണ്ടല്ലോ.” ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
“തീര്‍ച്ചയാണോ? നിങ്ങളാരും വരച്ചതല്ലെന്ന് തീര്‍ച്ചയാണോന്ന്??” അയാളുടെ ശബ്ദത്തില്‍ ഒരു തരം ഭയം കലര്‍ന്നിരുന്നു.
“അതെ. എന്താ? എന്താ പ്രശ്നം?”ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
“അത് പിന്നെ.. ഈ പടം.. ഈ മുറി പെയിന്റ് ചെയ്തപ്പോള്‍.. ഇത് മായ്ച്ച് കളഞ്ഞതാണ്..”
“എന്ത്?” ഞാന്‍ ഞെട്ടി.
“കര്‍ത്താവേ.. ജോ.. അവന്‍ ഇനിയും പോയില്ലേ?” അയാള്‍ മന്ത്രിച്ചു.

----- ----- ------ ------ ------ ------

സമയം പുലര്‍ച്ചെ മൂന്ന് മണി. ഇത്രയും നേരമായിട്ടും ഞാന്‍ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല. ബാക്കി രണ്ടും പോത്തു പോലെ കിടന്നുറങ്ങുന്നു. ഇവന്മാര്‍ക്ക് എങ്ങനെ ഉറങ്ങാന്‍ കഴിയുന്നു? ആ വാച്ച്മാന് ഇങ്ങോട്ട് കെട്ടിയെടുക്കേണ്ട വല്ല ആവശ്യവുമുണ്ടോ? വന്നാല്‍ മിണ്ടാതിരുന്നാല്‍ പോരെ. ഇതിപ്പോ മനുഷ്യനെ ആകെ ഒന്ന് പേടിപ്പിച്ചിട്ടാണ് അയാള്‍ പോയിരിക്കുന്നത്. ഞാന്‍ അയാളുമായുള്ള സംഭാഷണം വീണ്ടും ഓര്‍ത്തു. അങ്ങേര് കഥ പറഞ്ഞ് തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ തന്നെ അജി മുറിയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. ഞാനൊറ്റയ്ക്കാണ് മുഴുവനും കേട്ടത്. ജോമോന്‍ എന്ന കുട്ടിയെ പറ്റി. പഠിക്കാന്‍ മിടുക്കന്‍. നന്നായി പടം വരച്ചിരുന്നു. ബീച്ചില്‍ കുളിക്കാന്‍ പോയതാണ് ഒരിക്കല്‍. പിന്നെ തിരികെ വന്നില്ല. അവന്റെ മുറിയിലാണ് ഞങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ താമസം. ജോമോന്‍ മരിച്ചിട്ട് ഇപ്പോള്‍ ഏകദേശം ആറ് വര്‍ഷമാകുന്നു. അവന്റെ മരണത്തിന് ശേഷം ഏകദേശം നാലു മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം തൊട്ടാണ് ഹോസ്റ്റലില്‍ പ്രശ്നങ്ങളുടെ തുടക്കം. പ്രശ്നങ്ങള്‍ എന്ന് പറയാമോ എന്നറിയില്ല. കടല്‍ത്തീരത്തെ മണല്‍ ഹോസ്റ്റലില്‍ കൂടുതലായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. പിന്നെ രാത്രിയില്‍ ചില കുട്ടികള്‍ ദേഹം മുഴുവന്‍ മൂടിയ നിലയില്‍ നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്ന് പോവുന്ന ആരേയോ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. രാത്രിയില്‍ അവ്യക്തമായ കാല്‍‌പെരുമാറ്റങ്ങളും ചിലപ്പോള്‍ ആരോ വാതിലില്‍ മുട്ടുന്നതായുമൊക്കെ കുട്ടികള്‍ക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. സി-24ല്‍ പിന്നീട് ആരും താമസിച്ചിരുന്നില്ല. കുറച്ച് നാളുകള്‍ക്ക് മുമ്പ് കോളേജ് അധികൃതര്‍ ഈ ഹോസ്റ്റല്‍ മറ്റൊരു സ്ഥാപനത്തിന്, അതായത് ഞങ്ങളുടെ കോളേജിന്, ലീസിന് നല്‍കി. ജോമോന്റെ ആത്മാവ് ഈ മുറിയില്‍ ഉണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ ഒരുപാടുണ്ട് എന്നും ആ പഴയ വാച്ച്മാന്‍ പറഞ്ഞു.

ഞാന്‍ ഈ കാര്യങ്ങളൊക്കെ എന്റെ സഹമുറിയന്മാരോട് പറഞ്ഞതാണ്. എന്നാല്‍ അതിന് ഇവന്മാര്‍ പുല്ലുവില നല്‍കിയില്ല. എന്നിട്ട് വൈകുന്നേരം ബീച്ചിലേക്ക് ഒരു ക്ഷണവും. സ്ഥിരമായി ഞങ്ങള്‍ ഒരാറേഴ് പേര്‍ പോകാറുള്ളതാണ്. ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് ചര്‍ച്ചാവേദിയായിരുന്നു ബീച്ച്. എന്നാല്‍ ഇന്ന് കഥകള്‍ കേട്ടതോടെ എനിക്ക് പോകാനുള്ള മൂഡ് പോയി. എല്ലാവന്മാരും കൂടെ പോയപ്പോളും ഞാന്‍ ഇവിടെ ഇരുന്ന് ജോമോനെ കുറിച്ച് തന്നെയായിരുന്നു ആലോചന. ശരിക്കും അങ്ങനെയൊരാത്മാവ് ഈ മുറിയിലുണ്ടോ? ഇവിടെ മണ്ണ് കൂടുതലാണെന്നുള്ള കൂട്ടുകാരുടെ കളിയാക്കലുകള്‍ക്കും ഞങ്ങള്‍ക്കുള്ള മണല്‍ മാഫിയ എന്ന പേരിനുമൊക്കെ പുതിയ അര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ വന്നത് പോലെ.. ഏതായാലും എന്റെ ഉറക്കം പോയി. ഇവന്മാരോട് അസൂയ തോന്നുന്നു. എങ്ങനെ ഇതുപോലെ ഉറങ്ങാന്‍ കഴിയുന്നു. കാര്യമൊക്കെ ശരി. ജോമോന്റെ പ്രേതം ഇതുവരെ ആരേയും ഉപദ്രവിച്ചിട്ടില്ല. എങ്കിലും പ്രേതമല്ലേ.. എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കും? പോരാത്തതിന് അവന്റെ മുറിയിലാണ് ഞങ്ങള്‍ താമസിക്കുന്നതും. മണ്ണ്, നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്ന ആള്‍, അവ്യക്തമായ കാല്‍‌പെരുമാറ്റങ്ങള്‍, രാത്രിയില്‍ വന്ന് വാതിലില്‍ മുട്ടുക.. ട്ടും ട്ടും ട്ടും.. ആരോ വാതിലില്‍ ശരിക്കും തട്ടിയോ? അതോ എനിക്ക് തോന്നിയതോ?

ട്ടും ട്ടും ട്ടും..... ട്ടും ട്ടും ട്ടും.....

അല്ല. എന്റെ തോന്നലല്ല. ആരോ വാതിലില്‍ മുട്ടിയിട്ടുണ്ട്. എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് തുറക്കാന്‍ പേടിയാണ്. ഞാന്‍ കൂട്ടുകാരെ വിളിച്ചു. രക്ഷയില്ല. രണ്ടും എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ ഒരു സാധ്യതയുമില്ല. വാതിലില്‍ തട്ട് രൂക്ഷമായി. ഞാന്‍ മെല്ലെ അജിയുടെ അടുത്തും ശ്രീക്കുട്ടന്റെ അടുത്തും ചെന്ന് തട്ടി വിളിക്കാന്‍ നോക്കി. അവന്മാര്‍ നിഷ്കരുണം തിരിഞ്ഞു കിടന്നു കളഞ്ഞു. വാതിലില്‍ മുട്ടുന്നത് നിന്നിരിക്കുന്നു. ഭയാനകമായ നിശബ്ദത. ഈ ശാന്തത എന്തിന്റെ മുന്നോടിയാണ്. ഞാന്‍ പതുക്കെ പതുക്കെ വാതിലിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. എന്റെ ചെവി വാതിലിനോട് ചേര്‍ത്തു വെച്ചു. ആരോ നടന്നകലുന്ന ശബ്ദം. നേര്‍ത്ത കാല്‍‌പെരുമാറ്റം. ഞാനാവുന്നത്ര ധൈര്യം സംഭരിച്ചു. വാതിലിന്റെ കൊളുത്ത് പതിയെ തുറന്നു. ഒരല്‍‌പം തുറന്ന് ഞാന്‍ എന്റെ തല മാത്രം പുറത്തേക്കിട്ട് നോക്കി. വരാന്തയിലെ കാലാവധി തീരാറായ ബള്‍ബിന്റെ നേര്‍ത്ത വെളിച്ചത്തില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടു - ദേഹം മുഴുവന്‍ മൂടപ്പെട്ട നിലയില്‍, നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്ന ഒരു രൂപം നടന്നകലുന്നത്. ഒരുനിമിഷം. അറിയാതെ തന്നെ ഞാന്‍ മുറിക്ക് പുറത്തെത്തി. എനിക്കെന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് മനസിലാകുന്നില്ല. നാവൊക്കെ വരണ്ടുണങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ആ രൂപത്തിനെ വിളിക്കണം എന്നുണ്ട്. പക്ഷെ ഒച്ച പൊങ്ങുന്നില്ല. എന്റെ തോളില്‍ ഒരു നനവ് പോലെ തോന്നുന്നു. ഞാന്‍ എന്റെ തോളില്‍ കൈ വെച്ചു. പക്ഷെ എന്റെ കൈ.. അത് തൊട്ടത് എന്റെ തോളിലല്ലായിരുന്നു. നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്ന മറ്റൊരു കൈ! ഞാന്‍ മെല്ലെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

ഞാന്‍.. ഞാന്‍ എന്താണ് കാണുന്നത്? കുറച്ച് മുമ്പ് ഞാന്‍ നടന്ന് പോകുന്നതായി കണ്ട ആ രൂപം. അതെന്റെ തോളില്‍ കൈ വെച്ച് എന്റെ അടുത്ത്. എന്റെ തൊട്ടടുത്ത്. മുഖം അടക്കം മൂടിയിരിക്കുന്നു. അത്കൊണ്ട് മുഖം കാണാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. ഞാന്‍ വേഗം തിരിഞ്ഞ് നോക്കി. നേരത്തെ ആ രൂപം നിന്ന ഭാഗത്ത് ഇപ്പോള്‍ ഒന്നുമില്ല. ശൂന്യത മാത്രം. ഒരലര്‍ച്ചയോടെ ഞാന്‍ ആ നനഞ്ഞ കൈ എന്റെ തോളില്‍ നിന്നും വിടുവിച്ചു, എന്നിട്ട് പുറകോട്ട് ചാടി. ആ രൂപം എന്റെ നേര്‍ക്ക് വന്നു. ബലമായി എന്നെ ഭിത്തിയോട് ചേര്‍ത്തു. അതിന്റെ മുഖം എന്റെ മുഖത്തിന് നേരെ കൊണ്ടുവരികയാണ്. ഭീതിയോടെ ഞാന്‍ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ ഇറുക്കിയടച്ചു. എന്റെ ചെവിയില്‍ അതിന്റെ നിശ്വാസം ഞാനറിഞ്ഞു. അതെന്നോട് മെല്ലെ മന്ത്രിച്ചു -

“ഹാപ്പി ബര്‍ത്ത് ഡേ!”

അവിശ്വസിനീയതയോടെ ഞാനെന്റെ കണ്ണുകള്‍ തുറന്നു. എന്റെ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്ന രൂപം അതിന്റെ തലയില്‍ നിന്നും ആ നീളന്‍ തുണി മാറ്റി. അത് ജോബിയായിരുന്നു. വരാന്തയിലെ മറ്റ് ലൈറ്റുകളും അപ്പോള്‍ തെളിഞ്ഞു. മറ്റ് സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഒരോരുത്തരായി അവരവരുടെ മുറിയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി വരാന്‍ തുടങ്ങി. ഇതിനിടയില്‍ ഞാനാദ്യം കണ്ട രൂപം കൂടെ അങ്ങോട്ട് വന്നു. അവനും മുഖം‌മൂടി മാറ്റി. അത് എന്റെ സുഹൃത്ത് ശരത്തായിരുന്നു. “ഹാപ്പി ബര്‍ത്ത്‌ഡേ അളിയാ!” ഈ സമയം അജിയും ശ്രീക്കുട്ടനും കൂടെ അങ്ങോട്ട് വന്നു. വാ വന്ന് കേക്ക് മുറിക്ക്. എല്ലാ ഒരുക്കങ്ങളും ജോബിയുടെ മുറിയിലായിരുന്നു. സ്ഥിരം ശൈലിയില്‍ എന്നെ കേക്കില്‍ കുളിപ്പിച്ച ശേഷം മിച്ചം വന്നത് തിന്ന് ഓരോരുത്തരായി അവരവരുടെ മുറികളിലേക്ക് പോയിത്തുടങ്ങി. ഒടുവില്‍ ജോബിയും ശരത്തും അജിയും ശ്രീക്കുട്ടനും ഞാനും മാത്രമായി.

“നിന്റെ പിറന്നാള്‍ എങ്ങനെ ആഘോഷിക്കണം എന്നാലോചിച്ചപ്പോഴാ ഇന്ന് ആ നുണയന്‍ വാച്ച്മാന്‍ വന്ന് വേണ്ടാത്ത കഥകളൊക്കെ പറഞ്ഞ് നിന്നെ പേടിപ്പിച്ചത്. പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ വൈകിട്ട് ബീച്ചിലിരുന്ന് ആസൂത്രണം ചെയ്തതാണ് ഈ പ്ലാന്‍. നിന്റെ പേടി മാറ്റുക എന്നൊരു ഉദ്ദേശ്യവുമുണ്ടായിരുന്നു.” അജി പറഞ്ഞു.
“എടാ.. അയാള്‍ പടത്തിന്റെ കാര്യമൊക്കെ പറഞ്ഞത്..?”
“പറഞ്ഞില്ലേ.. ആ വാച്ച്മാന്‍ ആള്‍ വലിയ ശല്യമാണ്. തരം കിട്ടിയാല്‍ നല്ല മുട്ടന്‍ കള്ളത്തരം പറയുന്നത് അങ്ങേരുടെ ഒരു ശീലമാണ്.” ജോബി പറഞ്ഞു.
“അതുകൊണ്ടാണ് അങ്ങേരെ ഇവിടുന്ന് പറഞ്ഞ് വിട്ടത്. നമ്മുടെ വാര്‍ഡന്‍ പറഞ്ഞതാണ് കേട്ടോ..”, ശ്രീ പറഞ്ഞു.
“അതെനിക്ക് നന്നായി അറിയാവുന്നതുകൊണ്ടാ അങ്ങേര് കഥ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ തന്നെ ഞാന്‍ സ്ഥലം വിട്ടത്. ഞാന്‍ നീ പണ്ടൊന്ന് പേടിച്ച കാര്യം അങ്ങേരോട് പറഞ്ഞു. ആ നേരത്ത് ഉണ്ടാക്കിയ പുളു ആയിരിക്കും നിന്നോട് പറയുക എന്ന് എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു. അത് നിന്നെ പേടിപ്പിക്കുമെന്നും എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. അപ്പോള്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചതാ ഇന്ന് രാത്രി നിനക്ക് പണി തരുമെന്ന്” അജി പറഞ്ഞു.
“കാര്യങ്ങള്‍ എല്ലാം ശരിയാക്കാന്‍ കുറച്ച് സമയം എടുത്തു. അല്ലെങ്കില്‍ കൃത്യം പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് തന്നെ നിന്നെ ഞങ്ങള്‍ പൊക്കിയേനെ..” ശരത്ത് പറഞ്ഞു.
“ഏതായാലും കൊള്ളാം. ഒരപേക്ഷയുണ്ട്. ഈ കഥയും നിങ്ങള്‍ നാളെ തന്നെ ഫ്ലാഷ് ആക്കണം. കാല്‍ എന്ന ആ പേര് അങ്ങനെയെങ്കിലും ഒന്ന് മാറിയാല്‍ മതിയാരുന്നു..” ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. എന്റെ വാക്കുകള്‍ക്ക് ചിരിയായിരുന്നു അവന്മാരുടെ മറുപടി.

ഒരു പുഞ്ചിരിയുടെ കഥ

2009-04-01T14:25:00.002+05:30

ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് ട്രെയിനിന് നേരെ ഓടികൊണ്ടിരിക്കവേ നീതു തന്റെ മൊബൈലില്‍ അച്ചന്റെ നമ്പര്‍ എടുക്കുകയായിരുന്നു.
“എടീ, അത് പിന്നെ നോക്കാം. വേഗം വാ. ഇപ്പോ വണ്ടിയെടുക്കും.” ഒരല്പം ദേഷ്യത്തില്‍ തന്നെ പ്രവീണ്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. നീതു ഫോണ്‍ കൈയ്യില്‍ മുറുകെ പിടിച്ച് സര്‍വ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ഓടി, പ്രവിക്ക് ഒപ്പമെത്താന്‍. അവന്‍ ട്രെയിനില്‍ കയറി കഴിഞ്ഞു. അവള്‍ ഒരുവിധം ഓടിയെത്തി. വണ്ടി ചെറുതായി നീങ്ങി തുടങ്ങിയിരുന്നു. പ്രവി അവളെ കൈ പിടിച്ച് ഒരുവിധത്തില്‍ അകത്ത് കയറ്റി. വാതിലിനരികില്‍ രണ്ട് പേരും ഒരു നിമിഷം നിന്ന് കിതച്ചു. ആ കിതപ്പിനിടയില്‍ പ്രവിയുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യവും നീ എന്ത് ചെയ്യുവാരുന്നു എന്നും മറ്റുമുള്ള ഭാവങ്ങള്‍ പിറന്നപ്പോള്‍ നീതുവിന്റെ മുഖം എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ എന്ന് മാത്രമായിരുന്നു പറയുന്നത്. ഒടുവില്‍ ഇരുവരും തമ്മില്‍ തമ്മില്‍ നോക്കി ചിരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ട്രെയിന്‍ ഏകദേശം നിറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. ഇനി കൊല്ലമെത്തുന്നത് വരെ ഇരിക്കാമെന്ന് ഒരു പ്രതീക്ഷയുമില്ല. ഇരുവരും തങ്ങളുടെ ബാഗുകള്‍ ഒതുക്കിവെച്ച ശേഷം ഒരുവശത്തായി നിലയുറപ്പിച്ചു. നേരം സന്ധ്യ. പുറത്ത് ചെറിയ ചാറ്റല്‍മഴ തുടങ്ങി.

“ടാ.. ദേ മഴ!”, നീതു പറഞ്ഞു.
“കണ്ടു. ഭാഗ്യം ട്രെയിന്‍ കിട്ടിയത്. ബസില്‍ പോകേണ്ട ഗതിയായിരുന്നേല്‍ ആകെ കുളമായേനെ. നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ബസിനകത്തും മഴ പെയ്യും!”. പ്രവി പറഞ്ഞു.
അവള്‍ ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് തന്റെ ഫോണ്‍ എടുത്തു. അച്ചനെ വിളിക്കണം. നേരത്തെ ഓട്ടത്തിനിടയ്ക്ക് കിട്ടിയില്ലല്ലോ.
“ഞാന്‍ ചോദിക്കാന്‍ പോവ്വായിരുന്നു. ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ എന്തായിരുന്നു അര്‍ജന്റ് ആയി ഫോണില്‍ പരിപാടി?” പ്രവി ചോദിച്ചു.
“അച്ഛനെ വിളിച്ചതാ. പക്ഷെ കിട്ടിയില്ല. അത്കൊണ്ട് വീണ്ടും ട്രൈ ചെയ്യുന്നു ഇപ്പോള്‍..” ഫോണ്‍ ചെവിയില്‍ ചേര്‍ത്ത്കൊണ്ട് നീതു പറഞ്ഞു.

“ഓഹ്! ഇത് കിട്ടുന്നില്ലല്ലൊ.. അച്ഛന്‍ പരിധിക്ക് പുറത്താണെന്ന്..”, നീതുവിന്റെ മുഖത്ത് സങ്കടം.
“അല്ലേലും നിന്റെ ഫോണ്‍ ആവശ്യത്തിന് വര്‍ക്ക് ചെയ്യില്ലല്ലൊ.. ഒന്നുങ്കില്‍ പരിധിക്ക് പുറത്ത്, അല്ലെങ്കില്‍ ബാറ്ററി ഡൌണ്‍, ഇനിയിതൊന്നുമല്ലെങ്കില്‍ ബാലന്‍സ് ഇല്ല!”
“എടാ കളിയാക്കാതെ.. ഈ പറയുന്ന നിന്റെ ബാലന്‍സ് എത്രയാ ഇപ്പോ?”
“ഹിഹി.. ശൂന്യം! ആകെ ഉണ്ടായിരുന്നത്കൊണ്ടാ വീട്ടില്‍ വിളിച്ച് ചേട്ടനോട് പറഞ്ഞത് വരുന്നുണ്ടെന്ന്. ഈ ട്രെയിന് അവിടെ എത്തുന്ന നേരത്ത് നമ്മുടെ റൂട്ടിലെ ബസ്സൊക്കെ അതിന്റെ പാട്ടിന് പോകും.‍”
“അതല്ലെ പ്രശ്നം. ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ പറഞ്ഞിട്ടില്ല വരുമെന്ന്. ഇന്ന് ക്ലാസ് നേരത്തെ കഴിയുമെന്ന് ആരറിഞ്ഞു. ഞാന്‍ നാളെ രാവിലത്തെ ട്രെയിനില്‍ വരുമെന്നാ വീട്ടില്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നേ. ഇതിപ്പോ മൂന്നാമത്തെ തവണയാ പരിധിക്ക് പുറത്തെന്ന് പറയുന്നത്. അച്ഛന്‍ എവിടേലും പോയിക്കാണുമോ ആവോ..”
“നീ വീട്ടില്‍ വിളിച്ച് നോക്കെടീ.. അമ്മയുണ്ടാവില്ലേ..”
“ഇനി അത് നോക്കുവാ ഞാന്‍. ഇനി അമ്മേടെ ഉപദേശം കേള്‍ക്കണം. എന്തിനാ രാത്രി ട്രെയിനില്‍ വരുന്നേ? നിനക്ക് രാവിലെ കയറിയാല്‍ പോരെ? കൂടെ ആരേലും ഉണ്ടോ..”
“ഞാന്‍ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍..?”
“നീയുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാലെന്താ? അമ്മ ഹാപ്പിയാകും. ഒറ്റയ്ക്ക് വന്നില്ലല്ലോ എന്ന് പറയും.. പിന്നെ നീയല്ലേടാ.. അമ്മയ്ക്ക് നിന്നെ എത്ര നാളായി അറിയാം. നമ്മള്‍ ഒരുമിച്ച് പഠിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് ഇപ്പോ കുറെ നാളായില്ലേ..“
“അതെയതെ. നമുക്ക് ഒരേ കോളേജില്‍ അഡ്മിഷന്‍ കിട്ടിയപ്പോ ഏറ്റവും സന്തോഷം എന്റെ അമ്മയ്ക്കായിരുന്നു. ഞാന്‍ നേരെചൊവ്വെ നടക്കുന്നുണ്ടൊ എന്നറിയാന്‍ അമ്മയ്ക്ക് ഒരു ആളായല്ലോ നീ..”
“ഹിഹി.. അതിന് നിന്റെ രഹസ്യങ്ങള്‍ ഒന്നും ഞാന്‍ വെളിപ്പേടുത്തിയില്ലല്ലോ.. പിന്നെന്താ? ശ്ശെ! ഇതെന്ത് കഷ്ടമാണ്.. വീട്ടില്‍ ബെല്ലുണ്ട്. പക്ഷെ ആരും എടുക്കുന്നില്ല.”
“അതിന് നമ്മള്‍ കൊല്ലം പോലും ആയിട്ടില്ലല്ലോ.. ഇടയ്ക്കിടെ ട്രൈ ചെയ്താല്‍ മതി”
താമസിയാതെ വണ്ടി കൊല്ലത്തെത്തി. പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ അവര്‍ക്ക് സീറ്റും കിട്ടി. നീതു അച്ഛനെയും അത് കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്കും മാറി മറി രണ്ട് വട്ടം കൂടി വിളിച്ചു. പക്ഷെ കിട്ടിയില്ല.
“ഓഹ്.. ഇത് പ്രശ്നമാണല്ലോ. ഇവരൊക്കെ എവിടെ പോയിക്കിടക്കുവാണോ എന്തോ..”, നീതു ഫോണ്‍ കിട്ടാത്തതിന്റെ നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു.
പ്രവീണ്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഇങ്ങനെ ചുമ്മാ ടെന്‍ഷന്‍ അടിക്കുന്നത് അവളുടെ സ്വഭാവമാണെന്ന് അവനറിയാം. അഞ്ച് കൊല്ലമായി ഒരുമിച്ച് പഠിക്കുന്നു. ആദ്യം രണ്ട് വര്‍ഷം പ്ലസ് 2വിനും പിന്നെ എഞ്ചിനീയറിങ്ങ് ഇപ്പോ മൂന്ന് വര്‍ഷവും. ഒരേ നാട്ടുകാരായത്കൊണ്ടും ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചിട്ടുള്ളത്കൊണ്ടും ആദ്യം മുതല്‍ക്കെ ഒരുമിച്ചാണ് ഇരുവരും യാത്ര. അത്കൊണ്ട് തന്നെ നല്ല കൂട്ടുകാരും. ഇപ്പോ ഇവളെ തനിയെ വിടുന്നതാണ് നല്ലത് എന്നും അവനറിയാം. അത്കൊണ്ട് മറ്റ് യാത്രക്കാരിലായി അവന്റെ ശ്രദ്ധ. അടുത്തിരുന്ന ആളുടെ സായാഹ്നപത്രം വാങ്ങി അവനൊന്ന് ഓടിച്ചു നോക്കി.
“ഹെയ്, നീതു.. നോക്ക്..” അവന്‍ പത്രത്തിലെ ഒരു വാര്‍ത്ത അവളെ കാണിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ചുമ്മാതാണോ നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ടെന്‍ഷന്‍ കൂടുന്നത്..”
അസമയത്ത് ട്രെയിനില്‍ യാത്ര ചെയ്ത ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയെ ഏതൊ കള്ളന്‍ ആക്രമിച്ചതിനെ കുറിച്ചായിരുന്നു വാര്‍ത്ത.
“ഉവ്വുവ്വേ.. ആ പെണ്ണിനെ കൊണ്ട് കൊള്ളാഞ്ഞിട്ടല്ലേ.. എന്റെ നേരെ വന്നിരുന്നേല്‍ അവന്റെ മൂക്കിടിച്ച് ഞാന്‍ പപ്പടമാക്കിയേനെ.” നീതു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“അതെയതെ.. അങ്ങനെ എത്ര പേരുടെ മൂക്കിടിച്ച് പരത്തിയിരിക്കുന്നു ‘ദ ഗ്രേറ്റ്‘ നീതു”, പ്രവി അവളെ കളിയാക്കി. ടീച്ചര്‍ വഴക്ക് പറഞ്ഞാല്‍ ഇപ്പോഴും കരയുന്ന നീതു ഒരു കള്ളനെ ഇടിക്കുന്നത് പ്രവിക്ക് സങ്കല്പിക്കാന്‍ പോലും കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
മഴ കുറഞ്ഞു. പ്രവീണ്‍ പുറത്തെ ഇരുട്ടില്‍ സ്ഥലം ഏതെന്ന് മനസിലാക്കാന്‍ ഒരു വിഫലശ്രമം നടത്തി. അവന്‍ പത്രം വായിച്ചു തീര്‍ത്തിരുന്നു. ഇലക്ഷന്‍ അടുത്തതിനാല്‍ രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ വാര്‍ത്തകള്‍ക്കായിരുന്നു പ്രാധാന്യം. അവന്‍ വാച്ചില്‍ നോക്കി. ട്രെയിന്‍ ഇന്ന് പതിവില്ലാതെ റൈറ്റ് ടൈം ആണ്. ഏറിയാല്‍ ഒന്നര മണിക്കൂര്‍ കൂടി. നീതുവിന് ഇത് വരെ വീട്ടില്‍ വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടിയിട്ടില്ല. അവന്‍ അവളെ നോക്കി. ഫോണിനെ ദയനീയമായി നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ് കക്ഷി. പ്രവീണ്‍ അവളുടെ കൈയ്യില്‍ നിന്നും ഫോണ്‍ വാങ്ങി. എന്നിട്ട് വീട്ടിലേക്കും നീതുവിന്റെ അച്ഛനേയും മാറി മാറി വിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. വീട്ടില്‍ ആരും ഫോണെടുത്തില്ല. അച്ഛന്‍ പരിധിക്ക് പുറത്ത് തന്നെ.
“ഇന്നലെ വിളിച്ചപ്പോഴും ഇന്ന് എവിടെയെങ്കിലും പോകുന്നതായി പറഞ്ഞില്ല. ഇനി ഈ മഴ കാരണം ഫോണ്‍ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമായി ഇരിക്കുവാണോ എന്തോ..” നീതു നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു.
“നീ ടെന്‍ഷനാവാതെ.. സമയമുണ്ടല്ലോ. നമുക്ക് നോക്കാം.” പ്രവി അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
അവള്‍ വീണ്ടും വിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. എന്നാല്‍ യാതൊരു ഫലവും ഉണ്ടായില്ല. സമയം കടന്നുപോയി. ഇനി ഏകദേശം അര മണിക്കൂര്‍ കൂടി മാത്രം.
“എടാ.. എന്ത് ചെയ്യും? കിട്ടുന്നില്ല. ദേ.. ഈ പണ്ടാരത്തിന്റെ ചാര്‍ജും തീരാറായി. ശോ! കഷ്ടകാലം തന്നെ. മര്യാദയ്ക്ക് നാളെ രാവിലെ വന്നാല്‍ മതിയാരുന്നു. ഒരു ദിവസം മുമ്പേ വീട്ടില്‍ എത്താനുള്ള ആഗ്രഹം. വെക്കേഷന്‍ ആയത് കൊണ്ട് മനുവും വരും വീട്ടില്‍”, നീതു കരയാറായി.
“എന്താ പറഞ്ഞേ? മനു വീട്ടില്‍ കാണുമെന്നോ?”പ്രവി ചോദിച്ചു. മനു നീതുവിന്റെ അനിയനാണ്. എഞ്ചിനീയറിങ്ങ് ഒന്നാം വര്‍ഷക്കാരന്‍.
“അവനും വെക്കേഷനല്ലേ.. അവന്‍ ഇന്ന് വരുമെന്ന് അച്ഛന്‍ ഇന്നലെ പറഞ്ഞിരുന്നു.” നീതു പറഞ്ഞു.
“എടീ പോത്തേ.. പിന്നെ നീയെന്താ അവനെ വിളിക്കാത്തത്?”
“അയ്യോ! അത് ശരിയാണല്ലോ.. ഞാനാക്കാര്യം അങ്ങ് മറന്നെടാ.. താങ്ക്സ്!” നീതു ഫോണെടുത്തു. മനുവിനെ വിളിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞ സന്തോഷം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് മാഞ്ഞ് പോയി.
“എന്ത് പറ്റീ?” അവളുടെ മുഖം മാറിയത് കണ്ട് അവന്‍ ചോദിച്ചു.
“ഫോണെടുക്കുന്നില്ല.” കുറച്ച് ദേഷ്യം കലര്‍ന്ന ശബ്ദത്തില്‍ നീതു ഉത്തരം നല്‍കി.
“സാരമില്ല. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് ഒന്നൂടെ വിളിക്കാം.” പ്രവി പറഞ്ഞു. ട്രെയിന്‍ ഒരു സ്റ്റേഷനില്‍ നിര്‍ത്തി. അടുത്ത സ്റ്റേഷനില്‍ ഇറങ്ങാം. അതിനകം നീതുവിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ഒരു തീരുമാനമാകും എന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാം. എന്തായാലും അവളെ ഒറ്റയ്ക്ക് നിര്‍ത്താന്‍ പറ്റില്ല.
ഒരുമുറൈ വന്ത് പാറായോ.. പാറായോ.. പ്രവി ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് നോക്കി. നീതുവിന്റെ ഫോണ്‍ ബെല്ലടിക്കുകയാണ്. മനുവാടാ.. നീതു പതുക്കെ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് ഫോണെടുത്തു
“ഹലോ.. എവിടാരുന്നു നീ?.. മ്..മ്..മ്.. ടാ.. ചേച്ചി ട്രെയിനിലാ. ഇപ്പോ സ്റ്റേഷന്‍ എത്തും. നീ അച്ഛനോട് ഒന്ന് പറ എന്നെ വന്ന് വിളിക്കാന്‍.. എന്താ? അച്ഛന്‍ ഇല്ലേ? എവിടെ പോയി?.. മ്..മ്.. അമ്മയും പോയോ? ഓ.. ചുമ്മാതല്ല ഫോണ്‍ അടിച്ചിട്ട് എടുക്കാഞ്ഞത്.. എന്താ? അപ്പോ ഫോണ്‍ അടിച്ച് പോയോ? ശരി ശരി.. ബാക്കി വീട്ടില്‍ വന്നിട്ട് പറയാം. നീ വന്നാലും മതി. ദേ, ചേച്ചീടെ ഫോണിന്റെ ബാറ്ററി ഡൌണ്‍ ആണ്. നീ വേഗം വാ” നീതു ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്തു. അത് ഓഫായി പോയി എന്ന് പറയുന്നതാണ് കുറച്ച് കൂടെ ശരി.
“എന്തായി? മനു എന്ത് പറഞ്ഞു?” പ്രവി ചോദിച്ചു.
“അവന്‍ വരും. അച്ഛനും അമ്മയും കൂടെ അവിടെ അടുത്തൊരു കാവുണ്ട്. ഇന്ന് എന്തോ പൂജയൊക്കെയാ. അതിന് പോയിരിക്കുന്നു. അതാവും ‘പരിധിക്ക് പുറത്ത്’. പിന്നെ നല്ല സൂപ്പര്‍ മഴ കഴിഞ്ഞതിന്റെ ഭാഗമായി അവിടെ ഫോണും പോയി, കറണ്ടും ഇല്ല! ഞാന്‍ നേരത്തെ വിളിക്കുമ്പോ അവന്‍ കുളിക്കുവാ. അതാ എടുക്കാഞ്ഞത്.”
“ഹാവൂ.. സമാധാനമായി. ദാ വണ്ടി സ്ലോ ആയല്ലോ. ഇറങ്ങാന്‍ നേരമായി. വാ”
വണ്ടി മെല്ലെ സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്നു. പ്രവിയും നീതുവും ഇറങ്ങി. പുറത്ത് മഴ പെയ്തതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങള്‍ കാണാമായിരുന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അങ്ങിങ്ങായി വെള്ളം കെട്ടിക്കിടക്കുന്നു. അവിടെ പാര്‍ക്ക് ചെയ്തിരുന്ന രണ്ട് - മൂന്ന് ഓട്ടോകള്‍ നനഞ്ഞിരുന്നു. ഇതിനൊക്കെ പുറമേ അടുത്തൊരു മഴയ്ക്ക് ആകാശം ഒരുങ്ങി തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. നേര്‍ത്ത ശബ്ദത്തിലുള്ള ഇടിനാദം മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ട്രെയിന്‍ പോയിക്കഴിഞ്ഞു. സ്റ്റേഷനില്‍ ഇറങ്ങിയ യാത്രക്കാര്‍ എല്ലാവരും തന്നെ പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ ഒരൊറ്റ ഓട്ടോ പോലും സ്റ്റേഷനില്‍ ഇല്ല. പ്രവിയും നീതുവും സ്റ്റേഷന്റെ വാതില്‍ക്കല്‍ തന്നെ നില്‍ക്കയായി. ഏകദേശം ഒരഞ്ച് മിനിറ്റുകള്‍ക്കകം പ്രവിയുടെ ചേട്ടന്‍ തന്റെ ഹീറോ ഹോണ്ട പാഷനില്‍ വന്നു.
“പോകാം?”, ചേട്ടന്‍ ചോദിച്ചു.
“ചേട്ടാ, ഒരഞ്ച് മിനിറ്റ്. ദേ നീതുവിന്റെ അനിയന്‍ കൂടെ ഒന്ന് വന്നോട്ടെ. എന്നിട്ട് പോകാം.” പ്രവി പറഞ്ഞു.
“എടാ.. മഴ വരുന്നുണ്ട്. നീതുവിന്റെ അനിയന്‍ ഉടന്‍ വരുമോ?” ചോദ്യം നീതുവിനോടായിരുന്നു.
“വരും വരും. അവനെ ഞാന്‍ വിളിച്ചിരുന്നു. ഏറിയാല്‍ പത്ത് മിനിറ്റ്. അവനിങ്ങെത്തും. നിങ്ങള്‍ പൊയ്ക്കോളൂ.. മഴയ്ക്ക് മുമ്പേ വീടെത്താന്‍ നോക്ക്.” നീതു പറഞ്ഞു.
“അത് വേണ്ട. മനു വരട്ടെ. എന്നിട്ട് നമുക്കൊരുമിച്ച് പോകാം. നീ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നില്‍ക്കണ്ട.” പ്രവി പറഞ്ഞു.
“സാ‍രമില്ലെന്നെ.. കുറച്ച് നേരത്തെ കാര്യമല്ലേ ഉള്ളൂ. അവന്‍ ഇപ്പോ ഇങ്ങ് വരും. നീ പൊയ്ക്കോ.”
നീതുവിന്റെ വാക്കുകള്‍ക്ക് ഒരു മിന്നലിന്റെയും ഇടിയുടെയും അകമ്പടി ഉണ്ടായിരുന്നു. കാറ്റ് കുറച്ചു കൂടി ശക്തിയില്‍ വീശാന്‍ തുടങ്ങി. മഴ വരാറായി എന്ന് പ്രകൃതി വിളിച്ചറിയിക്കുന്നു.
“പ്രവീ..”, ചേട്ടന്‍ വിളിച്ചു.
പ്രവീണിന് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. മഴ വരുന്നുണ്ട്. ഇപ്പോള്‍ പോയില്ലാ എങ്കില്‍ നനഞ്ഞത് തന്നെ. പോയാല്‍ നീതു.. അവള്‍ ഈ രാത്രി, ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക്.. പ്രവീണ്‍ ചുറ്റും നോക്കി. മൂന്ന് ടാക്സികളല്ലാതെ മറ്റൊന്നും കാണാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. ടിക്കറ്റ് കൌണ്ടറില്‍ പോലും ആരുമില്ല. തണുത്ത കാറ്റ്. ഏത് നിമിഷവും മഴ പെയ്യാം. ചേട്ടന്‍ ഇപ്പോഴും ബൈക്കില്‍ തന്നെ. ഇവിടുന്ന് ഏകദേശം അര-മുക്കാല്‍ മണിക്കൂര്‍ യാത്രയുണ്ട് വീട്ടിലേയ്ക്ക്. നീതുവിന്റെ വീട് സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്നും ഒരു ഇരുപത് മിനിറ്റ് കഷ്ടിച്ചേ ഉള്ളൂ. നിന്നാല്‍ മഴ നനയുമെന്നത് നൂറു തരം. അല്ല, ഇനി പോയാല്‍ തന്നെ മഴയ്ക്ക് മുമ്പ് വീട്ടിലെത്തുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാന്‍ വയ്യ.
“എടാ.. വഴിയില്‍ മിക്കയിടത്തും കറണ്ടില്ല. നമുക്ക് കുറച്ച് ദൂരം പോകാനുണ്ട്.”, ചേട്ടന്‍ പിന്നെയും പറഞ്ഞു.
“ശരിയാ പ്രവീ.. നീ പൊയ്ക്കോ.. അതാ നല്ലത്. ദേ നല്ല കാറ്റ്. മഴ പെയ്യും ഷുവര്‍ ആണ്. എനിക്ക് ഇവിടുന്ന് അത്ര ദൂരമില്ലല്ലോ. മനു ഇപ്പോ ഇങ്ങെത്തും. നീ പൊയ്ക്കോ.” നീതു പ്രവിയെ നിര്‍ബന്ധിച്ചു.
പ്രവി വാച്ചില്‍ നോക്കി. ഏകദേശം അഞ്ച് മിനിറ്റിനുള്ളില്‍ മനു വരും. ഞാനിപ്പോള്‍ പോയാലും വലിയ കുഴപ്പമില്ല. അഞ്ച് മിനിറ്റ് കൊണ്ട് എന്ത് സംഭവിക്കാന്‍? അവന്‍ ഒടുവില്‍ പോകാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. നീതുവിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് അവന്‍ ചേട്ടന്റെ കൂടെ മടങ്ങി. എന്നാല്‍ അവന് എന്തോ പോലെ തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്തോ അപകടം സംഭവിക്കാനുള്ളത് പോലെ. അവളെ അവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നിര്‍ത്തി വരേണ്ടായിരുന്നു. മഴ ചാറാന്‍ തുടങ്ങി. ചേട്ടന്‍ ഒരല്‍‌പം കൂടി വേഗത കൂട്ടി. മഴ കനത്തു തുടങ്ങി. ശക്തമായ കാറ്റും. എന്നാല്‍ അത് വകവെയ്ക്കാതെ ആ പാഷന്‍ റോഡിലൂടെ കുതിച്ചു പാഞ്ഞു പോയി.
ആ നേരം സ്റ്റേഷനില്‍ നീതു മനുവിനെ കാത്ത് നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. മെല്ലെയാണെങ്കിലും കാറ്റിന് ശക്തി കൂടി കൂടി വന്നു. ഒപ്പം കനത്ത മഴയും. വാതില്‍ക്കല്‍ നിന്നും നീതു സ്റ്റേഷന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി നിന്നു. കാറ്റടിച്ച് സ്റ്റേഷന്റെ ഉള്ളില്‍ പോലും വെള്ളം കയറാന്‍ തുടങ്ങി. പ്രവി പോയിട്ട് ഏകദേശം പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞു. മനു ഇത് വരെ വന്നിട്ടുമില്ല. വിറ്റു തീരാത്ത സായാഹ്നപത്രവുമായി ഒരാള്‍ ഒരു മൂലയില്‍ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിലെ പ്രധാന വാര്‍ത്ത നീതുവിന് കാണാമായിരുന്നു. കുറച്ച് മുമ്പ് പ്രവിയുമായിരുന്ന് ചിരിച്ചുതള്ളിയ വാര്‍ത്ത. എന്നാലിപ്പോള്‍ അവളുടെ ഉള്ളില്‍ ഒരു ഭയം നിറയ്ക്കാന്‍ അത് മാത്രം മതിയായിരുന്നു. സ്റ്റേഷന്റെ വാതില്‍ക്കല്‍ കിടക്കുന്ന ടാക്സിയില്‍ നിന്നും തന്റെ നേരെ നോട്ടങ്ങള്‍ വരുന്നതായി നീതുവിന് തോന്നി. അവള്‍ ചുറ്റും നോക്കി. ആ പത്രക്കാരന്‍ ഒഴികെ മറ്റാരേയും അവിടെ കാണാനുണ്ടായിരുന്നില്ല.
മഴ തോര്‍ന്നു. നീതു വീണ്ടും സ്റ്റേഷന് വെളിയിലേക്കിറങ്ങി. ഒന്ന് - രണ്ട് ഓട്ടോകള്‍ കൂടെ വന്നിട്ടുണ്ട്. കുറച്ച് മുമ്പ് കഴിഞ്ഞ മഴയും കാറ്റിനും തെളിവായി വാതില്‍ക്കല്‍ നില്‍ക്കുന്ന മരത്തിലെ ഇലകളും കൊച്ചു കമ്പുകളും നിലത്ത് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മനു ഇത് വരെ വന്നിട്ടില്ല. അവനെ ഒന്ന് വിളിക്കാം എന്ന് വെച്ചാല്‍ മൊബൈലിന്റെ ചാര്‍ജ് തീര്‍ന്ന് അത് ഓഫ് ആയല്ലോ.. കുഞ്ഞിന് എങ്ങോട്ടാ പോവണ്ടേ? ഒരു ഓട്ടോക്കാരന്‍ ചോദിച്ചു. എന്നാല്‍ നീതുവിന് ഓര്‍മ്മ വന്നത് പണ്ട് ഏതോ സിനിമയില്‍ കണ്ട രംഗമാണ് - ഓട്ടോയില്‍ വന്ന് നായികയെ തട്ടിക്കൊണ്ട് പോകുന്ന വില്ലന്‍. അതോര്‍ത്ത് അവള്‍ ഒന്ന് ഞെട്ടി. വേണമെങ്കില്‍ കൊണ്ട് വിടാം. ഓട്ടോക്കാരന്‍ വിടാന്‍ ഭാവമില്ല. “വേണ്ടാ.. എന്നെ വിളിക്കാന്‍ ആള്‍ വരും” നീതു ആവുന്നത്ര ഗൌരവത്തില്‍ പറഞ്ഞു.
ഓട്ടോക്കാരന്‍ തിരിച്ചു പോയി. അയാള്‍ അവളെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. മറ്റ് രണ്ട് ഓട്ടോക്കാര്‍ കൂടെ അയാളുടെ അടുത്തെത്തി. നീതു അവരെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതേയില്ല എന്ന മട്ടില്‍ നിന്നു. എന്നാല്‍ അവളുടെ ശ്രദ്ധ അവരില്‍ മാത്രമായിരുന്നു. മനൂ.. നീ എവിടെയാ? ഓട്ടോക്കാര്‍ മൂവരും അവളെ നോക്കികൊണ്ടിരുന്നു. എന്തോ പോലെ.. അവരുടെ നോട്ടം അത്ര പന്തിയല്ല. പെട്ടെന്ന് ഒരനക്കം കേട്ട് നീതു തിരിഞ്ഞു നോക്കി. പത്രക്കാരന്‍ കണ്ണും തിരുമ്മി എഴുന്നേറ്റിരിക്കുകയാണ്. അയാളുടെയും നോട്ടം അവളില്‍ തന്നെയായിരുന്നു. എവിടെ നിന്നു വേണമെങ്കിലും അപകടമുണ്ടാവാം എന്ന സത്യം നീതു തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവള്‍ വെറുതെ തന്റെ മൊബൈല്‍ ഓണാക്കാന്‍ ഒരു വിഫലശ്രമം നടത്തി. മെല്ലെ ബാഗ് തന്നോട് ചേര്‍ത്ത് നീതു സ്റ്റേഷന്റെ മുന്നിലെ പടിയില്‍ ഇരുന്നു. എങ്ങോട്ട് നോക്കിയാലും തന്റെ നേരെ നീളുന്ന കണ്ണുകള്‍. അവള്‍ തന്റെ കണ്ണുകള്‍ അടച്ചു കളഞ്ഞു. ഒറ്റയ്ക്കായ പോലെ. ബാഗില്‍ മുഖം പൊത്തി അവള്‍ മെല്ലെ കരഞ്ഞു. ഏത് നിമിഷവും തന്റെ നേര്‍ക്ക് ഒരാക്രമണം അവള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചു. ഒരു നിമിഷം. തന്റെ തോളില്‍ ആരുടെയോ കൈ.....
ആശ്വാസത്തോടെ നീതു തലയുയര്‍ത്തി നോക്കി. തനിക്ക് തെറ്റിയില്ല. ഏതിരുട്ടിലും, ഏത് തിരക്കിലും താന്‍ ആ കരസ്പര്‍ശം തിരിച്ചറിയും, അതിലെ സ്നേഹം അറിയും, ചേച്ചിയാണെങ്കിലും ഒരനിയത്തിയെ പോലെ തന്നെ ലാളിക്കുന്ന അവന്റെ സ്നേഹം താനറിയും. മനു. അവന്‍ വന്നു.. അവള്‍ അവന്റെ കൈയ്‌ക്കിട്ട് ഒറ്റ തട്ട്, “എവിടാരുന്നെടാ ചെക്കാ നീ?”
“എന്തൊരു മഴേം കാറ്റും.. വഴീല് ഒരു മരോം വീണു. അതാ‍ താമസിച്ചേ.. നമുക്ക് പോവ്വാം?”
അവന്റെ മുടിയില്‍ നിന്നും അപ്പോഴും ഇറ്റ് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു വെള്ളത്തുള്ളികള്‍, മുമ്പ് പെയ്ത മഴയുടെ ബാക്കിപത്രമായി.

നീതുവിന്റെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയില്‍ ആഹ്ലാദമോ ആശ്വാസമോ അധികമെന്ന് പറയാന്‍ കഴിയില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും അത് സുന്ദരമായിരുന്നു. എന്നും ഓര്‍മ്മയില്‍ നില്‍ക്കുന്നതും..

പുസ്തകം - ദ ബെസ്റ്റ് ഓഫ് ഓ. ഹെന്‍‌റി

2009-03-25T12:15:00.002+05:30

ഒരു പ്രൊജക്ടിന്റെ ഭാഗമായി കളമശേരിയില്‍ അപ്പച്ചിയുടെ വീട്ടിലാണ് ഞാന്‍. അവിടുത്തെ പുസ്തകശേഖരത്തില്‍ നിന്നും കഴിഞ്ഞ ദിവസം കണ്ടെടുത്തതാണ് “ദ ബെസ്റ്റ് ഓഫ് ഓ. ഹെന്‍‌റി”. എട്ടാം ക്ലാസില്‍ പഠിക്കുന്ന എന്റെ അനിയന്‍ വാങ്ങിയതാണ് ആ പുസ്തകം. പ്രശസ്ത ചെറുകഥാകൃത്തായ ഓ. ഹെന്‍‌റിയുടെ ആറ് കഥകള്‍ 12 മുതല്‍ 15 വയസ് വരെയുള്ള കുട്ടികള്‍ക്കായി സമാഹരിച്ചിരിക്കുന്നു ഈ പുസ്തകത്തില്‍. ഓ. ഹെന്‍‌റിയുടെ ചില കഥകള്‍ മുമ്പ് പഠിച്ചിട്ടുള്ളത്കൊണ്ടും വായിച്ചിട്ടുള്ളത്കൊണ്ടും അവയുടെ പ്രത്യേകതകള്‍ എനിക്കറിയാം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥകള്‍ എവിടെ കണ്ടാലും ഞാന്‍ വിടാറില്ല. എനിക്ക് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരെഴുത്തുകാരനാണ് ഓ. ഹെന്‍‌റി.

ബുക്കിനെ കുറിച്ചും അതിലെ കഥകളെക്കുറിച്ചും പറയുന്നതിന് മുമ്പ് ഓ. ഹെന്‍‌റിയെ പറ്റി ഒരല്പം. അദ്ദേഹത്തെ പറ്റി അറിയാത്തവരോ അല്ലെങ്കില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു കഥയെങ്കിലും വായിക്കാത്തവരോ ആയി ആരും തന്നെ മലയാളം ബ്ലോഗേഴ്സില്‍ ഇല്ല എന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം. അമേരിക്കയിലെ നോര്‍ത്ത് കരോലിനയില്‍ 1962ല്‍ ആണ് വില്ല്യം സിഡ്നി പോര്‍ട്ടര്‍ എന്ന ഓ. ഹെന്‍‌റിയുടെ ജനനം. പതിനഞ്ചാം വയസ്സില്‍ സ്കൂള്‍ പഠനം നിര്‍ത്തിയ ശേഷം അദ്ദേഹം ടെക്സാസിലും ഹൂസ്റ്റണിലും പലതരം ജോലികളില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടു. ഈ ജോലികളില്‍ നിന്നെല്ലാം കിട്ടിയ അനുഭവം അദ്ദേഹം തന്റെ കഥകളില്‍ ഉപയോഗിച്ചു.

തികച്ചും സാധാരണക്കാരുടെ കഥകളാണ് “ഓ. ഹെന്‍‌റി കഥകള്‍”. അവയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാന സവിശേഷത അപ്രതീക്ഷിതമായ ക്ലൈമാക്സാണ്. അതുപോലെ തന്നെ ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യമാണ് അവയിലെ കഥാഗതിയുടെ പോക്കും. ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ട്വിസ്റ്റുകളും അവസാന വരിയില്‍ മാത്രം പറയുന്ന സസ്‌പെന്‍സും മൂലം വായനക്കാരെ ഒരിക്കലും ബോറടിപ്പിക്കുന്നില്ല “ഓ. ഹെന്‍‌റി കഥകള്‍”.

മുകളില്‍ പറഞ്ഞ പ്രത്യേകതകള്‍ എല്ലാമുള്ള ആറ് കഥകളുടെ ശേഖരമാണ് ഞാന്‍ വായിച്ച “ദ ബെസ്റ്റ് ഓഫ് ഓ. ഹെന്‍‌റി”. പുസ്തകത്തിലുള്ള കഥകള്‍:

1. The Gift of Magi
2. The Ransom of the Red Chief
3. Romance of a Busy Broker
4. The Last Leaf
5. A Retrieved Reformation
6. The Duplicity of Hargraves

ആദ്യത്തെ കഥ പലരും സ്കൂളില്‍ പഠിച്ചതാവണം. പാവപ്പെട്ടവരായ ദമ്പതികളാണ് ജിമ്മും ഡെല്ലയും. ഡെല്ലയ്ക്ക് നല്ല മുടിയുണ്ട്, അതുപോലെ ജിമ്മിന് ഒരു വാച്ചും. ക്രിസ്‌മസിന് ജിമ്മിന്റെ വാച്ചിന് ഒരു പുതിയ സ്ട്രാപ്പ് വാങ്ങാന്‍ ഡെല്ല തന്റെ മുടി വില്‍ക്കുന്നു. ഡെല്ലയ്ക്ക് സമ്മാനമായി നല്‍കാന്‍ തന്റെ വാച്ച് വിറ്റ ജിം അലങ്കാരപ്പണികള്‍ ചെയ്ത ഒരു ചീപ്പും വാങ്ങി. അങ്ങനെ രണ്ട് പേരുടെയും സമ്മാനങ്ങള്‍ ഒരു പ്രയോജനവുമില്ലാതെ പോവുകയാണ്. തങ്കള്‍ക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കാര്യം ത്യജിച്ചാണ് രണ്ട് പേരും സമ്മാനം വാങ്ങുന്നത് എന്നതാണ് ശ്രദ്ധേയമായ സംഗതി.

The Ransom of the Red Chief ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ പഠിച്ചതാണ്. അന്നേ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കഥയായിരുന്നു ഇത്. പണമുണ്ടാക്കാന്‍ ഗ്രാമത്തിലെ പണക്കാരന്റെ മകനെ രണ്ട് കള്ളന്മാര്‍ തട്ടികൊണ്ട് പോകുന്നിടത്ത് കഥ ആരംഭിക്കുന്നു. കുട്ടിയെ തിരിച്ച് നല്‍കണമെങ്കില്‍ മോചനദ്രവ്യമായി 2000 ഡോളര്‍ ആണ് കള്ളന്മാര്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. എന്നാല്‍ ഒടുവില്‍ കുട്ടിയുടെ കുസൃതി സഹിക്കാന്‍ വയ്യാതെ അവനെ വിട്ടുകൊടുക്കുകയും അങ്ങോട്ട് കാശ് കൊടുത്ത് ജീവനും കൊണ്ട് രക്ഷപ്പെടുന്ന കള്ളന്മാരെയാണ് നമുക്ക് കാണാന്‍ കഴിയുക. കുട്ടിയും ബില്‍ എന്ന കള്ളനും തമ്മിലുള്ള രംഗങ്ങള്‍ ആരിലും ചിരിയുണര്‍ത്തും.

തിരക്കേറിയ ജീവിതത്തില്‍ തന്റെ സ്റ്റെനോഗ്രാഫറെ കല്ല്യാണം കഴിച്ച ഒരു സ്റ്റോക്ക് ബ്രോക്കര്‍, പിറ്റേന്ന് ആ കാര്യം മറക്കുകയും സ്റ്റെനോയുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് വീണ്ടും പ്രണയാഭ്യര്‍ത്ഥന നടത്തുന്നതുമാണ് മൂന്നാമത്തെ കഥ. അവസാനത്തെ മൂന്ന് വാക്കുകളിലാണ് കഥയുടെ അതുവരെയുള്ള പുരോഗതിയെ ന്യായീകരിക്കുന്നത്. ശരിക്കും വായനക്കാരനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന ക്ലൈമാക്സാണ് ഈ കഥയുടേത്.

ആറ് കഥകളില്‍ എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമായ കഥയാണ് The Last Leaf. ഇതും പഠിക്കാനുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കഥയാണെന്ന് എന്റെ സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഞാന്‍ പഠിച്ചിട്ടില്ല കേട്ടോ. ചിത്രകാരന്മാര്‍ കൂട്ടമായി താമസിക്കുന്ന ഒരു സ്ഥലത്ത് ന്യുമോണിയ പടര്‍ന്ന് പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. അവിടെ ജോണ്‍സി എന്നൊരു പെണ്‍കുട്ടി അസുഖം പിടിപ്പെട്ട് കിടക്കുകയാണ്. തന്റെ കിടക്കയില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോള്‍ കാണുന്ന തൊട്ടടുത്ത കെട്ടിടത്തിലുള്ള ഒരു വള്ളിപ്പടര്‍പ്പിന്റെ ഇലകള്‍ എല്ലാം കൊഴിഞ്ഞ് വീഴുമ്പോള്‍ താനും മരിക്കും എന്ന വിചിത്രമായ ചിന്തയിലാണ് ജോണ്‍സി. ജോണ്‍സിയുടെ സുഹൃത്ത് സൂവിന് ഇത് വളരെ വിഷമമുണ്ടാക്കുന്നു. അവര്‍ താമസിക്കുന്ന വീടിന്റെ താഴത്തെ നിലയില്‍ ഒരു കള്ളുകുടിയന്‍ പെയിന്റര്‍ ഉണ്ട്. എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കല്‍ താനും ഒരു മാസ്റ്റര്‍പീസ് വരയ്ക്കും എന്ന് വീമ്പിളക്കി നടക്കുന്ന ഒരാള്‍. ജോണ്‍സിയുടെ വിചിത്രമായ ചിന്തയെ പറ്റി അറിഞ്ഞ അയാള്‍ അവളെ കുറെ ചീത്ത പറയുകയും മറ്റും ചെയ്തു. എന്നാല്‍ ഏവരേയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി അവസാനത്തെ ഒരില എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളേയും അതിജീവിച്ച് കൊഴിഞ്ഞു വീഴാതെ നിന്നു. ഇതില്‍ നിന്നും കിട്ടുന്ന ആത്മവിശ്വാസം ജോണ്‍സിയെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു. എന്നാല്‍ ജോണ്‍സിയെ രക്ഷിക്കാനായി കോരിചൊരിയുന്ന മഴയും കാറ്റുമുള്ള ഒരു രാത്രി ആ ചെടിയുടെ പടം ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ ഭിത്തിയില്‍ വരച്ച കള്ളുകുടിയന്‍ പെയിന്റര്‍ ന്യുമോണിയ ബാധിച്ച് മരിക്കുന്നു. തന്റെ മാസ്റ്റര്‍പീസ് അദ്ദേഹം പോകുന്നതിന് മുമ്പ് വരച്ചു എന്ന സൂവിന്റെ ഡയലോഗില്‍ കഥ ആവസാനിക്കുന്നു.

A Retrieved Reformation ജിമ്മി എന്ന കള്ളനെക്കുറിച്ചാണ്. ഇനി ഒരിക്കലും മോഷ്ടിക്കരുത് എന്ന് പറഞ്ഞ് ജയിലില്‍ നിന്നും വിട്ടയക്കപ്പെടുന്ന ജിമ്മി പക്ഷെ വീണ്ടും മോഷണത്തിന് ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുകയാണ്. രണ്ട് വലിയ ബാങ്ക് മോഷണങ്ങള്‍ നടത്തി ഒടുവില്‍ അയാള്‍ നാടു വിട്ട് മറ്റൊരു സ്ഥലത്ത് പുതിയ ജീവിതം ആരംഭിച്ചു. അവിടുത്തെ ബാങ്ക് മാനേജരുടെ മകളുമായി പ്രണയത്തിലാകുന്ന ജിമ്മി തന്റെ പൂര്‍വ്വജീവിതത്തില്‍ നിന്നും മാറി ഷൂ ബിസിനസ് നടത്തി ജീവിക്കുകയാണ്. ഏത് പൂട്ടും പൊളിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന സാമഗ്രികള്‍ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന ജിമ്മി ഒരു നാള്‍ അതെല്ലാമെടുത്ത് ബാങ്കിലെത്തുന്നു. അന്ന് അവിടെ പുതിയ സെയ്ഫിന്റെ ഉത്ഘാടനം നടക്കുന്ന ദിവസമാണ്. ഇതിനിടെ ജിമ്മിയെ തപ്പി പോലീസും സ്ഥലത്തെത്തുന്നു. എന്നാല്‍ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഉണ്ടാകുന്ന ഒരപകടം മൂലം ജിമ്മിക്ക് തന്റെ കാമുകിക്കും അവളുടെ അച്ഛന്റെയും മുമ്പില്‍ വെച്ച് ആ പുതിയ പൂട്ട് പൊളിക്കേണ്ടി വരുന്നു. പോലീസിനെ കൂടെ അവിടെ കാണുന്നതോടെ ഇനി അവിടെ നിന്നിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് ജിമ്മിക്ക് തോന്നി. തന്നിലെ കള്ളനെ ഒരിക്കലും തന്റെ കാമുകി സ്വീകരിക്കില്ല എന്നവന്‍ വിശ്വസിച്ചു. എന്നാല്‍ ഒരു കള്ളനെന്ന നിലയില്‍ നിന്നും ഒരു നല്ല മനുഷ്യനാ‍യി അവന്‍ മാറി എന്ന് മനസിലാക്കുന്ന പോലീസ് ഓഫിസര്‍ അവനെ വെറുതെ വിടുന്നിടത്ത് കഥ അവസാനിക്കുന്നു.

The Duplicity of Hargraves ദക്ഷിണ അമേരിക്കയിലെ ഒരു കേണലിന്റെ കഥയാണ്. ദരിദ്രനായ കേണലും മകളും ഒരുമിച്ച് ഒരു അപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റില്‍ താമസിക്കുന്നു. തന്റെ പഴയ പ്രതാപകാലത്തെക്കുറിച്ച് കേണലിന് ഭയങ്കര അഭിമാനമാണ്. ലോകത്തിലേക്കും ഏറ്റവും മികച്ച സംസ്കാരമാണ് തന്റേതെന്നും പുതിയ തലമുറയിലെ ആളുകള്‍ അതൊന്നും മനസിലാക്കാതെ പുതിയലോകത്തിന് പിന്നാലെ ഓടുന്നു എന്നൊക്കെയാണ് കേണലിന്റെ വാദം. ഇടയ്ക്കിടെ അപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റിലെ മറ്റ് താമസക്കാരോട് തന്റെ പഴയ കാലത്തെക്കുറിച്ച് വീമ്പ് പറയുന്നതും കേണലിന്റെ സ്വഭാവമാണ്. ഭൂരിഭാഗം ആളുകളും ഈ കഥകളെ ചിരിച്ച് തള്ളിയപ്പോള്‍ ഒരു നാടകക്കാരനായ യുവാവ് മാത്രം അതെല്ലാം അതീവ താത്പര്യത്തോടെ കേട്ടിരിക്കുകയും ഇടയ്ക്കിടെ സംശയങ്ങളൊക്കെ ചോദിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ഇതിനാല്‍ കേണലിന് അയാളോട് ഒരു പ്രത്യേക സ്നേഹമായിരുന്നു. തന്റെ അതിസാഹസിക കഥകള്‍ കേണല്‍ ആ യുവാവിനോട് മാത്രമായി പറയുകയും ചെയ്തു. തന്റെ കരിയറില്‍ കാര്യമായ നേട്ടമൊന്നും ഉണ്ടാക്കിയിട്ടില്ലാത്ത ആ യുവാവ് തന്റെ പുതിയ നാടകത്തിലെ കഥാപാത്രത്തെ അവതരിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണ് കേണലുമായി അടുത്തിടപഴകിയതും മറ്റും. തമാശക്കാരനും പൊങ്ങച്ചക്കാരനുമായ ആ കേണലിന്റെ കഥാപാത്രം യുവാവിനെ ഒറ്റരാത്രി കൊണ്ട് പ്രശസ്തനാക്കുന്നു. എന്നാല്‍ തന്നെ വഞ്ചിച്ച യുവാവിനോട് കേണലിന് അടക്കാനാവാത്ത വെറുപ്പാണുണ്ടാകുന്നത്. ഇത് യുവാവിനെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നു. പണമില്ലാതെ അപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റ് വിടേണ്ട ഒരവസ്ഥയില്‍ യുവാവ് കേണലിനെ സഹായിക്കാന്‍ തയ്യാറാകുന്നുവെങ്കിലും അദ്ദേഹം അതിന് സമ്മതിക്കുകയില്ല. ഒടുവില്‍ യുവാവ് വീണ്ടുമൊരിക്കല്‍ കൂടി വേഷം മാറി കേണലിനെ സഹായിക്കുന്നു, അദ്ദേഹം പോലുമറിയാതെ. തന്നെ ഒരു കഥാപാത്രമാക്കുന്നത് അതിയായ ആഹ്ലാദത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്ന ഉത്തര അമേരിക്കന്‍ സംസ്കാരമാണ് യുവാവിനെ കേണലിന്റെ വേഷം ചെയ്യാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ കേണലാകട്ടെ, തന്റെ പഴയ സംസ്കാരത്തിനനുസരിച്ച് അത് ഏറ്റവും വലിയ അപമാനമായി കാണുന്നു.

കുട്ടികള്‍ക്കായി “ഈസി റീഡിങ്ങ്” എന്ന് പേരിട്ട് ഓറിയന്റ് ലോങ്മാന്‍ ആണ് പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. വില 67 രൂപ.

ഒടുവില്‍ പറഞ്ഞു ഞാന്‍ ആ കാര്യം

2009-03-07T17:03:00.003+05:30

പ്രണയം തുടിക്കുന്ന ഫെബ്രുവരി മാസത്തില്‍
പൂക്കള്‍ വസന്തം വിടര്‍ത്തുന്ന മാസത്തില്‍
ഇനിയും വയ്യെന്നെന്‍ ഉള്ളം തിളച്ചപ്പോള്‍
ഒടുവില്‍ പറഞ്ഞു ഞാന്‍ ആ കാര്യം.

കാലത്തോഫീസില്‍ കണക്കുകള്‍ നോക്കവേ
കാതില്‍ മുഴങ്ങി കൊലുസിന്റെ കളനാദം.
മൂക്കിനെ തഴുകുവാന്‍ സെന്റിന്റെ മണമെത്തി
ഉറപ്പിച്ചു, വരുന്നത് ഏച്ച്. ആര്‍ സുന്ദരി!

താരകം പോല്‍ തിളങ്ങുന്ന കണ്‍കളും
ചുണ്ടിലൊളിപ്പിച്ച ചെറുപുഞ്ചിരിയതും
കണ്ട് നെഞ്ചിടിപ്പേറിയെന്നാകിലും
ഒടുവില്‍ പറഞ്ഞു ഞാന്‍ ആ കാര്യം.

“ഓഫീസിലാണെങ്കില്‍ പണിയോട് പണി തന്നെ
ബോസിന്റെ വായിലോ തെറിയോട് തെറി തന്നെ.
ഇനിയും സഹിക്കവയ്യെനിക്കീ ക്രൂരത.
ശമ്പളം തരുവാന്‍ കനിവുണ്ടാകേണം!”

ആ ഒരു “ഇത്”

2009-02-09T14:53:00.002+05:30

വീണ്ടും ഒരു പ്രണയദിനം കൂടെ വരവായി. "അതിന് എനിക്കെന്താ?" എന്നാവും എന്റെ ആദ്യ ചോദ്യം. ആദ്യം തൊട്ടെ പ്രണയിക്കുന്നവര്‍ക്കായി ഒരു ദിനം എന്നുള്ള കണ്‍സപ്റ്റ് എനിക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം അത്ര “സ്പെഷ്യല്‍” ആയി കാണേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ ഈ പ്രണയിക്കുന്നവര്‍ക്ക്? വാലന്റൈന്‍സ് ഡേ കാര്‍ഡുകളും സമ്മാനങ്ങളുമൊക്കെ എന്തിനാണ്? മറ്റൊരു ദിവസം പോലെ തന്നെയല്ലെ ഈ ദിവസവും? ഇതൊന്നും പോരാഞ്ഞ് മൊബൈല്‍ കമ്പനികള്‍ വക ഓഫറും കുന്തവും കൊടചക്രവും വേറെ. ആരും സംശയിക്കേണ്ട. ഞാന്‍ ശിവസേനക്കാരനൊന്നുമല്ല! എന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ പ്രേമിക്കുന്നവര്‍ക്ക് എല്ലാ ദിവസവും ഒരു പോലെയായിരിക്കും. അവര്‍ക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു ദിവസം കൊടുക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല. ഇത് വെറുതെ “ഷോ”.. ഞാനും ഈ ഷോയുടെ ഭാഗമാവുകയാണ്.

ഈ കഴിഞ്ഞ ഫെബ്രുവരി അഞ്ചാം തീയതി ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞു. ഇനി ഒരു ക്ലാസ്‌റൂം പഠനം ഉണ്ടാവുമോ എന്നുറപ്പില്ല. നീണ്ട പത്തൊമ്പത് വര്‍ഷങ്ങള്‍, ചിലര്‍ക്ക് ഇരുപതും, ചിലര്‍ക്ക് ഇരുപത്തൊന്നും വര്‍ഷം ഉണ്ടായിരുന്നു പഠനം. തോറ്റതൊന്നുമല്ല കേട്ടോ. അവര്‍ എഞ്ജിനീയറിങ്ങും എല്‍. എല്‍. ബിയുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് വന്നവരാണ്. അപ്പോള്‍ പറഞ്ഞു വന്നത് ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ കാര്യം. ഉച്ച കഴിഞ്ഞ് ചുമ്മാ ഇരിക്കവെ ആണ് ഒരു ചര്‍ച്ച ആരംഭിച്ചത്, ഇത്രനാളത്തെ സ്കൂള്‍ - കോളേജ് ജീവിതത്തില്‍ എത്ര പേരോട് “ഒരു ഇത്” തോന്നിയിട്ടുണ്ട് എന്ന്. പ്രേമം തന്നെയാവണമെന്നില്ല. ഒന്നാം ക്ലാസിലെ ചിലരെ ഇപ്പോഴും ഓര്‍ക്കാറില്ലേ? അന്നേ പ്രേമം തുടങ്ങി എന്നൊന്നും പറയാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ. എന്തോ ഒരു ഇഷ്ടം തോന്നിയ കഥാപാത്രങ്ങള്‍. അവരിലെ എന്തെങ്കിലും ചില പ്രത്യേകതകള്‍, അല്ലെങ്കില്‍ കഴിവുകള്‍, ഇതൊക്കെ കൊണ്ട് ഒരു ഇഷ്ടം തോന്നിയ കഥാപാത്രങ്ങള്‍.

രസകരമായ ഒരുപാട് അനുഭവങ്ങള്‍ കേട്ടു. അതില്‍ നിന്നൊക്കെ മനസിലായ ഒരു ചെറിയ സംഗതി - ചേച്ചിമാരെ സൂക്ഷിക്കുക! അവര്‍ പ്ലാനില്‍ അടുത്ത് കൂടി ഓരോ പേരുകള്‍ ചോര്‍ത്തിയെടുക്കും, പിന്നെ ഇടയ്‌ക്കിടെ കളിയാക്കലാണ്. സ്കൂളില്‍ നിന്നും വരുമ്പോള്‍ ചോദിക്കും ഇന്ന് “നിന്റെ” ****** എന്ത് പറഞ്ഞു? നിന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചോ? എങ്ങാനും കഷ്ടകാലത്തിന് ചിരിച്ചു എന്നെങ്ങാനും പറഞ്ഞാല്‍ ഠിം! കഴിഞ്ഞു. അന്നത്തെ ദിവസം പിന്നെ ഒരു രക്ഷയുമില്ല. ഇതൊക്കെ പക്ഷെ ഞങ്ങള്‍ ചെറിയ ക്ലാസില്‍ പഠിക്കുമ്പോളുള്ള കലാപരിപാടികളാണ്. കുറച്ച് വലിയ ക്ലാസിലെത്തിയാല്‍ പിന്നെ ആരും ഇതൊന്നും ചോദിക്കാറില്ല.

പിന്നെയുള്ളത് കൂട്ടുകാരുടെ കളിയാക്കലുകളാണ്. ചേച്ചിമാരെ പോലല്ല കൂട്ടുകാര്‍. അനുഭവത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ പറയുകയാണ് (അനുഭവമെന്നാല്‍ കളിയാക്കിയിട്ടുമുണ്ട്, ഇങ്ങോട്ട് കിട്ടിയിട്ടുമുണ്ട്), ഒരു ഭയങ്കരമായ പ്ലാനിങ്ങിന്റെ പരിണാമഫലമാണ് കളിയാക്കല്‍. ആദ്യം ചെയ്യുന്നത് നമ്മുടെ “ഇര”യെ കണ്ടെത്തുകയാണ്. മിക്കവാറും ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഒരു മൂലയ്ക്ക് ഒതുങ്ങി കൂടുന്ന സ്വഭാവക്കാരനാവും ഇര. അതുമല്ലെങ്കില്‍ പെണ്‍‌കുട്ടികളെ കുറിച്ച് പൊതുവായി വലിയ അഭിപ്രായമൊന്നുമില്ലാത്തവര്‍. ഏതെങ്കിലും ഒരു പെണ്‍‌കുട്ടി ഉണ്ടാവും അവനോട് സംസാരിക്കുന്നത്. ഇനി സംസാരിക്കണം എന്ന് തന്നെയില്ല. താഴെ വീണ ഒരു ബുക്ക് എടുത്ത് കൊടുക്കകയോ അതുമല്ലെങ്കില്‍ ചുമ്മാ ഒന്ന് നോക്കുകയോ ചെയ്താല്‍ മതി. അതോടെ കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു തീരുമാനമായി. പ്ലസ് 2 പഠിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്കുള്ള അനുഭവം പറയാം. പൊക്കം കുറവായതിനാല്‍ ഒരു ബെഞ്ചിന്റെ അറ്റത്തായിട്ടാണ് എന്റെ സ്ഥാനം. അക്കൌണ്ടന്‍സിയിലെ ചില കണക്കുകളില്‍ സംശയങ്ങളുണ്ടാവും. ഒരറ്റത്ത് ഇരിക്കുന്ന അവസ്ഥയില്‍ എന്റെ നേരെ എതിരെയുള്ള ഗീതു എന്ന കുട്ടിയില്‍ നിന്നും ബുക്ക് വാങ്ങി ഞങ്ങള്‍ നോക്കാറുണ്ട്, ചിലപ്പോള്‍ എന്റെ ബുക്ക് അവള്‍ക്കും കൊടുക്കാറുണ്ട്. പോരാത്തതിന് ഞങ്ങള്‍ രണ്ട് പേരും കണക്ക് ഓപ്ഷന്‍ എടുത്തവര്‍. കണക്ക് ക്ലാസിലെ കുട്ടികളുമായി മറ്റ് വിഷയങ്ങള്‍ ഓപ്ഷന്‍ എടുത്തവരേക്കാള്‍ കൂട്ടായിരുന്നു. സ്വഭാവികമായും ഗീതുവും എന്റെ നല്ലൊരു സുഹൃത്ത് ആയിരുന്നു, ഇപ്പോഴും അതെ.. അന്ന് അവളുടെ കാര്യം പറഞ്ഞ് കൂട്ടുകാര്‍ ഒരുപാട് കളിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. രസകരമായ സംഗതി എന്തെന്നാല്‍ കളിയാക്കല്‍ കേട്ട് കേട്ട് ഒടുവില്‍ ശരിക്കും പ്രേമിച്ച ആളുകളുടെ കഥയും ഇല്ലാതില്ല!

എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പാട്ട് പാടുന്നവരായിരുന്നു പ്രധാന “വീക്ക്നെസ്”. പണ്ട് തൊട്ടെ പാട്ട് പാടുന്നവരെ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു, ഒരല്പം ബഹുമാനം കലര്‍ന്ന ഇഷ്ടം. മീര എന്നൊരു കുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു സ്കൂളില്‍. അതിന് ശരിക്കും കൃഷ്ണന്റെ ഭക്തയായ മീരയുടെ ഒരു ഇമേജ് ആണ് ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്നത്! അതിന് കാ‍രണമുണ്ട്. അത് ഒരിക്കല്‍ ഫാന്‍സി ഡ്രസ്സ് മത്സരത്തില്‍ ഭക്തമീരയുടെ വേഷം കെട്ടിയാണ് വന്നത്. പിന്നെ നന്നായി പാടുമായിരുന്നു. പക്ഷെ മിക്കവാറും പാടാറുള്ളത് കൃഷ്ണഭക്തിഗാനങ്ങളും! എന്നെ കുറ്റം പറയാനൊക്കുമോ?

മറ്റൊരു ഇഷ്ടം മുടിയാണ്. “മീശമാധവനി”ല്‍ കാവ്യ മാധവന്റെ മുടി പോലത്തെ മുടി! പക്ഷെ അങ്ങനെ മുടിയുള്ള ചുരുക്കം ചിലരെ കണ്ടതായെ ഓര്‍മ്മയുള്ളു. ആരുടെയും പേരോര്‍ക്കുന്നുമില്ല.

ചിലരുടെ മുഖം കൊണ്ടും ചിലരുടെ സ്വഭാവം കൊണ്ടും ഇഷ്ടമായവര്‍ ഉണ്ട്. മുഖം എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ ആദ്യം ശ്രദ്ധിക്കുക കണ്ണാണ്. ചിലരുടെ കണ്ണുകള്‍ക്ക് ഒരു വല്ലാത്ത തിളക്കം ഉണ്ടാവും. ചിലരുടെ കണ്ണാവട്ടെ ഉറക്കം തൂങ്ങിയും ഇരിക്കും. തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകാരെ ആണ് എനിക്ക് ഇഷ്ടം. സ്വഭാവത്തിന്റെ കാര്യം അങ്ങനെ വിശദമാക്കാനാവില്ല. ആര്‍ക്കും പ്രത്യേകത നല്‍കാതെ എല്ലാവരോടും കൂട്ടുകൂടുന്ന ചിലരുണ്ട്. എല്ലാത്തിലും പ്രധാനം പെരുമാറ്റമാണല്ലോ. ആരും കുറ്റം പറയാത്ത നല്ല രീതിയില്‍ പെരുമാറുന്ന കുറച്ച് പേരും ഉണ്ട്. ഇപ്പോള്‍ എന്റെ കൂടെ പഠിക്കുന്ന വിനീത എന്ന സുഹൃത്തിന്റെ പേര് ഈയവസരത്തില്‍ പറയാതിരിക്കാനാവില്ല.

ചിരിയെ പറ്റി പറയാതെ ഈ പോസ്റ്റ് പൂര്‍ണമാവില്ല. കുറച്ച് നാള്‍ മുമ്പ് ഞാന്‍ “തെറ്റുകള്‍“ എന്നൊരു പോസ്റ്റ് ഇട്ടിരുന്നു. അതിലെ ചില വരികള്‍ ഇവിടെ ആവര്‍ത്തിക്കട്ടെ - മുഖത്ത് എന്നും ഒരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടാവും. നിങ്ങള്‍ എത്ര വിഷമിച്ചിരിക്കുകയാണേലും ആ മുഖമൊന്നു കണ്ടാല്‍ മതി, എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും എങ്ങോ പോയിരിക്കും. അങ്ങനെ ചില ആളുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു ഈ പത്തൊമ്പത് വര്‍ഷത്തിനിടയില്‍.

എല്ലാ കാമുകീകാമുകന്മാര്‍ക്കും ആശംസകള്‍.. വാലന്റൈന്‍സ് ഡേ സ്പെഷ്യല്‍ ആയിട്ടല്ല.. നിങ്ങളുടെ ജീവിതം എന്നും സന്തോഷത്താല്‍ നിറയട്ടെ..!

ഒരു “ബിലേറ്റഡ്” ജന്മദിനം

2009-01-24T21:36:00.002+05:30

ജനുവരി 22. നിന്റെ പിറന്നാളാണ്. അറിയാമല്ലോ അല്ലേ?? ചില പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങളാല്‍ അന്ന് എനിക്ക് വരാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.

അതികഠിനമായ പനി മൂലം കട്ടിലേന്ന് പൊങ്ങാന്‍ വയ്യാതെ, മരുന്നടിച്ച് മയങ്ങി കിടക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. നല്ല ഹെവി ഡോസ് ആന്റിബയോട്ടിക് അടിച്ച് നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം ബോധം കെട്ടുറങ്ങിയിരുന്ന ഞാന്‍ എങ്ങനെ വരാനാണ്. നിനക്ക് എന്റെ അവസ്ഥ മനസിലാവുമല്ലോ അല്ലേ ബാലവാടീ??

ദോഷം പറയരുതല്ലോ.. മരുന്നേറ്റു! അതല്ലേ, ദാ, ഞാനിങ്ങെത്തിയത്. ഏതായാലും താമസിപ്പിക്കുന്നില്ല. പ്രധാ‍ന കാര്യം ഫസ്റ്റ്..!

“ബിലേറ്റഡ് ബര്‍ത്ത് ഡേ വിഷസ് ബാ‍ലവാടി”

ആദ്യ വര്‍ഷത്തെക്കാള്‍ പോസ്റ്റുകള്‍ കുറവായിരുന്നെങ്കിലും വായനക്കാര്‍ കൂടിയത് നല്ല വാര്‍ത്തയാണല്ലേ? എല്ലാ വായനക്കാര്‍ക്കും നന്ദി. ഇനിയും അഭിപ്രായങ്ങളും നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും കമന്റു രൂപത്തില്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

ആദ്യ വര്‍ഷം എഴുത്തു മാത്രമായിരുന്നു ബ്ലോഗില്‍. എന്നാല്‍ രണ്ടാം വര്‍ഷം ആയപ്പോള്‍ ഒരു ഫോട്ടൊ ഫീച്ചര്‍ കൂടെ ഉള്‍പ്പെടുത്തി. മൂന്നാം വര്‍ഷത്തിലേക്ക് യാത്ര തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ബാലവാടിയില്‍ കൂടുതല്‍ വിഭവങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതാണ്.

ഈ വര്‍ഷം ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ കമന്റ് കിട്ടിയത് കൊലയാളി എന്ന പോസ്റ്റിനാണ്. എന്നാല്‍ ഞാന്‍ പൂര്‍ണ തൃപ്തിയോടെ എഴുതിയ കഥയല്ല അതെന്ന് ഇതിനാല്‍ അറിയിച്ചുകൊള്ളുന്നു. എങ്കിലും ആ പോസ്റ്റ് പലര്‍ക്കും ഇഷ്‌ടമായി. അത് എനിക്കും ഇഷ്‌ടമായി!

ഈ കൊല്ലം ഒരു കവിത പോലും എഴുതിയില്ല എന്നത് അത്ഭുതകരമായ സംഗതിയായി എനിക്ക് തോന്നിയതേയില്ല.

ഒരിക്കല്‍ കൂടി എല്ലാ പ്രിയപ്പെട്ട വായനക്കാര്‍ക്കും നന്ദി പറയുന്നു. നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളുമാണ് എനിക്കുള്ള പ്രോത്സാഹനം. ഇവ തുടര്‍ന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചു‌കൊണ്ട് ബാലവാടി മുന്നോട്ട്.. മൂന്നാം വര്‍ഷത്തിലേക്ക്..

ബാലവാടീ.. ദേ എല്ലാരേം ഒന്ന് കൈ വീശി കാണിച്ചേ.. ഹായ്..! ഇനി ഒരു ഫ്ലൈയിങ്ങ് കിസ്.. ഉം‌മ്മാ...!

ഗജിനി

2009-01-06T10:26:00.003+05:30

അഭി ഒരു എം.ബി.ഏ വിദ്യാര്‍ത്ഥി ആണ്. അവന്‍ ഇന്ന് ഹോസ്റ്റലില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ സമയം 7.49. പവര്‍കട്ട് ആയിരുന്നു. അവന്‍ ഇരുട്ടത്ത് തപ്പി തടഞ്ഞ് തന്റെ മുറിയിലെത്തി. അത് പൂട്ടിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. സഹമുറിയന്മാര്‍ രണ്ട് പേരാണ് - മഹേഷും വിനോദും. ഇതില്‍ മഹേഷിന് ബൈക്ക് ഉണ്ട്. എന്നും അഭിയോ വിനോദോ മഹേഷിന്റെ കൂടെ വരും. ഇന്ന് വിനോദ് ആണ് ബൈക്കില്‍ പോയത്. എന്നാല്‍ അവന്മാരെ ഇവിടെ കാണാനില്ല. പുറത്ത് പോയിരിക്കും. അങ്ങനെയെങ്കില്‍ താക്കോല്‍ മുറിയുടെ വാതിലിന് മുകളിലായി വെച്ചിട്ടുണ്ടാവും. ഏതായാലും കറണ്ട് വരട്ടെ. അഭി കറണ്ട് വരാനായി വരാന്തയില്‍ കാത്തിരുന്നു. വര്‍ഷങ്ങള്‍ പഴക്കമുള്ള ഒരു ഒറ്റനില കെട്ടിടമാണ് ഹോസ്റ്റല്‍. ഓടിട്ട കെട്ടിടം. മഴക്കാലത്ത് ചെറിയതോതിലുള്ള ചോര്‍ച്ച ഉണ്ടാവുമെങ്കിലും, രാത്രിയില്‍ എലികള്‍ ഓടി നടന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കുമെങ്കിലും അഭിക്ക് വളരെ ഇഷ്ടമാണ് ഈ ഹോസ്റ്റല്‍. അതിന് പിന്നില്‍ കാരണം രണ്ടാണ്. ഒന്ന്, ഹോസ്റ്റല്‍ ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലം കുറച്ച് ഉള്ളിലായുള്ള പ്രദേശമാണ്. അത്കൊണ്ട് വലിയ ബഹളങ്ങളും ശബ്ദവുമില്ലാത്ത ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷമാണ്. രണ്ട്, ചുറ്റും മരങ്ങളും കുറ്റിക്കാടുമൊക്കെയായി പ്രകൃതിയോട് അടുത്ത് നില്‍ക്കുന്ന നല്ല തണുപ്പുള്ള കെട്ടിടം കൂടിയാണ് ഈ ഹോസ്റ്റല്‍.

രണ്ട് മിനിറ്റുകള്‍ക്ക് മുമ്പ് :-

ഹോസ്റ്റല്‍ കെട്ടിടത്തിന്റെ അടുത്തുള്ള കുറ്റിക്കാട്ടില്‍ നിന്നും ഒരാള്‍ മെല്ലെ പുറത്തിറങ്ങി. അഭി അയാളെ കണ്ടില്ല. അത്രയ്ക്കിരുട്ടായിരുന്നു. ഡിസംബര്‍ മാസത്തിലെ തണുപ്പുള്ള രാത്രി. കുറ്റിക്കാട്ടില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിയവന്‍ ചുറ്റുപാടും നോക്കി. പിന്നെ നേരെ പടികള്‍ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു തുടങ്ങി. എന്നാല്‍ പടിയുടെ അടുത്തെത്തിയതും അയാള്‍ നിന്നു. എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്? അയാള്‍ സ്വയം ചോദിച്ചു. പക്ഷെ ഒരുത്തരം കിട്ടിയില്ല. അയാളുടെ ഓര്‍മ്മയില്‍ നിന്നും ആ കാരണം മാഞ്ഞ് പോയിരുന്നു. ബൈക്കുകള്‍ വരാന്തയില്‍ കയറ്റി വയ്ക്കാനായി പടികളുടെ നടുക്കായി ഒരു വഴിയുണ്ട്. അതിലൂടെ അയാള്‍ വരാന്തയിലെത്തി. എന്തിന് ഈ സ്ഥലത്ത് വന്നെന്നോ എങ്ങനെ വന്നുവെന്നോ അയാള്‍ മറന്ന് പോയിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് വെളിച്ചം വീണു. അതു വരെ ഇരുട്ട് മൂടി കിടന്നിരുന്ന ആ വരാന്ത അതോടെ പ്രകാശപൂരിതമായി. അയാള്‍ ഉടന്‍ തന്നെ അവിടെയുള്ള തൂണിന് പിന്നിലേക്ക് മറഞ്ഞു.

അഭി ഇരുന്നിടത്ത് നിന്നും എഴുന്നേറ്റു. എട്ട് മണിയായിരിക്കുന്നു. കറണ്ട് വന്നു. ഇനി ഒന്ന് കുളിക്കണം. അവന്‍ തന്റെ മുറിയുടെ വാതിലിന് മുകളില്‍ പരതി. താക്കോല്‍ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവന്‍ മുറി തുറന്ന് അകത്ത് കയറി.ജനലുകളൊക്കെ തുറന്നിട്ടു. ടവ്വലും ബക്കറ്റുമെടുത്ത് കുളിമുറിയിലേക്ക് നടന്നു. പോകുന്നതിന് മുമ്പ് വാതിലടയ്ക്കാന്‍ അവന്‍ മറന്നില്ല.

രണ്ട് മിനിറ്റുകള്‍ക്ക് മുമ്പ് :-

തൂണിന് പിന്നില്‍ നിന്നും അയാള്‍ മെല്ലെ ഒളിഞ്ഞ് നോക്കി. ഒരു പയ്യന്‍ വരാന്തയില്‍ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് ഒരു മുറിയുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. അതിന്റെ വാതിലിന് മുകളില്‍ വെച്ചിരുന്ന താക്കോലെടുത്ത് മുറി തുറന്ന് അകത്ത് കയറി. അയാള്‍ പിന്നെ ഒരു നിമിഷം വൈകിച്ചില്ല. ഒറ്റകുതിപ്പിന് ആ മുറിയുടെ വാതില്‍ക്കലെത്തി. അകത്ത് ആ പയ്യന്‍ ജനലുകള്‍ തുറക്കുകയാണ്. അവന്‍ പുറം തിരിഞ്ഞ് നില്‍ക്കുന്നു. സമയം കളയാതെ അയാള്‍ ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി. ആദ്യം കിടന്ന കട്ടിലിനടിയിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു. പക്ഷെ എന്തിന്? അയാള്‍ അതും മറന്ന് പോയിരുന്നു. എന്തിനാണ് ആ മുറിയില്‍ കയറിയത്? എന്തിനാണ് കട്ടിലിനടിയില്‍ കയറിയത്? അയാളുടെ ഓര്‍മയില്‍ നിന്നും അതിനുള്ള കാരണവും മാഞ്ഞ് പോയിരുന്നു. പുറത്തിറങ്ങാം എന്ന് വിചാരിച്ചപ്പോഴേക്കും ആ പയ്യന്‍ മുറി പുറത്ത് നിന്നും അടച്ചിട്ട് എങ്ങോട്ടൊ പോയി കളഞ്ഞു.

അഭി കുളിച്ചിട്ട് വന്നപ്പോള്‍ മുറിയുടെ വാതില്‍ തുറന്ന് കിടക്കുകയായിരുന്നു.

“ഓ.. വന്നോ രണ്ടും?? എവിടെ തെണ്ടാന്‍ പോയതാടാ?”, അഭി ചോദിച്ചു. മറുപടിയായി നല്ല രണ്ട് ചിരി സമ്മാനിച്ചു മഹേഷും വിനോദും.
“അളിയാ ജംഗ്‌ഷനില്‍ ഒന്ന് കറങ്ങാന്‍ പോയതാ. അവിടെ എത്തിയപ്പോ ദേ ഇവന് വിശക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു. എന്നാല്‍ പിന്നെ എന്തേലും കഴിച്ചേക്കാമെന്ന് കരുതി.” മഹേഷ് ഡ്രെസ്സ് മാറുന്നതിനിടയില്‍ പറഞ്ഞു.
“അപ്പോ രണ്ടാളും കഴിച്ചല്ലേ.. എന്നാല്‍ ശരി. ഞാന്‍ വല്ലതും പോയി കഴിക്കട്ടെ.”അഭി പറഞ്ഞു.
“നിക്ക് നിക്ക്.. ഞാനുമുണ്ട്.” വിനോദ് പറഞ്ഞു.
“നീ കഴിച്ചില്ല്ലേ?”
“ഓ.. നാല് പൊറോട്ട എന്തോ ആവാനാ? ഞാനും വരുന്നു നിന്റെ കൂടെ.” കൂട്ടത്തില്‍ തടിയുള്ളവന്‍ വിനോദ് ആണ്. എങ്ങനെ തടി വെക്കാതിരിക്കും. ഇതാണ് സ്വഭാവം. അഭി ഓര്‍ത്തു. രണ്ട് പേരും കൂടെ കഴിക്കാന്‍ വേണ്ടി മെസ്സിലേക്ക് നടന്നു. മഹേഷ് തന്റെ ഷൂ ഊരി കട്ടിലിനടിയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.

രണ്ട് മിനിറ്റുകള്‍ക്ക് മുമ്പ് :-

കട്ടിലിനടിയില്‍ നിന്നും എങ്ങനെയെങ്കിലും പുറത്തിറങ്ങാം എന്ന് കരുതിയപ്പോഴാണ് മുറി തുറക്കുന്ന ശബ്ദം അയാള്‍ കേട്ടത്. അയാള്‍ ഒളിഞ്ഞ് നോക്കി. രണ്ട് പിള്ളേര്‍ കേറി വന്നു മുറിയിലേക്ക്. അവര്‍ എന്തോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ ഭാഷ അങ്ങോട്ട് മനസിലാവുന്നില്ല. ഒരാള്‍ കൂടെ മുറിയില്‍ കയറി വന്നു. നേരത്തെ മുറി അടച്ചിട്ട് പോയ ചെറുക്കന്‍ തന്നെ. അവര്‍ എന്തോ പറയുന്നു. ഇതേത് ഭാഷ. അല്ല.. ഞാനിതെവിടെയാണ്? എന്തിന് ഇവിടെ വന്നു?? രണ്ട് പേര്‍ പോയി. ഈ മൂന്നാമന്‍ കൂടെ പോയാല്‍ പുറത്തിറങ്ങാമായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് എന്തോ ഒരു സാധനം വന്ന് മുഖത്തിടിച്ചത്.

മഹേഷ് തനിക്ക് ഇടാനുള്ള തുണി എടുക്കാന്‍ കട്ടിലിനടിയിലിരിക്കുന്ന ബാഗിലേക്ക് കൈ നീട്ടിയപ്പോഴാണ് അവന്റെ മൊബൈല്‍ അടിച്ചത്. ഏകദേശം ഒന്നര മിനിറ്റ് സംസാരിച്ച ശേഷം അവന്‍ വീണ്ടും തന്റെ ബാഗെടുത്തു. എന്നാല്‍ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ ഹോസ്റ്റല്‍ മുഴുവന്‍ കിടിലം കൊള്ളിക്കുന്ന ഒരു അലര്‍ച്ചയോടെ അവന്‍ ആ ബാഗ് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. അലര്‍ച്ച കേട്ട് അടുത്ത മുറിയില്‍ നിന്നും ഓടിയെത്തിയ സുഹൃത്തിനോട് ആ ബാഗ് ചൂണ്ടി അവന്‍ വിറയാര്‍ന്ന ശബ്ദത്തില്‍ മന്ത്രിച്ചു - അരണ.. അരണ.. ബാഗിനകത്ത്.. അരണ..

രണ്ട് മിനിറ്റുകള്‍ക്ക് മുമ്പ് :-

മുഖത്ത് അപ്രതീക്ഷിതമായി വന്നിടിച്ച സാധനം അയാളെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല വേദനിപ്പിച്ചത്. ആ നശിച്ച ചെറുക്കന്‍. കട്ടിലിനടിയില്‍ നിന്നും അവന്റെ കാലിനിട്ട് നല്ലൊരു കടി കൊടുക്കാന്‍ അയാള്‍ മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞെങ്കിലും കാലിന്നടുത്ത് എത്തിയപ്പോഴേക്കും എന്തിനാണ് ഓടി വന്നതെന്ന് അയാള്‍ മറന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്തോ ഒരു ശബ്ദം. ആ ചെറുക്കന്‍ എന്തോ സാധനം ചെവിയില്‍ വെച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. പുറത്തിറങ്ങിയാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ കുഴപ്പമായേക്കും. അയാള്‍ വീണ്ടും കട്ടിലിനടിയില്‍ കയറി. ഒരു കറുത്ത സഞ്ചി പോലെ എന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു. അയാള്‍ അതിനകത്ത് കയറി ഇരുന്നു. ആ പയ്യന്‍ ആ സഞ്ചി എടുത്തു. എന്നിട്ട് കൈ അകത്തേക്കിട്ടു. കഷ്ടകാലത്തിന് തൊട്ടത് അയാളുടെ ദേഹത്തായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം രണ്ട് പേരും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി. ചെവി പൊട്ടുന്ന ശബ്ദത്തില്‍ ആ പയ്യന്‍ അലറുകയും സഞ്ചി വലിച്ചെറിയുകയും ചെയ്തു. കുറേ തുണികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ടും ദൈവാധീനം കൊണ്ടും അയാള്‍ക്ക് ഒന്നും പറ്റിയില്ല.

മഹേഷിന്റെ ഉറക്കെയുള്ള അലര്‍ച്ചയുടെ സ്വരം മെസ്സ് ഹാള്‍ വരെയെത്തിയിരുന്നു. ആ ശബ്ദം തിരിച്ചറിഞ്ഞ അഭിയും വിനോദും ഒരു നിമിഷം പോലും പാഴാക്കാതെ റൂമിലേക്ക് കുതിച്ചു. അവര്‍ റൂമിലെത്തുമ്പൊഴേക്കും അവിടെ ഒരു ആള്‍ക്കൂട്ടം തന്നെ രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു. അടുത്ത മുറിയിലുള്ളവര്‍ സ്റ്റമ്പും ബാറ്റുമൊക്കെയെടുത്ത് കട്ടിലിനടിയില്‍ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. മഹേഷ് കട്ടിലിന് മുകളിലായി നിന്ന് ബാക്കിയുള്ളവര്‍ക്ക് നിര്‍ദ്ദേശം നല്‍കുന്നു - ആ കട്ടിലിനടിയിലേക്കാ പോയത്. ആ ബാഗ് മാറ്റി നോക്ക്.. ദാ കണ്ടാ കണ്ടാ.. അവിടുണ്ട്.. എനിക്ക് കാണാംന്ന്..

“എന്താടാ? വല്ല പാമ്പുമാണോ?” ഒരല്പം ഭയത്തോടെ അഭി ചോദിച്ചു.

“അല്ലെടാ.. ഒരരണ. എന്തൊരു സൈസ്! ദേ ഇത്രേമുണ്ട്”, തന്റെ കൈയ്യുടെ മുട്ടു മുതല്‍ വിരലിന്റെ അറ്റം വരെയുള്ള നീളം കാണിച്ച് മഹേഷ് പറഞ്ഞു.

“അയ്യേ! അരണയാ.. അതിനാണോ ഇത്ര പേടി? അതിനെ ഞാന്‍ പിടിച്ചു തരാം. അരണയെ പിടിക്കാന്‍ ഞാനൊരു എക്സ്‌പെര്‍ട്ട് ആണ്.” വിനോദ് അടുത്ത് നിന്ന പയ്യന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും സ്റ്റമ്പ് വാങ്ങി കുനിഞ്ഞ് കട്ടിലിനടിയിലേക്ക് നോക്കി.

രണ്ട് മിനിറ്റുകള്‍ക്ക് മുമ്പ് :-

ഒരു വിധം ആ കറുത്ത സഞ്ചിയില്‍ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയതാണ് അയാള്‍. നോക്കി നില്‍ക്കേ ഒരു കൂട്ടം പയ്യന്മാര്‍ അറ്റം കൂര്‍ത്ത കമ്പുകളും പിന്നെ പരന്ന പലകയ്ക്ക് പിടി വെച്ച പോലെ എന്തോ ഒരു സാധനവുമായും മുറിയിലേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടു. കാര്യം പന്തിയല്ലെന്ന് മനസിലാക്കിയ അയാള്‍ ഒറ്റയോട്ടത്തിന് കട്ടിലിനടിയിലേക്ക് കയറി.ഇതിനിടയില്‍ ആദ്യം സഞ്ചി വലിച്ചെറിഞ്ഞ ആ നാശം പിടിച്ച പയ്യന്‍ കട്ടിലിന്റെ മേല്‍ ചാടിക്കയറുകയും ചെയ്തിരുന്നു. കട്ടിലിനടിയില്‍ കയറിയിട്ടും സ്വസ്ഥത തരാതെ അവര്‍ കമ്പും പലകയുമൊക്കെ എടുത്ത് കട്ടിലിനടിയില്‍ കുത്താന്‍ തുടങ്ങി. ഒരു കളരി അഭ്യാസിയുടെ മെയ്‌വഴക്കത്തോടെ അയാള്‍ അവയില്‍ നിന്നെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞ് മാറി. ഹൊ! രക്ഷപ്പെടാന്‍ ഒരു പഴുതുമില്ലേ? ഇതിനിടയില്‍ വേറെ രണ്ട് പയ്യന്മാര്‍ കൂടെ മുറിയില്‍ കയറി വന്നു. അവര്‍ കുറച്ച് മുമ്പ് മുറിയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി പോയവരാണെന്ന് അയാള്‍ക്ക് മനസിലായി. അതിലൊരുത്തന്‍ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് അടുത്ത് നിന്നവന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും ഒരു കമ്പ് വാങ്ങി കുനിഞ്ഞ് തന്റെ നേരെ നോക്കി. ഇനി രക്ഷയില്ല. രക്ഷപ്പെടാന്‍ ഒരു വഴി മാത്രം. അവനെ അങ്ങോട്ട് ആക്രമിക്കുക. രണ്ടും കല്‍പിച്ച് അയാള്‍ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു.

“എവിടെടാ നിന്റെ അരണ? അത് പോയോ?” വിനോദ് കട്ടിലിനടിയിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഒരു സാധനം ശരവേഗത്തില്‍ തന്റെ നേര്‍ക്ക് വരുന്നത് അവന്‍ കണ്ടു. “അമ്മേ! അരണ!” എന്നൊരലര്‍ച്ചയോടെ അവന്‍ ഒരു വശത്തേക്ക് മറിഞ്ഞു. അവന്റെ ശരീരം നിലത്തിടിച്ചപ്പോള്‍ അവിടെ കൂടി നിന്നവര്‍ ഒരു നിമിഷം അതൊരു ഭൂകമ്പമാണോ എന്ന് സംശയിച്ചു. അരണ മുറിയിലെ വെളിച്ചത്തില്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ ശേഷം മറ്റൊരു മൂലയില്‍ കാലിയായി കിടന്ന ഒരു ബാഗിലേക്ക് കയറി. ഇത് തന്നെ അവസരം. വിനോദ് ചാടി എഴുന്നേറ്റു. തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന സ്റ്റമ്പ് കൊണ്ട് അവന്‍ ആ ബാഗ് മെല്ലെ പൊക്കി. എന്നിട്ട് അതെടുത്ത് മുറിയുടെ പുറത്തേക്കിട്ടു. എല്ലാവരും നോക്കി നില്‍ക്കേ അരണ ബാഗില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി അടുത്തുള്ള കുറ്റിക്കാട്ടിലേക്ക് ഓടി. ദൈവമേ രക്ഷപ്പെട്ടു എന്നൊരു ദീര്‍ഘനിശ്വാസത്തോടെ അഭിയും സുഹൃത്തുക്കളും അത് നോക്കി നിന്നു..

രണ്ട് മിനിറ്റുകള്‍ക്ക് മുമ്പ് :‌‌‌-

കൂര്‍ത്ത കമ്പുമായി നില്‍ക്കുന്ന തന്റെ എതിരാളിയെ അപ്രതീക്ഷിതമായ ആക്രമണത്തിലൂടെ കീഴടക്കണം എന്ന ചിന്തയോടെയാണ് അയാള്‍ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചതെങ്കിലും ആ പയ്യന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോളേക്കും താന്‍ എന്തിന് ഓടി വന്നു എന്ന കാര്യം അയാള്‍ മറന്നു പോയി. ഒരു നിമിഷം താന്‍ എവിടെയാണെന്നോ എന്തിന് അവിടെ വന്നുവെന്നോ അയാള്‍ മറന്ന് പോയി. ഇതിനകം ആ പയ്യന്‍ എന്തോ ഉച്ചത്തില്‍ പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് മറുവശത്തേക്ക് വീണിരുന്നു. അവനെങ്ങാനും തന്റെ ദേഹത്ത് വീണിരുന്നെങ്കില്‍ പിന്നെ ബാക്കി കിട്ടില്ലായിരുന്നു എന്നയാള്‍ ഓര്‍ത്തു. തന്റെ ചുറ്റിനും എന്തിനും തയ്യാറായി നില്‍ക്കുന്ന പയ്യന്മാരെ കണ്ട അയാള്‍ പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല. ഓടി. മറ്റൊരു സഞ്ചിയില്‍ ഒരുവിധം കയറിപ്പറ്റി. ആശ്വാസത്തോടെ ഒരു ദീര്‍ഘനിശ്വാസം ഉതിര്‍ക്കാന്‍ പോവുകയായിരുന്നു അയാള്‍. പെട്ടെന്നാണ് സഞ്ചി പൊങ്ങിയത് പോലെ തോന്നിയത്. ദൈവമേ എന്താണ് ഈ പയ്യന്മാരുടെ ഉദ്ദേശ്യം? എന്നെ ഇവന്മാര്‍ തട്ടിയത് തന്നെ. ഈശ്വരാ! രക്ഷിക്കണേ.. അയാള്‍ അവസാനമായി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. ആ പ്രാര്‍ത്ഥന ദൈവം കേട്ടുവോ? സഞ്ചി വീണ്ടും നിലത്ത്. അതും മുറിയുടെ വെളിയില്‍. പിന്നെ ഒരു നിമിഷം പോലും കളഞ്ഞില്ല അയാള്‍. അടുത്ത് കണ്ട കുറ്റിക്കാട് ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിച്ചു. ഓടുമ്പോള്‍ ദൈവത്തിന് നന്ദി പറയുകയായിരുന്നു അയാള്‍..

പുതുവര്‍ഷവും പ്രതിജ്ഞകളും

2009-01-01T12:20:00.000+05:30

പുതുവര്‍ഷം. എല്ലാ കൊല്ലവും ജനുവരി ഒന്ന് അടുക്കാറാവുമ്പൊഴേക്കും, അല്ലെങ്കില്‍ അതിനോടടുപ്പിച്ചുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍, സ്ഥിരമായി കേള്‍ക്കാറുള്ളതാണ് പ്രതിജ്ഞകളെ പറ്റി. എന്നാല്‍ ഇതു വരെ ഞാന്‍ അങ്ങനെയൊരു പ്രതിജ്ഞയും ന്യൂ ഇയര്‍ ആയിട്ട് എടുത്തിട്ടില്ല. എന്നാല്‍ ഈ കൊല്ലം കുറച്ച് മാറി ചിന്തിക്കുകയാണ്. അതിന് കാരണം കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷത്തെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചിട്ട് എനിക്ക് തന്നെ നാണക്കേടായി. പ്രത്യേകിച്ച് യാതൊന്നും ചെയ്യാതെ പോയ വര്‍ഷമാണ് 2008. ലോകത്തിന് മൊത്തത്തില്‍ അത്ര മെച്ചമല്ലായിരുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന വര്‍ഷം.

2008-ല്‍ എനിക്കുണ്ടായ നല്ല അനുഭവങ്ങള്‍ വളരെ ചുരുക്കം. ചേട്ടന്റെ കല്ല്യാണം അതില്‍ ഏറ്റവും വലുതും. പിന്നെ പറയാനുള്ളത് പത്ത് - നൂറ് പേരുടെ മുന്നില്‍ നിന്നും സംസാരിച്ചു എന്നതാണ്. കുറച്ച് ബുക്ക് വായിച്ചു. കുറച്ച് ബുക്ക് വാങ്ങിച്ചു. ബ്ലോഗ് എഴുത്തിനെ പറ്റി പറഞ്ഞാല്‍... പോസ്റ്റുകളുടെ എണ്ണം കുറവാണ്, ഒരൊറ്റ കവിത പോലും എഴുതിയില്ല.!!! നിങ്ങളുടെ ഭാഗ്യം. പിന്നെ ഒരു വലിയ നേട്ടം. ഒരു വര്‍ഷം ഡയറി എഴുതി. 2007ല്‍ തുടങ്ങിയെങ്കിലും അത് ഒന്ന് രണ്ട് മാസം കൊണ്ട് നിര്‍ത്തിയതാണ്. എന്നാല്‍ 2008ല്‍ അത് നിര്‍ത്താതെ ഒരു വര്‍ഷം പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു. എന്നാല്‍ തുടര്‍ച്ചയായി 365 ദിവസത്തെ ഡയറിക്കുറിപ്പുകള്‍ ഇല്ല എന്നതും സത്യം. ഒരുപാട് ഇടവേളകളിലായാണ് എഴുതിയത്. എങ്കിലും അത്രെയെങ്കിലും ചെയ്തല്ലോ എന്ന് സമാധാനം.

സിനിമ എനിക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു സാധനമാണ്. 2008ല്‍ ആകെ ഹിറ്റായത് 5 മലയാളം സിനിമയെ ഉള്ളു എന്നൊക്കെ വായിച്ചു. അതില്‍ മാടമ്പിയും അണ്ണന്‍ തമ്പിയും കണ്ടില്ല. ട്വന്റി 20, വെറുതെ ഒരു ഭാര്യ, സൈക്കിള്‍ എന്നിവ കണ്ടു. എന്നാല്‍ നല്ലതെന്ന് വിലയിരുത്തപ്പെട്ട തലപ്പാവ്, തിരക്കഥ, ഗുല്‍മോഹര്‍ ഒന്നും കണ്ടില്ല. കോളേജ് കുമാരന്‍, കല്‍ക്കട്ട ന്യൂസ് ഒക്കെ കാണുകയും ചെയ്തു. മറ്റ് ഭാഷകളില്‍ ശ്രദ്ധേയമായ എ വെനെസ്ഡേ, ആമിര്‍, ജോധാ അക്ബര്‍, രബ് നെ ബനാ ദി ജോഡി, ഗജിനി, സുബ്രഹ്മണ്യപുരം, വാരണം ആയിരം, സന്തോഷ് സുബ്രഹ്മണ്യം, ബാറ്റ്മാന്‍, വാള്‍-ഇ തുടങ്ങി ഒരുപറ്റം നല്ല സിനിമകളും കണ്ടു. മലയാളസിനിമ ചതിച്ചെങ്കിലും അന്യഭാഷാ സിനിമകള്‍ ചതിച്ചില്ല എന്ന ആശ്വാസം.

കോളേജ് വിദ്യാഭ്യാസം ഈ വരുന്ന മാര്‍ച്ച് ആകുന്നതോടെ തീരുകയാണ്. കോളേജിലെ അവസാനത്തെ ഓണാഘോഷത്തില്‍ ഇത് വരെ ചെയ്യാത്ത രണ്ട് കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്തു എന്ന സമാധാനം - കാന്റില്‍ റേസ്, പെയിന്റിങ്ങ് എന്നീ മേഖലകളില്‍ എന്റെ പാദമുദ്ര പതിപ്പിച്ചു ഞാന്‍..!

2009. ഇതാദ്യമായി ചില പ്രതിജ്ഞകള്‍ എടുക്കാന്‍ പോകുന്നു. അത് ബ്ലോഗിലൂടെ എല്ലാരേം അറിയിക്കുന്നു. ഇനി ഞാന്‍ മറന്നാലും എന്നെ എന്റെ പ്രതിജ്ഞകള്‍ ഓര്‍മിപ്പിക്കാന്‍ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ ഉണ്ടാവുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ..

1. ഇനി മുതല്‍ എല്ലാ ദിവസവും കുളിച്ച ശേഷമേ ആഹാരം കഴിക്കൂ.. ഇന്ന് മുതല്‍ തുടങ്ങി..!
2. ഡ്രൈവിങ്ങ് പഠിക്കും. ഇനിയും വൈകിയാല്‍ ശരിയാവില്ല. ഈ കൊല്ലം അവസാനിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഡ്രൈവിങ്ങ് പഠിച്ച് കഴിഞ്ഞിരിക്കും.
3. ഡയറി എഴുത്ത് തുടരും. നല്ലൊരു ശീലമാണ്. ഇത് വരെ അത് ശീലിക്കാത്തവര്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഈ കൊല്ലം തന്നെ തുടങ്ങിക്കോളൂ..
4. ബുക്ക് വായിക്കും. കോളേജ് ലൈബ്രറിക്ക് നന്ദി. ഇനി അവിടുന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയാലും ബുക്കുകള്‍ വാങ്ങി വായിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും.
5. വായിക്കുന്ന ബുക്കുകളെ കുറിച്ച് ബ്ലോഗില്‍ എഴുതും. ചുളിവില്‍ ഒരു പോസ്റ്റുമായി..!
6. സിഗററ്റ് വലി, കള്ളുകുടി തുടങ്ങിയ ദുഃശീലങ്ങളില്‍ നിന്നും ഇത്ര നാള്‍ വിട്ടു നിന്നത് പോലെ ഇനിയും വിട്ടു നില്‍ക്കും. വലിക്കാരെ, കുടിയന്മാരെ, നിങ്ങളൊക്കെ അക്ഷരാഭ്യാസമുള്ളവരും സയന്‍സ് പഠിച്ചവരുമല്ലേ?? ഈ പറഞ്ഞ സാധനങ്ങള്‍ ഉപയോഗിച്ചാലുള്ള ഭവിഷ്യത്ത് നിങ്ങള്‍ക്കും അറിയാമല്ലോ?
7. പാചകം പഠിക്കാന്‍ ചിലപ്പോ ശ്രമിച്ചേക്കും. അവസാന പ്രയോറിറ്റി ആയത് കൊണ്ട് ഇതിനെ ഒരു പ്രതിജ്ഞ ആയി കണക്കാക്കേണ്ട..!

അപ്പോ ഇതൊക്കെയാണ് 2009ലെ പ്രധാന കര്‍മ്മപരിപാടികള്‍. ഞാന്‍ ഇതൊക്കെ പാലിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ എല്ലാരും ഒന്ന് നോക്കിക്കോണേ..

അപ്പോ എല്ലാവര്‍ക്കും ഹാപ്പി ന്യൂ ഇയര്‍.. ഇന്ന് ബ്ലോഗ് തുടങ്ങുന്ന നമ്മുടെ മമ്മൂട്ടിക്കും ഒരു സ്പെഷ്യല്‍ പുതുവത്സരാശംസകള്‍..!